He? Wat?

Vreselijk als iemand dit tegen je zegt. Heb je net je verhaal of je zin gezegd, krijg je te horen; He?! Wat?! Zelfs volwassenen roepen dit nog steeds. Ik geef toe dat ik dit ook weleens deed. Zonder te merken. Maar ineens ging het me bij de kinderen storen. Dus wat dan te doen? Om te beginnen moest ik natuurlijk zelf eerst consequent zeggen; wat zeg je? Of; wat zegt u? Daarna kon ik dit pas bij de kinderen verwachten. 

  
We zijn een week verder en gaat het al een stuk beter. Nog steeds niet constant. Maar we hebben een begin. Als de kinderen nu (het is meestal) ‘wat’ tegen me zeggen reageer ik niet. Vrij snel daarna zeggen ze dan; wat zegt u? Nou hoeft dat u niet perse van me. Maar voor een kind van zes en zeven jaar is het nog lastig om ‘je’ tegen jongeren te zeggen en ‘u’ tegen de ouderen. Vandaar dat wij thuis het nog maar op ‘u’ houden. Wel zo makkelijk. Zou de juf en andere mensen er al iets van merken? Ik reageer natuurlijk niet op watte… Maar een ander persoon herhaald waarschijnlijk gewoon zijn vraag. Gelukkig zit het ‘alstublieft’ en ‘dankjewel’ er al aardig in….. Thuis tenminste 😁.

Kenteken met een (mini) 1 of 2 erop.

Staat er op een kenteken plaat bij de getallen en cijfers een kleine nummer 1, 2 of 3? Dan betekent dit dat er voor die auto voor de 1ste, 2de of 3de keer een kentekenbewijs met kentekenplaten is uitgegeven.

  

Ik zie vaak auto’s rondrijden met een 1 of een 2, in het klein, op een kentekenplaat. Ik was benieuwd waarom dit kleine cijfertje erbij werd gezet. Vroeger bestond dit niet.

  

  

Samen dingen doen als man en vrouw in het huishouden.

Ik vind het op zijn tijd leuk om stukjes te schrijven. Mijn man heeft er niet zoveel mee. Hij is meer van tv serie’s volgen. Ik zelf volg helemaal niks op de televisie. Wat is dan de gulden midden weg? Wij hebben het gevonden. Mijn man kijkt zijn series op tv en ik zit naast hem met een I-pad om stukjes te schrijven. Dan zullen mensen zeggen; wordt er dan nog gepraat? Jazeker. Wij doen dit niet elke avond zo. Maar dit zijn nu eenmaal onze hobby’s. Die voeren we tegelijkertijd uit. Zijn we fijn samen. 

  
Dit geldt ook voor het huishouden. Ik was gewend alles alleen te doen. Ik werk namelijk parttime en mijn man fulltime. Dan zou ik toch niet van hem kunnen verlangen dat hij dingen in het huishouden zou doen? Heb ik lang volgehouden. Maar dat lukt niet meer. Dus hij doet nu ook dingen. 

De kinderen naar bed brengen. Dat deed ik ook altijd. Dit waren de kinderen gewend. Ze wilden ook niet eens dat papa ze naar bed bracht. Op een gegeven moment was ik daar wel klaar mee. En mijn man vond het ook jammer dat hij nooit aan de beurt was. Dus hebben we de rollen gewoon een paar keer omgedraaid. En nu vinden ze de afwisseling juist leuk. 

  
Ach, en zo is het met alles in en om het huishouden. Heb je even echt geen zin om te stofzuigen…. Vraag je je partner. En dit geldt voor meerdere dingen. Alles hoeft niet strak volgens planning. Soms kan je best iets een keer overslaan. En een keer de rollen omdraaien moet ook kunnen. Ik haal wel eens een boodschap voor hem. En ga zo maar door. Heerlijk samen dingen doen en dingen doen voor elkaar. Ying Yang.

Citroentaart met een bastogne koekbodem.

