Takis chips. Het meest ongezonde chips die je je maar kan voorstellen denk ik. De ene soort is blauw. Gezonde blauwe kleurstof in chips bestaat niet. Dan heb je nog de rode versie. Pittige 🌶 chips. Een hype vanuit Amerika. H

Een af en toe kreeg Daan een zak. Op een gegeven moment had de Jamin ze niet meer. Ik vroeg wanneer ze weer kwamen. Niet! 👎🏻. De reden is eigenlijk wel goed. Europa wil de chips niet importeren ivm teveel rommel wat erin zit. In Amerika mag iedereen het nog wel eten. Nu hoorde ik laatst van iemand dat in Amerika veel rommel gegeten mag worden. De regels zijn daar anders. Geen idee of dit waar is. Ik dacht dat ze juist streng waren, al die rechtszaken etc omdat men iets eet at of rookte waardoor ze ziek werden.

Maar ja, op een gegeven moment zag ik bij de Turkse winkel deze chips. Toch maar een gekocht. Daan kreeg deze op zijn verjaardag. Het beste kado ooit mam. Ik zei nog, geniet er maar van. Misschien de laatste keer ooit. Of je moet naar Amerika gaan 😂. Mag ik nu een hapje? Uh, in de ochtend? Ach ja, je bent jarig.

Ach, arme Eva. Dinsdag om 23:30 vroeg ze om een emmer. Prima. Ik haalde deze voor haar. Mevrouw ging weer liggen. Op een gegeven moment ging mijn zoon naar het toilet. Doet hij normaal nooit in de nacht. Later zei hij; ik werd wakker gemaakt door stemmen. Klopt. Eva vroeg om een emmer.

Uiteindelijk ging Eva spugen en spugen. Wat een lucht. Daarna kreeg ze een koud washandje op haar voorhoofd. Volgens haar doet dit wonderen. Dit werkte voor de nacht.

De volgende morgen zei ik tegen Eva nadat zij uitgeslapen had; nu, hop hop, naar beneden. Mevrouw ging naar beneden. Met een emmer. Eenmaal op de bank vroeg ze om lappie. Een ding waardoor Eva geen daglicht ziet. Zij ging naar het toilet….. Het riool was er niks bij. Ok. Nog een dag extra thuis. Eerst dacht ik dat Eva oververmoeid was. Op een uur na gaat ze nu hele dagen naar school. Vorige week de 4daagse. Controle in het WKZ. Tandarts. Orthodontist. Fysiotherapie. Nog een cursus van basis naar brug. Als ik terug kijk dan denk ik; dit alles in een week tijd. Echt teveel.

Gisteren hoefde Eva gelukkig niet te spugen. Ze begon een beetje te eten. Het riool ging helaas nog wel open. Maar verder goed te doen. Is het oververmoeidheid of toch een buikgriep?

Vandaag mag Daan 14 kaarsjes uitblazen.

Helaas heeft meneer een normale schooldag met als extra het eerste uur wiskunde bijles. Aan het einde van zijn schooldag heeft hij nog huiswerk begeleiding. Rond 16:30 is Daan thuis. Best wel laat.

Ik vroeg aan Daan; je bent tot 18:00 bij mij. Daarna ga je naar papa voor de komende vijf dagen. Zal ik gewoon gaan werken? Dat scheelt mij namelijk veel over uren opnemen. Uren die collega’s kunnen gebruiken. Meneer wilde graag dat ik vrij nam. Elke uur extra samen is goud waard. Prima.

Uiteindelijk ben ik blij dat ik een collega heb kunnen regelen die voor mij werkt. Want een dag vrij krijgen in de gezondheidszorg gaat je niet lukken.

Ik ben nu zo blij met deze vrije dag. Eva begon dinsdag om 23:45 te spugen. Gisteren was zij ook zo enorm misselijk. Koorts. Fijn dat ik mijn vrije dag vandaag kan besteden aan mijn zieke dochter. En toch ook een extra momentje aan mijn zoon kan besteden voor zijn verjaardag. Het zijn niet veel uren. Maar soms zijn het de kleine dingen die het doen.

