Wentel teefjes.

Mijn kinderen zijn dol op wentelteefjes. Ik maak ze wel met heel veel geduld. Het recept komt gewoon van Pinterest. Ik stop de broodjes niet te lang in het vocht. Ik laat ze langzaam garen. Zo hebben de kids een heerlijke krokkie wentelteef op hun bord.

Laatst was een vriendje van mijn kinderen hier. Hij was bang om te proeven. Hij heeft dezelfde angst als mijn zoon met nieuwe dingen proeven. Hij nam toch een hap. Hij genoot. Hij nam een hele wentelteef. Topper.

Kleding doorgeven.

Ik gooi nooit kleding weg. Als het maar half kan dan geef ik de kleding van mijn kinderen door aan andere ouders/kinderen. Liefst aan mensen die ik ken.

Het kan natuurlijk in de zak van Max….. maar waar komt het dan terecht? Ik zie regelmatig dat deze verzamelpunten uitpuilen. De kleren liggen dan letterlijk op straat. Zonde.

Ik geef ze dus liever met een warme hand door. Naar vriendjes en vriendinnetjes. En dan kijk je bij ze in de kliko. Niet omdat ik wil controleren hoor, dit zou te gek zijn. Maar ik keek in de kliko omdat zij klaagden dat ze niet genoeg ruimte hadden. Dus ik dacht, ik heb genoeg ruimte in mijn rest afval kliko, ik pak een paar zakken mee. Puur om dat gezin te ontlasten. En wat zie je dan?

De kleding van je dochter die je door wilde geven. Warm werd ontvangen. Zo leek het. Het lag daarna gewoon in hun kliko. Pfffff. Soms is het echt niet; wie goed doet, goed ontmoet. Dit was en is de laatste keer dat ik aan jullie kleding gaf.

Eigen gemaakte jam.

Op een gegeven moment kwam ik om in frambozen. Echt, kilo’s. Ik riep dan naar mijn kinderen, hun vriendjes en vriendinnetjes; eet zoveel als je wilt.

Maar vooralsnog. De struik hing vol. Ik plukte de vruchten. Ik deed de vruchten in een pan. Uiteindelijk werd dit een heerlijke puur natuur jam. Mijn ouders genieten elke dag van deze natuur jam.

De vruchten zijn geplukt door hun kleinkinderen. Het volgende proces is door hun dochter in werking gesteld. Ik heb nog mega veel verse frambozen in de vriezer. Op z’n tijd laat ik een portie ontdooien. Even op het vuur. Gelatine suiker erbij. En je hebt je eigen verse confiture.

Herinneringen maken.

Mijn kindjes zijn bij hun vader. Ik heb Eva ziek laten ophalen. Om 24:30 de dag ervoor begon ze met spugen. Om 6:30 kwam daar diarree bij. De hele dag was ze beroerd. Mijn zoon deed mee met naar de wc gaan. Volgens hem had hij stress. Wij zijn niet gewend om 14 dagen uit elkaar te moeten zijn. En dat zal niet snel wennen omdat dit maar een keer per jaar is. Gelukkig mogen de kids tussendoor op visite komen. Lukt niet heel vaak aangezien ik extra werk als ze er niet zijn. Ondertussen geniet ik van de foto’s en herinneringen β€οΈπŸ’šπŸ’™.

Het zwembad luchten.

Nooit eerder geweten. Af en toe moet je je zwembad luchten.

Een lieve vriendin van mij zij laatst; ik trek even het zeil van mijn zwembad eraf. Dan kan het water even luchten. Huh? Wat zeg je nou?

De laatste paar dagen/weken is het weer niet echt top om te zwemmen. Het zwembad was dus gesloten. Op een gegeven moment had ik het water verwarmd. Dat was op onze eerste vakantie dag. Het water rook muf. Bah. Toen begreep ik wat ze zei. Het water moet soms even luchten.

Dat doe ik nu dus op zijn tijd. Gisteren gedaan. Chloor erbij gegooid. Het zwembad is weer fris en fruitig. Ik wil morgen zo graag gaan zwemmen. De temperatuur is prima. Maar regen…… even afwachten.

Lasagnette.

Onverwachts kregen wij laatst eters. Super gezellig. Lasagnette gemaakt. Zo lekker. Zo gezellig met z’n allen. Een kommetje voor het warme eten. Een bord voor de rauwkost. De oven deed vooral zijn werk. Daarna onze monden. Lasagne is ook lekker hoor. Maar toch meer werk. En wat het opeten betreft; dan vind ik lasagnette net iets makkelijker eten/lekkerder.

Ik hou ervan. Het onverwachtse. Genieten van elkaar.

Snoeien.