Ingredienten:

4 citroenen, sap en rasp

-180 gram witte basterdsuiker

-3 eieren 

-5 eidooiers

-75 gram boter + 75 gram boter

bodem:

-1 pak bastogne koeken

-150 gram boter


Bereiding:

-Verwarm de oven voor op 180 graden. 

-Meng de citroensap en rasp, basterdsuiker, eieren, eidooiers en 75 gram boter in een pan door elkaar. Breng dit mengsel al kloppend met de garde langzaam aan de kook. Laat drie minuten doorkoken. Zet de pan met inhoud in een gootsteen met koud water. Al kloppende (dit hoeft niet continu) het mengsel af laten koelen. Ondertussen nog eens 75 gram boter toevoegen. 

-Voor de bodem maak je de bastogne koekjes fijn. Smelt 150 gram boter in een pannetje. Roer dit bij de bastogne kruimels. Dit mengsel gaat in een springvorm of een brownie vorm (op de bodem eventueel bak papier). Druk dit aan tot een massief koekbodem. Zet deze bodem zo’n 10 minuten in de oven. Als deze gaar is weer uit de oven. Ik zou deze iets laten afkoelen (staat niet in het recept). Daarna giet je het citroenmengsel eroverheen. Even in de koelkast. En daarna smullen maar.

  
Zoals je op de foto hierboven kunt zien is dit recept van Herman den Blijker. Ik vind dit persoonlijk een van de lekkerste taarten. Eet smakelijk.

Een makkelijke plant voor in huis.

Ik heb niet echt ‘groene vingers’. Ik geef mijn planten vaak teveel water. Na de feestdagen kocht ik dan ook vaak nieuwe planten. En soms nog weleens een keer tussendoor. Natuurlijk kan je ook beslissen om geen planten te nemen. Maar het staat zo gezellig. Zeker als de kerstboom weg is vind ik het fleurig als daar een paar planten voor in de plaats komen. Inmiddels heb ik een plant gevonden die echt niet duur is en die bij mij in huis overleeft!

  
De Spathiphyllum Alana. Ze zijn er in allerlei verschillende maten. Ikzelf heb twee wat kleinere formaten van deze plant in de vensterbank staan. In de zomer in de volle zon. Dit overleven ze gewoon. Er staat ook een hele grote midden in de woonkamer. Al jaren. In het begin kwamen er bij mij geen witte bloemen in. Even nagevraagd bij de bloemist hoe dit kwam. Ik gaf ze teveel water. Worden ze lui van en dan ‘geven’ ze geen bloemen. Je moet ze eigenlijk pas water geven als ze iets slap gaan hangen. Ze geven dus zelf aan wanneer ze dorst hebben. Hoe makkelijk is dat? En mocht je ze een paar dagen slap laten hangen en ze beginnen al iets te verkleuren. Alsnog water erbij en gewoon laten staan. Ze trekken weer bij. 

Vroeger als je een plant kocht stond er op de pot een naam van de plant. En wat vage informatie. Maar deze pot ging weg als je de plant ging poten. Tegenwoordig zit er een kaartje bij. Ik heb geleerd dit kaartje te bewaren. Die blijft bij de plant in het potgrond. Niet te opvallend natuurlijk. Maar zo nodig kijk ik er nog weleens naar.

Mocht je een andere plant willen dan degene die hierboven staat…… Dan is het handig om vooraf te bedenken waar je de plant neer wilt zetten. Zet je de plant op een donkere of een lichte plek? Op een  plek in de vensterbank met soms volle zon? Hoeveel tijd wil je besteden aan de verzorging? Heb je antwoordt op deze vragen dan neem je je lijstje mee naar een tuincentrum. Zij kunnen je helpen met het uitzoeken van een plant die bij je past. Je kan het natuurlijk ook zelf proberen door middel van de informatie op het kaartje die bij de meeste planten zit. Over het algemeen wordt er geadviseerd om een plant in de zomer te kopen. Dan kan deze gedurende de zomer goed acclimatiseren en sterk worden voor de zomer. Met een goede weerstand overleeft hij de winter beter en is de plant minder vatbaar voor ziekten en schimmels.

