Als Eva denkt aan haar rug operatie. Of aan bepaalde (in haar ogen) strenge verpleegkundigen. Dan krijgt ze de kriebels. Geen leuke herinneringen. Maar er was een lichtpuntje in het ziekenhuis; Denise. Een jongedame van het pedagogisch team. Wat een lieverd.

Toen wij een tijd geleden voor de eerste controle na operatie in het ziekenhuis waren gingen Eva en ik even naar afdeling schildpad 🐢. Denise was die dag niet aan het werk. Thuis toch een kadootje gekocht. Ik belde begin deze week naar het ziekenhuis. Vrijdag had Eva een studie dag en Denise werkte. Geweldig. Kaartje geschreven. Daar gingen we. Denise werd door een verpleegkundige gebeld. Helaas zat ze in een ander gebouw. Maar wij kregen haar aan de telefoon. Dus toch nog gesproken. Leuk! Aan het einde van de dag kreeg ik een mail van haar met een bedank bericht en ze vroeg hoe het met Eva ging.

Daarna reden wij door naar het revalidatie centrum waar Eva vaak kwam ivm haar corset. Toevallig was Leo er. Onze held. Eva heeft een keer een corset van een ander gehad omdat Leo thuiszat met een hernia. Die paste toen voor geen ene meter. Wat een drama. Vandaar dat Leo onze held is. Toen wij binnen liepen zat de receptioniste aan de telefoon. Eva had de automaat chocolademelk gemist. Dus wij gingen voor een bekertje choco. Nog een laatste blik op het prachtige aquarium geworpen. Eva vroeg of ik een foto van vriend Nemo wilde maken.

Toen we de chocolademelk ophadden vroeg ik aan de receptioniste of Leo er was. Jawel. Ze piepte hem op. Leo was blij verrast. We gingen even met z’n drieën apart zitten. Hij vroeg hoe het nu met Eva ging. Ze was enorm veranderd zei hij. Jawel, 6,5 cm in een dag gegroeid door de operatie. Nee, zei hij, dat bedoel ik niet eens, ze heeft een heel ander gezicht. Volwassen. Leo maakte niet vaak mee dat mensen hem kwamen bedanken. Ik heb gezegd dat dit echt van Eva kwam. Om alles af te sluiten. Daarna weer op weg naar Ede. We kregen ook nog eens een gratis uitrij kaartje.

Ik heb een interne wekker. Ik word (bijna) altijd vijf tot vijftien minuten wakker voordat mijn wekker gaat. Maakt niet uit op welk tijdstip ik deze zet. Soms ….. gaat het mis. Ik heb het weekend denk ik teveel gewerkt.

Gisterochtend stond ik relaxed in de badkamer. Eva liep naar beneden. Riep ze van onderaan de trap; mam, het is kwart voor acht. Echt niet schat, het is kwart voor zeven. Nee hoor mam…… chips. Ze had gelijk. Ik dacht al; wat is het licht buiten. Nog ging er toen geen lichtje bij mij branden. Misschien een heldere dag met veel zon, vroeg licht 🤨.

Paniek. Om 8:00 moest iedereen de deur 🚪 uit. Ik riep naar Eva; schoenen en jas aan. Hop hop naar je fiets. Nee, mevrouw moest eerst haar haren kammen. Pffff. Ok, om 8:05 stond ze klaar. Ik liep met haar mee naar buiten. Pakte haar fiets. Even mijn mobiel opzij leggen. Ik bleef namelijk maar bellen 📞 met haar school. Vijf minuten lang. Voice mail. Dan werd ik weer weg gedrukt. Grrrrr. Maar ja, Eva reed om 8:06 de poort uit. Ik keek om mij heen. Mijn mobiel, ik wilde weer bellen ☎️. Foetsie. Huh? Daan! Bel mij eens. Niks te horen. Neeeeeee, mijn telefoon 📱 moest wel bij Eva in haar kratje zitten. Hopelijk zou zij nu van dat gerinkel niet naar huis 🏡 fietsen. Verloren tijd. Daan redde zich wel. Ik vloog mijn auto 🚙 in. Op naar mijn werk. Dan zou ik Eva voorbij moeten rijden. En jawel, ik zag haar fietsen. Heel relaxed op haar eigen tempo. Waarom zou je harder fietsen 🚴? 😂 Ik deed mijn raam open; Eva, heb jij mijn mobiel? Ja mam, die ligt in mijn kratje. Pffff. Eef, kan je even stoppen? Ik wil graag mijn telefoon terug. Ok mam.

