Gisteren had ik mijn twee keer in de maand koffie schenken op de afdeling oncologie. Ik ben een beginner. Geen idee wie er naast mij zou staan.

De dame gisteren keek mij aan. Zo ook ik haar. Wij kenden elkaar ergens van. Iets met een cursus. Bestraling ivm borstkanker. Het Toon Hermans huis.

Uiteindelijk kwamen wij in een heel fijn gesprek. 2016 kwam bij haar de diagnose borstkanker. In september. Bij mij ook. Beidden in februari daarna geopereerd. Allebei last van daarna de bestraling. Wat viel dat toen toch tegen. Heel bijzonder dat zij en ik hetzelfde pad hebben begaan. Alleen was zij met een partner. Ik dan weer niet. Zij werd afgekeurd. Kon van een pre pensioen genieten. Door haar arts geregeld. Ik, alleen, niet. Het is wat het is. Ik merk steeds meer dat ik (net als met mijn moeder/bikkel) toch wel rest verschijnselen heb. Misschien heeft/het ook met de leeftijd te maken. Zij is tien jaar ouder dan ik ben…

Mijn vader kwam vorige week bij mij. De tuin werd door hem gestofzuigd. De overkapping schoongemaakt. De zonnepanelen op de schuur gepoetst. Pfff. Wat gaf mij dat een rust.

De lente komt eraan. Het buitenleven. Ons huis is echt gemaakt voor het buiten leven. Dankzij mijn vader ben ik up to date.

Hoe ga ik dat later fixen? Denk ik zeker over na. Mijn kinderen moeten meer gaan doen. Via via kan ik vrijwilligers regelen. Komt goed.

Dan denk ik voor nu ; denk in oplossingen.

Wat kan ikzelf doen. Wat kunnen mijn kinderen doen? Wat kan mijn familie doen? Mensen uit de straat. Vrienden… etc etc.

Ik geniet vooral nu hoe het verloopt dankzij mijn lieve vader.