EHBO voor planten.

-De potgrond van de plant is wit uitgeslagen of heeft witte kringen. Het is kalk of zoutaanslag uit het kraanwater en dat is niet goed voor het evenwicht van de plant. Haal de bovenste laag aarde uit de pot. Spoel de aarde goed door met regenwater en vul de pot aan met verse potgrond. Geef je plant daarna het liefst regenwater.

-Bladeren worden bruin aan de rand en vallen af. In de winter is dit een gebrek aan licht. Zet je plant iets dichter bij het raam.

-Blad heeft gele of bruine plekken of stippen. Je plant staat te veel in de felle zon en is door bijvoorbeeld sproeien verbrand. Zet een scherm neer om direct zonlicht te voorkomen of geef je plant een plek verder van het raam.

Herdenken van aanslagen.

Hoe erg is een oorlog? Vreselijk! Als kind kreeg ik op de basisschool en de middelbare school veel informatie over de eerste en tweede wereld oorlog. De kinderen van nu krijgen daar nog steeds les in. Heel goed! Als je de beelden ziet van deze oorlogen. En de mensen in een concentratie kamp. Ongelooflijk hoeveel mensen daarbij zijn omgekomen. Onmenselijk.

  
Tijden veranderen ook. Onze kinderen en ook wij hebben een afschuwelijke vliegtuig crash mee gemaakt via het nieuws als een 9-11 in Amerika.

En vorig jaar de MH-17. Zoveel medelanders zijn daarbij omgekomen. Ook daar zijn gewoon geen woorden voor. Wat een verdriet. En waardoor? Een of een paar personen hebben op een bepaald knopje gedrukt. Een heel fout knopje. Met hele grote gevolgen. Onze kinderen zagen het verdriet (via social media of op het nieuws) wat vele mensen aanging. Het is dan ook niet verkeerd om daar stil bij te staan. Stil te staan bij het onrecht wat vele mensen werd en wordt aangedaan door oorlog.

Een moment van stilte, van respect kan zeker geen kwaad.
 

Hardlopen samen met je kind (op de fiets).

Ik heb eigenlijk geen feeling met welke sport dan ook. En toch vind ik van mezelf dat ik iets aan lichaamsbeweging moet doen. 

Het is ook niet verkeerd om dit te laten zien aan de kinderen. Ze vragen weleens aan me; mam, waarom ga je alweer hardlopen? Dat klinkt mij als muziek in de oren 😁, alweer….. 

Ik ga hardlopend door de wijk. En zoonlief fietst ernaast. Twee vliegen in een klap. Ik kan hem goed in de gaten houden aangezien ik ernaast loop. En ondertussen geef ik hem opdrachten; volgende weg naar links. Dan zie ik hem nadenken. Zijn koppie gaat dan naar links en dan zegt hij; deze kant links, mam? 

Ik sport hardlopend een paar keer in de week. En zoonlief ziet het goede voorbeeld en doet op zijn manier mee op de fiets. Ondertussen leert hij ook nog de regels in het verkeer van me. Twee vliegen in een klap. Of eigenlijk drie. Sporten, regels leren in het verkeer en gezellig samenzijn.

  

Een ouderwets kaartje sturen. Wel of niet? 

Tegenwoordig krijg ik op mijn verjaardag felicitatie’s via de app, Facebook en soms internet kaarten. Alhoewel ik het gevoel heb dat deze laatste weer een beetje uit is. Welke van deze drie is nou het leukst? 

                                  
Een app is op zich prima. Er wordt aan je gedacht. Dat geldt ook voor een berichtje op Facebook. Hebben ze dan echt aan je gedacht of kregen ze een herinnering dat je jarig bent? Maar dan nog hebben ze wel de moeite genomen om een berichtje voor je te schrijven. Prima toch? 