Dit is toch hilarisch? Geef Eva een opdracht en ze voert deze uit. Mama zegt, hop hop naar school. En mevrouw doet dat. Mobiel van mama in haar krat? Lekker laten liggen. Ik vraag mij af wat ze gedaan had als ze op school was met mijn telefoon. In haar tas stoppen of in haar kratje laten liggen…. Toen ik mijn gsm terug had belde ik weer naar school. Nu namen ze op. Eva haar naam werd genoteerd. Ik zei eerlijk dat het mijn schuld was met de wekker ⏰ verkeerd zetten. Uiteindelijk was Eva net op tijd op school. Zo ook ik op mijn werk. Ik had ook daar naartoe gebeld dat ik misschien iets later zou zijn. 8:25 stond ik op ok. Yes! We waren allemaal wel nuchter.

Het was zover. Er kwam iemand om glasvezel in de meterkast op onze modem aan te sluiten. Zeer aardige man. Turks. Ik vertelde dat ik digibeet was. Geen probleem mevrouw, ik help met alles. Hij kreeg een kop koffie van mij. Ik zeg ook altijd tegen klus mensen dat ze naar het toilet 🚽 mogen. Het lijkt mij zo erg om van huis naar huis te gaan en geen toilet te hebben. Ik zou de hele dag niet drinken. Bang om te moeten plassen.

Hij keek naar ons konijn. Zo, die is groot, zei hij. Lijkt wel een kleine sjgaap 😂. Nou, hier kan je geen shoarma van maken. Hij kan wel met de kerst op een heel groot bord 🤣.

Ik heb nu een deurbel met camera. Zonder abonnement. Dat weiger ik. Voor de rest, wat gratis is, kom maar op. Nu heb ik ook nog eens een Google ding. Geen idee hoe dat heet. Maar als ik zeg; hey Google, muziek aan. Dan gebeurt dat. Meneer KPN zei dat hij weleens om een mop vroeg of een recept. Daan en Eva zullen blij zijn. Mama is nooit meer alleen. Ze heeft altijd iemand om mee te praten. Maar dan moet Google wel luisteren. Toen meneer weg was riep ik Google….. nog een keer. GOOGLE! Niks. Ow, het is hey Google 😬. De moppen vliegen ons om de oren. Ze geeft zichzelf dan een applaus 👏. Ik vroeg gisteren een recept voor het avondeten. Of rendang goed was. Ja hoor, zei ik. Wilde ik eerst de ingrediënten weten of hoe je het maakte? Doe maar de ingrediënten. Ik kreeg te horen hoeveel vlees ik moest aanschaffen. Daarna ging ze over op muziek. Ow. Lekker dan. Ze had het over zes ingrediënten en gaf er maar een. Beetje jammer 😅.

Meneer heeft in het hele huis gekeken naar de WiFi snelheid. Zelfs op zolder is deze top. Geweldig.

Ik had het vermoeden dat meneer rond de vijftig was. Hij kon de kleine letters steeds niet lezen. Dan maakte hij een foto en vergrootte deze. Ik vroeg of hij mijn action leesbril wilde lenen. Hij deed hem op. Zoooooo, zei hij. Geweldig. Ik kan alles lezen. Hahaaa. Hij ging even langs de Action.

Bedankt voor de super service meneer KPN. Ik heb nu een modern ge-update huis. De deurbel maakt een hoempapa geluid. Dit ivm de bierfeesten. Hoeft natuurlijk niet. Maar de kids vinden het geweldig. Daan vind de camera leuk voor een foto.

Toen Queen Elizabeth werd begraven zag ik bij iemand die naar de begravenis op tv keek dat ze crumpets at. Ik moest meteen aan vroeger denken. Wij gingen voorheen best vaak naar Engeland of de familie van daar kwamen hier. In corona tijd elkaar natuurlijk lang niet gezien.

Afgelopen woensdag kwamen mijn oom en tante naar Nederland. Bij mijn ouders in huis. Ik vroeg heel brutaal een dag voor hun reis of ze crumpets mee wilden nemen. Mijn oom ging om 8:00 voor ons naar de Engelse supermarkt.

Van het weekend was dat mijn ontbijt en lunch. Ik bewaar de rest voor mijn kinderen. Ze zijn zoooooo lekker. Het is eigenlijk ‘gewoon’ brood. Maar deze zit vol met gaten. Tot bijna op de bodem. Je doet zo’n crumpet in de broodrooster. Dan heb je lekker vers brood voor je gevoel met gaten. Heerlijk krokant. Mijn tante smeert er dan boter of jam op. De poriën van het brood zuigen zich daar dan mee vol. Ik had stroop. Echt zo lekker. Ik moest wel dooreten anders ging de stroop door de bodem.