Wij πŸ‘©β€πŸ‘§β€πŸ‘¦ hebben twee bomen in de achtertuin. Ideaal als de zon schijnt. Een natuurlijke parasol. Zo fijn. Maarrrrrr, ze groeien hard. Heel hard. Voorheen snoeide ik ze wel drie keer in de zomer. Daar heb ik nu niet meer de energie voor. Ik wacht lang. Heel lang. Daarna ga ik aan de slag. De kliko kan het dan niet aan. Gelukkig heb ik fijne mensen in de straat die hun kliko aanbieden. Zo fijn!

Als ik ga snoeien dan krijg ik luizen in mijn mond en ogen. Zo naar. Mijn vader heeft het stokje weleens van mij over genomen. Ook hij ervaarde dit. Dikke ogen. Tranen en tranen. Een keel die bijna dicht slaat. Hoesten tot aan kok halzen toe.

De laatste keer met snoeien pakte ik een mond kapje. Ideaal in deze tijd. Overal te koop. En warempel. Geen last van een dichtgeslagen keel.

Een zomergriep?

Kan dit? Bestaat dat; een zomergriep?

Gisternacht om 24:30 riep mijn dochter mij. Mam, mag mijn corset uit? Huh? Gekke vraag. Midden in de nacht….. Zij vraagt dit nooit. Gedaan. Een paar minuten later hoorde ik haar kokhalzen. Ik rende naar haar toe. Pakte een laken om in te spugen. Daarna ging ik naar beneden om een emmer te halen. Daarna heeft zij meerder keren gespuugd. Arm kind. Maar ze bleef er rustig onder. Mijn zoon ging steeds naar het toilet om te plassen. Ik denk een soort van stress. Om 5:30 begon bij haar de diarree.

Mijn moeder was zondag ziek. Buikpijn, misselijk en diarree. Mijn dochter begon de nacht daarna. Ik…… maandag om 12:00. Ik was nog bij iemand op visite. Daar dacht ik al; mmmmwah, ik begin mij steeds minder lekker te voelen. Ik kreeg een app van mijn zoon. Mam, Eef moet spugen. Wij konden de emmer niet zo snel vinden. Dus ik zei tegen haar; spuug dan maar op de grond. Dat kan mama het tenminste schoonmaken. De lieverd. Hij had helemaal gelijk.

Sinds corona hebben mijn ouders en hun kleinkinderen geen lichamelijk contact gehad. Zelfs niet op 2 juni. De dag dat mijn ouders het slechte nieuws kregen dat mijn moeder uitbehandeld was en is. Afgelopen vrijdag…. Ik ging met mijn kindjes naar mijn ouders. Zij moeten hun kleinkinderen 14 dagen missen. En lieve Eef….. gaf oma een high five. Twee dagen daarna werd oma ziek. De nacht daarna Eef. En ik de dag daarop.

Hebben mijn kids en ik gewoon een zomergriep? Of hebben wij onbewust last van β€˜ons afscheid’? Een keer in het jaar zijn wij twee weken van elkaar gescheiden. En hoe fijn hun vader zegt; je mag altijd bij mama een kop thee gaan drinken. Maar het idee…. twee weken…..

Vriendje te logeren πŸ•.

Daan heeft sinds gisteren een vriendje hier. Deze jongen heeft hier ook gelogeerd. Mijn zoon Daan is gevoelig met slapen. Waar hij slaapt. Met wie. Hij wilde graag dat zijn vriend bleef logeren. Maar hij durfde niet met hem op een kamer. Dan is het slapen anders dan anders. En dat trekt Daan niet.

De eerste nacht op ons landje ging Daan wel drie keer per nacht naar de wc. Stress. Ik vroeg hem waarom. Hij had stress door …. En dan ook een andere slaapplek. Ik bleef bij hem. Stelde hem gerust. Schat, je bent niet alleen. Ik ga met je mee (in het donker) naar de wc. Ik zal je nooit alleen laten lieverd! Dag twee hebben wij heerlijk geslapen. Aan een stuk door. Ik ga niet zeggen wat onze oplossing was…. Iemand leest namelijk mee. En die iemand laat Daan en Eva nu ineens wel kamperen. Bijzonder. Met ons als gezin weigerde hij.

Gelukkig durfde de vriend van Daan wel alleen op een kamer in ons huis te slapen. En onze kat Dolf bleef bij hem. Ideaal. Ryan is gewend om met een kat te slapen. Dolfje ook weer blij. Normaal laat ik haar namelijk niet op mijn slaapkamer of die van de kinderen. Te onrustig.

Helaas moet Daan weer verhuizen dankzij zijn vader. Wat vindt hij dit moeilijk. Weer een ander huis. Weer een andere slaapkamer. Ik ben al aan het nadenken hoe ik het voor hem draaglijker kan maken. Een verzwaringsdeken aangeschaft. Getest. Helaas geen succes. Ik blijf nadenken/meedenken voor mijn zoon.

Maar als klap op de vuurpijl regelde Joyce pizza’s voor Daan, Ryan en Eva. Het feest was meteen compleet. Gamen en pizza’s eten. Wat willen mannen en een vrouw nog meer? πŸ₯°