Hoe naΓ―ef kan je zijn?

Ik laat mijn kinderen soms even alleen thuis. Je mag tegenwoordig namelijk geen boodschappen doen met het hele gezin. Prima. Zoonlief was weg spelen. Mijn dochter zat op de bank. Met een iPad. Meer safe kon ze niet zijn. Zij en een iPad is stil zitten en vooral niks bewegen behalve die ene vinger.

Kom ik thuis. De screens waren omhoog. Huh? Die doe ik bewust omlaag zodat niemand mijn kind op de bank kan zien zitten. Ik vroeg aan mijn dochter hoe dit kon. Zegt zij; de glazenwasser belde aan. Dus ik deed de deur open. De screens heb ik omhoog gedaan. Daarna vroeg hij geld. Er lag maar 10 euro in de la. Heb ik gegeven. Die andere 10 komt hij nog een andere keer ophalen.

My goodness. Eef, jij zou voor niemand de deur open doen. Je hebt zelfs geld gegeven. Zucht. Wil je dit nooit meer doen?

Het gekke is ook dat ik geen app heb gekregen dat de glazenwasser langs zou komen. Raar verhaal. Die andere 10 euro heeft hij niet meer gevraagd, nu twee weken later.

Alle deuren en ramen open!

Het begint weer af te koelen. Sliepen wij met z’n allen op zolder in de airco? Niet meer nodig. Heerlijk. Overdag staan hier alle deuren en ramen open. Overal een hor voor. Zo lekker. Zo ideaal.

Op dit moment waaien de gordijnen lekker heen en weer in de wind. Ik zit met een heerlijk briesje op de bank.

De deuren kunnen hier open omdat wij onze overkapping aan het huis vast hebben zitten. Dus bij regen en onweer kunnen de deuren, ramen, en schuifpui open blijven staan. Geen vlieg die binnenkomt dankzij de hordeuren. Echt een aanrader. Het is even een aanschaf maar daar hebben wij de hele zomer profijt van.

Op de bovenste foto zie je een soort vitrage. Daar had ik een mooie hordeur. Maar ons konijn heeft het onderste gedeelte opgegeten. Haha. Dus nu heb ik een half opgevreten hordeur met een vitrage ervoor in de deur opening. Prima. De wind laat het gordijn lekker naar binnen waaien. Een soort van tropisch gevoel.

Het voordeel van je werk.

Gisteren moest ik aan het infuus. Ik kreeg een middel om mijn slechte botten te versterken. Ze zijn door chemo ?/hormoon pillen snel achteruit gegaan. Ze vroeg of ik moeilijk te prikken was. In de tijd van de chemo ging ik steeds naar de operatie kamer. Een anesthesist prikte steeds het infuus naald. Dit omdat ik bij de eerste chemo meerdere keren mis geprikt werd. Dus, ja, ik denk dat ik moeilijk te prikken ben.

Poging een. Elleboog. De naald ging erin, ze bleef maar roeren. Of dit geen pijn deed. Nee hoor. Roer maar lekker verder onder de huid. Haha. Ik heb nooit pijn. Kan gevaarlijk zijn….. Poging twee. In mijn hand. Meteen een dikke bobbel. Dwars door het vat. Ze vond het vervelend. Ik opperde; anders ga ik naar de operatie kamer…. Ze keek mij aan. Dat willen ze liever niet. Dat snap ik. Maar mevrouw ik werk daar. Ze haalde opgelucht adem. Doe maar dan. Wat fijn.

Ik ging naar de uitslaapkamer. Een collega wilde het wel proberen. In een keer raak. Joepie. Ik weer op mijn slippertjes naar de dagbehandeling. Erg komisch. Infuus eraan. Ontspannen maar.

Om 12:00 kwamen ze met een lunch pakket. Hoe aardig is dat? Twee broodjes, sappie, banaan en een muesli reep. Wat een service.

Onze kat is bang voor de slang.

Ach, kijk nou eens naar onderstaande foto. Sinds wij een slang hebben komt de kat niet meer in de buurt van de eettafel. Daarachter staat de terrarium met onze slang Anton erin. Onze kat Dolf kijkt op afstand naar de slang.

Als de slang lekker aan het bewegen is komt Dolf niet eens in de buurt.

Bijna iedereen die ik spreek is tegen slangen. Durfen mijn huis niet meer in te komen. Prima. Ik hoop dat dit ook geldt voor de inbreker. Het gordijn staat open. Dus mocht je stiekem door ons raam kijken? Er ligt een slang op de loer.

En Dolf? Gisteren tilde ik haar op en zette ik haar bij de het hok van de slang. Ze wist niet hoe snel ze weg moest komen. Haha. Ach, komt vast wel een keer goed. Ze moest een weten. In de winter is het heerlijk warm op de lamp van Anton.