Als je een pannenkoek met stroop eet voel je in je mond dat de stroop los ligt op de pannenkoek. Bij een crumpet is het meer een geheel. Waarschijnlijk omdat alles opgetogen wordt. Je kan ook lemon curd (heb ik ook in Engeland voor het eerst gezien) erop doen of jam. Die zakken niet door de bodem heen. Ik hoop dat dit een keer overwaait naar Nederland.

Wij zijn dol op onze vissen. Alweer een tijd hebben we er twee aangeschaft. Daan noemt ze Ben en Jerry.

Kwam ik gistermorgen beneden. Mijn oor vernam een ander geluid. Ik keek de keuken in. Huh? Aanrecht en vloer vol water. Aquarium half vol of half leeg. Chips. Stond de pomp op te hoog. Water liep over de rand. Wat een geluk dat de pomp het nog deed. Die moet namelijk onderwater staan. Lucky me.

De aftrekker gepakt. Hahaa, wat een naam voor een wisser. Zo noemen ze deze in België. Ik vind hem leuk. Een droogzwierder is een droger. Ook zo leuk. Een watersnoodramp was zo verholpen.

Ik had de pomp gisteren schoon gemaakt. Stond iets te hoog in de kom. Maak ik voor het eerst mee. Er komt nu weer een hoop geklater geluid uit. Ik vind het heerlijk. Maar als je moet plassen en dit niet gewend bent, dan kan je je kop koffie hier op het toilet drinken.

Deze staat elke week op Facebook. Iedereen vult dan in wie hij of zij een bos bloemen gunt. Zo ook ik. Maar dit keer zei ik na weer een dag overwerken; ik gun het mezelf 😅😬. Niet zo sociaal. Maar ach, dat zijn we met z’n allen steeds minder. Dus ik ga met de tijd mee 😂.

Kijk nou. Gewonnen. Nog geen tijd gehad deze op te halen. Gisteren tot laat gewerkt. Vandaag van 8:30 tot 20:30. Zondagnacht weer. Maandag de dag van allerlei afspraken. Dinsdag werk tot 17:00. Ik hoop dat ik tijd heb hem op te halen. De voorpret is ook fijn. Dus extra lang genieten.

Zo leuk. Eva krijgt op de maandag kookles. Ze begon met kaas stengels maken. Heeeeerlijk.

Vorige week leerde ze pannenkoeken maken. Ik vergeet nooit meer toen ik aan een arts vertelde dat mijn dochter pannenkoeken ging bakken voor ons, dat hij zei; mag ik je een tip geven? Doe er zout bij. Dan worden het de lekkerste pannenkoeken. Ik dacht toen; Eva maakt ze volgens recept. Daar gaat zij echt niet van afwijken. Warempel. Er stond een gram zout in het recept. Mijn ouders uitgenodigd. Eva bakte een hele stapel. Daarna smulden wij hiervan. De pannenkoeken waren zooooooo lekker.

Afgelopen maandag leerde ze frietjes bakken. Van piepers. Zelf snijden. Bakken op 150 graden. Uitlekken. Bakken op 170 graden. Eef gaf aan dat ze het snijden eng vond. Een jongen had in zijn hand gesneden. Het was echt een heeeeeeel groot mes mam. Gelukkig heeft mams een ‘nicer dicer ‘. Je legt een aardappel op het rooster. Klapt de deksel dicht. Je hebt dan in een keer een hele pieper gesneden. Je kan ook nog kiezen voor een Franse friet of ‘normale’ frieten.

Joehoe. Mijn moeder mag vandaag 75 kaarsen uitblazén. Twee jaar geleden hadden wij dit niet durven te dromen.

2 juni was de datum dat mijn moeder voor een scan ging. In corona tijd. Zij kreeg meteen de uitslag. Foute boel. Dan loop je daarna de tuin in van je ouders. Zij zaten links in de tuin. Mijn broer en zijn gezin rechts. Ik ging maar in het midden zitten. Niemand durfde een omhelzing aan te gaan. Want er was corona. Ik zal dit nooit meer vergeten. Wat een afschuwelijk moment was dat!

Inmiddels genieten wij van alle extra momenten met mijn moeder. En die zijn goed. Ze zijn intenser. Ik ben hier heel dankbaar voor.

Familie uit Engeland is nu overgekomen. Wij gaan de verjaardag van mijn moeder vieren. 75 jaar. Prachtige leeftijd!

Pap, als je dit leest, zeg maar tegen mam dat ik niks geschreven heb. Deze mooie ballonnen zijn vanmiddag een verrassing voor mams. Er zit ook nog een verrassing in.