Het leukste vind ik nog steeds om een kaartje te krijgen. Die hang ik dan op de deur. Daar kan ik dan dagen naar kijken. Dit staat zo gezellig. Maar als je nadenkt over het milieu…. Een kaartje is al gauw weer een tak van een boom en slecht voor het milieu om het te maken. En waarvoor? Voor die paar dagen misschien of enkele weken dat je ze ophangt. Waar gaan we dus voor? Ieder voor zich lijkt me. Ik weet wel dat de kinderen enorm genieten om naar de post uit te kijken op hun verjaardag. En ook daarna kijken ze er nog vaak naar. Vandaar dat ik niet altijd kaarten stuur naar vrienden. Maar zo mogelijk wel naar de kinderen.

  

Wat geef je je kind te drinken?

Lastig. Water is altijd goed. Maar ik kan me herinneren dat ik als kind dit zooooo vies vond. En nu? Als ik dorst heb snak ik naar een groot glas, liefst koud, water. Het is een kwestie van wennen. Denk ik. Verder ben ik dol op verse jus d’orange. Er zijn tijden dat dit te betalen is. Maar op dit moment betaal je best veel voor een paar sinaasappels waar bijna geen sap in zit. Oftewel, te duur. 

  

Wat geef ik mijn kinderen te drinken? Bij het ontbijt wil ik ze graag melk geven. Gewoon 1 glas per dag. Maar dit lusten ze niet. Ikzelf ook niet. Dus ik kan ze niet dwingen denk ik dan. Ik geef ze vifit puur. Dit schijnt een melkproduct te zijn zonder suiker. Op school krijgen ze om 10:00 hun zelf meegenomen drinken. Ik geef ze dixap. Een, men zegt verantwoorde oploslimonade, met veel water erbij. Tussendemiddag als ze moeten overblijven geef ik ze gewoon een sapje uit een pakje (geen wicky of taxi) mee. Het moet toch ook een beetje leuk/lekker blijven. Uit school zonder vriendjes drinken ze meestal water of spa rood. Bij het avond eten drinken ze tomatensap. Ze zijn dol op tomaten sap. Best bijzonder denk ik. En als toetje of iets later krijgen ze een smoothie. Bijvoorbeeld verse sinaasappelsap met banaan. En wat doen we verder in de smoothie? Wat is er in de aanbieding? Dat gooi ik er ook bij in. En ik heb altijd aardbeien en frambozen in de vriezer (van de Lidl). Dus genoeg variatie. 

  

Lucifers.

Wie heeft weleens lucifers laten ‘slingeren’ in huis? Toen de kinderen heel klein waren lette ik daar heel erg op. Volgens mij konden ze toen nog niet eens een lucifer aan krijgen. Ze waren toen nog zo klein dat ze juist alles in de mond stopten. Ook niet handig. Maar brand gevaar was er daardoor zeker niet. 

  
Nu zijn ze 6 en 7 jaar. Praktisch elk kind op die leeftijd weet hoe een lucifer gaat branden. En misschien zelfs hoe een aansteker aangaat. En ze weten ook dat ze hier niet mee mogen spelen………. En daar zit het gevaar. Wat niet mag is spannend. En misschien leuk om gewoon een keer te proberen met een vriendje, lekker stoer doen. Dat is weleens mijn angst. Ik ken een ‘verhaal’ van een kennis die op zolder aan het werk was. Zijn zoontje van 4 of 5 jaar speelde met lucifers op zijn kamer. Ineens zaten de vlammen in het matras. Deze wilde hij doven met zijn dekbed. Nog meer vlammen, grotere vlammen. Gelukkig riep hij toen om hulp bij zijn vader. Die pakte zijn zoon en rende naar beneden. Daarna belde hij de brandweer. De schade viel gelukkig mee, geen slachtoffers. Ik probeer mijn kinderen dan ook mee te geven dat ze nooit een lucifer of aansteker mogen aanraken. En willen ze graag een vuurtje maken? Dat kan. Met een van de ouders erbij, buiten in de vuurkorf.