Mam, ik wil graag dat de slingers blijven hangen.

Afgelopen weekend waren mijn kinderen bij hun vader. In de week daarvoor was Daan jarig. Slingers binnen en buiten opgehangen. Voordat Daan naar zijn vader ging vroeg hij mij; mam, kan je de slingers laten hangen? Ik heb ze nog geen week gezien. Ik vind ze zo mooi. Ik wil hier graag nog langer van genieten.

Hoe gezellig is dat? Een tuin, zwembad, zon en slingers? Of ze nou een week of twee weken hangen. Wat is nou twee weken in een jaar? De ballonnen zijn nog vol. Prima zo.

Je huis hitte proof.

Deze is lastig. Een maand geleden toen het zo lekker warm was kon je je huis afkoelen in de avond nacht door alles open te zetten, de nachten waren lekker koel. Dat is nu even niet zo.

De nachten zijn lekker warm. De dagen zijn heet. De hitte zit in de muren van het huis. Dus helaas gaat de hitte ook in het huis zitten.

Maar hier….. ons warmte protocol is in gegaan.

Een zwembad buiten om af te koelen. In de woonkamer staat een retro tafel ventilator bij de computer van mijn zoon. Door die wind koelen zijn vrienden en hij enorm af. Richting de zithoek staat ook een ventilator. Als je in je korte broek op de bank zit krijg je het zelfs koud.

En wat het slapen betreft? Op de zolder kamer van mijn zoon hebben wij airco. Het is niet anders. Hij, zij en ik slapen nu samen. Niet te heet. Niet te koud. Heerlijk. Wat ons betreft kan het niet te heet zijn in Nederland. We will survive.

Dankzij de buuf heb ik geleerd hoe je de filter van de airco schoonmaakt. En iets met een spray.

Ik moet er soms wel eens om lachen. Dan loop ik naar mijn zoon. Wapperen de haren naar achteren dankzij zijn tafel van. Dan ga ik naar mijn dochter, waait mijn kleding bijna weg dankzij haar van.

Langs de zijlijn.

Ik had Eva en Daan ingeschreven voor langs de zijlijn. Een gezellige dag voor kinderen die te maken hadden gehad met een gezinslid die ziek geweest was. Jochem van Gelder presenteerde deze dag. Daan ging voor een workshop beat boxen en goochelen. Eva graffiti. Het leek zo leuk. Helaas kon het niet doorgaan. Dat wisten ze al even. Komt er ineens post. Voor ieder een brief en een stroopwafel in de vorm van aan hartje. Toch leuk.

Hoe vaak smeren jullie je kinderen in?

Ik werk in het ziekenhuis. De operatie kamer. Daar komen wij geregeld mensen op leeftijd tegen die een huid tumor hebben. Vroeger smeerde niemand zich in. De boertjes werkten dag en nacht op het land. Zonder zonnebrand. Daar hebben zij nu last van. Zoveel jaar later. Niet leuk.

Ik probeer mijn kinderen goed in te smeren. Met dit mooie weer staat de zonnebrand naast de tube tandpasta. Als zij s’morgens na het ontbijt hun tanden poetsen, smeer ik hun gezicht, armen en benen in.

Eenmaal uit school; ga je buiten spelen? Of zwemmen? Nog een keer insmeren. Weinig moeite nu voor hopelijk groot profijt later.

Vergeet de oren en lippen vooral niet. Ik vergat de lippen weleens. Na de eerste dagen zon hadden ze soms ineens vellen op hun lippen los hangen. Oeps. Vergeten.

Een zwembad en een handdoek of badjas?

Elk jaar hebben wij hier een zwembad staan. Soms met koud water soms iets verwarmd. Dit laatste ga ik steeds minder vaak doen. Kindjes worden groter. Zij moeten de koude toch echt wel een keer aankunnen.

In het begin gaf ik de kinderen een handdoek. Prima. Van mijn oom en een tante heb ik twee super mooie badjassen gekregen. Echt goud waard. Als je bibberend uit het zwembad komt en je krijgt een badjas die in de zon heeft gehangen….. dan voel je jezelf meteen zo lekker warm.

Nogmaals dank oma Henk en tante An. Wij hebben bewust voor een grote mensen maat gekozen. Hopelijk kunnen de kids deze nog heel en heel erg lang aan.

Geld voor eten.

Ik was voorheen al dol,op,een proeverij. Door dingen te proeven kreeg je een waardebon. Goud waart.

Ik werd weer eens ingeloot. Zo fijn. Rond etenstijd kreeg ik vier maal lasagne. Ik kwam thuis met een goed gevulde buik. Ideaal. En vooral het geld. Van 7,50 tot aan 12,50. Ik ben er blij mee.