Afgelopen maandag ging iets mis. In mijn app van school stond dat Eva om 8:30 les had. In haar app stond dat ze om 9:10 les had. Wij waren voor niks op school. Daarna op dinsdag om 9:10 les….. schijnbaar. Not. Moest 8:30 zijn….

Catastrofe.

Kreeg ik gisteren een mail van school. Eva was niet aanwezig geweest in de eerste les. Een flex les van Nederlands. Say what? Stond niet in ons Eduarte. Echt serieus, wat een aanfluiting is deze app. Eva wist zeker dat ze het eerste uur vrij had. Dat zij zich niet ingeschreven had voor deze flex les. Wie ben ik dan? Voorheen klopte mijn app ook niet. Dus ik geloof mijn dochter. En dan krijg ik zo’n nare mail. Pffff.

Maar serieus. Wat is dit voor een k.t app? Kost mijn dochter negatieve punten. En mij extra energie.

Gisteren had ik verschillende afspraken staan. Eva had tot 15:00 school en om 15:30 moest ze bloed prikken. Dus ik dacht, ik breng haar naar school.

Eva keek s’morgens op haar school app. Hé, eerste uur uitval. Om 9:10 pas school. Ik keek op mijn Eduarte app van school. 8:30 coach les. Zucht. Wat is het nou? Om 8:00 kon ik bellen met school. Gedaan. Zegt de meneer, ik heb mijn computer nog niet aan (handig), maar laat haar maar gewoon komen om 8:30. Dus Eef was er op tijd. Ik bleef op de parkeerplaats. Als kind mag je ouder toch niet mee….. Eva boeit dat dus niet, haha. Ze appte mij. Kom je mij helpen? Ok. Wij samen naar de balie, die meneer van aan de telefoon. Ik liet mijn app en die van Eva zien. Hij keek in de computer. Daar stond 8:30. Er kwam een meisje bij, uit Eva haar coach groep. Zij was in het lokaal geweest. Geen docent. Die man ging kijken. Inderdaad. Toch geen les. Eva toch achtergelaten. Ze ging met dat meisje kletsen. Later hoorde ik van haar coach dat zij een gesprek met Eva Hema gevoerd. Een die aanstaande donderdag zou zijn. Dus dan is ze nu eerder vrij op de donderdag.

Eenmaal thuis even gezeten. Toen door naar het ziekenhuis. Voor mijn jaarlijkse infuus. Om mijn botten te versterken. Pasje was verlopen. Nieuwe laten maken. Ik was weer niet in een keer te prikken. Ik zei op een gegeven moment; doe maar in mijn hand. Dat deed ze liever niet ivm gevoeligheid. Nou, ik ken geen pijn. Dus doe maar. Dat lukte in een keer. Ik had een heel bijzondere kamergenote. Zij vroeg aan de verpleging iets over de narcose. Hij wist de antwoorden niet. Ik wel, zei ik. Oh, operatie kamer? Of ik een bepaalde persoon kende. Jazeker. Heeeeel lang mee gewerkt. Dat was haar broer. Helaas zes jaar geleden overleden. Ik vertelde haar dingen die ik met hem in het werk en privé had meegemaakt. Ze was zo blij om dit te horen. Ze is van Amsterdam naar Wageningen verhuist. Dood ongelukkig. Helemaal alleen. Nou, ik zie een keer bij haar op visite gaan aankomen.

Eenmaal klaar van het infuus door naar Wageningen. Daar ging ik vier maal tomatensoep proeven. Ik doe dit altijd met lunchtijd. Gratis gegeten. En dan krijg ik ook nog een bon van 12,50. Op de terugweg even langs de winkel. Daan thuis begroet. Toen door naar Eva. Samen naar het ziekenhuis. Het eerste wat ze zei; ik wil verdovende zalf. Krijg je niet. Je bent boven de twaalf. Je kan het. Ze werd steeds zenuwachtiger. Ze begon over de ziekenhuis opname. Elke dag een prik in haar been. De blaascatheter die ze vulde met 500 cc vocht voordat ze hem verwijderde. Dat deed pijn 🤒 🤕 😣 volgens Eva. Ik zei tegen de prikker dat ze een beetje zenuwachtig was. Vroeger nooit. Maar sinds nacht IC en de prikken daarna angstig. Heel normaal zei hij. Dat hebben grote mensen ook. Ik leg alles uit. Meneer deed het fantastisch. Het viel Eva reuze mee. Ze wilde daarna wel wat lekkers als het mocht. Tuurlijk.

Van 17:45 tot 18:30 moest Eva nog naar de fysio/gym. Dag weer voorbij. Gelukkig had ze geen huiswerk te maken.