Afgelopen zaterdag vierden wij de verjaardag van Daan. Een paar dagen daarvoor besefte ik mij ineens…. Chips, zijn familie feest. Niks voorbereid. Niet iets voor mij. Maar door dat verrekte drukke werk en het leuk helpen op school ivm decor opbouw, dans van de musical en de kleding verzorgen zat mijn agenda best vol.

Ik blijf genieten van het musical gebeuren. De rest komt wel…. Wat een geluk, mijn vader snoeide de struiken in mijn tuin 🥰.

Vorige week vrijdag morgen liep ik met Eva naar school. Daarna door met twee andere klassenmoeders en de leerlingen van groep acht om kostuums op naam op te hangen. Doorgeven wat ze nog misten. Wij begonnen om 8:30. Uiteindelijk gingen wij door tot 11:00. Ik liep daarna naar huis. Oeps, Eva zou om 11:15 uit school komen met een zware tas. Dus ik weer terug naar school. Bakkie genomen. Om 11:15 met Eva naar huis gelopen. En je raadt dit nooit. Halverwege zei Eva; mam, waar is de rugzak. Whahaa. Ik ben regelmatig in de ochtend geïrriteerd als de kids naar school lopen of fietsen zonder rugzak. Nu deed ik het zelf.

Om 13:00 weer naar school. Ik ging nu voor dans 💃. Ik hoorde dat de kinderen, als ze klaar waren met dans, ze op hun gsm mochten. Het was een make up middag met een gsm. Tijdens de dans kwam al een meisje van de andere klas naast mij zitten. Zij wilde mee kijken….. ondertussen hoorde ik de hint; als dit klaar is mogen wij op onze gsm.

Als ik tijdens de dans oefenen zeg; wil je eerder terug naar de klas? Dit ivm niet luisteren. Dan hoorde ik gezucht en gesteun. Nee, hé? Nu moeten wij de les volgen. Maar dit keer, het is klaar nu met de dans. Wij misten teveel leerlingen die met decor bezig waren. Dus ga maar terug naar je klas. Wat een gegil. Yes! Jihaaaa! Joepie! Wat waren ze blij. Terug naar de klas. Geen les. Lekker spelen met hun gsm en met make up. Dat was rond 13:30. Ook voor mij een YES! Ik wilde de tuin nog in orde maken. Slingers ophangen, taarten maken en een laatste boodschap doen voor de verjaardag van Daan. En heel veel tijd had ik niet. Om 17:00 gingen Daan, Eva en ik naar een feest namens het WKZ. Ik ben nog nooit zo blij geweest met uitval van.

Maar alles gelukt die dag. De volgende dag hadden wij een gestofzuigde tuin en gebak.

Bovenstaande was mijn tuin gisteren. Prima. Lekker veel groen. Op zich ben ik dol op groen. Natuur(lijk). Wie niet?

En toch dacht ik steeds aan snoeien. Net zoiets als van de puntjes van je haar eraf knippen. Dit ga ik vanaf nu ook doen bij mijn bomen. Trouwens, het is best gek dat je zegt ik ga naar de kapper om de puntjes bij te knippen. Bij knippen? Het is eraf.

Voorheen liet ik alles in de tuin groeien en groeien. Uiteindelijk paste de bladeren en takken niet in mijn kliko. Klaar mee. Ik snoei nu op tijd de takken. Snoeide ik eerst twee maal in de zomer deze bomen. Nu misschien drie of vier maal. Maar omdat ik de boel bij houd heb ik echt minder werk.

Voorheen stikte ik bijna in de, ik denk bladluis. Nu een mondkapje opgehad. Wauw. Het snoeien verliep nu moeiteloos. Super fijn.

Ik zag op een gegeven moment wel wit van de luis of ….

Ik was laatst bij de jumbo. Ik zag een schattig mannetje op zijn knieën zitten. Voor de afdeling van de salades. De glazen deuren geopend. Hij belde met een vrouw. Ik ging er vanuit dat dit zijn moeder was. Hij had een rugzak 🎒 om waar een stokbrood 🥖 uitstak. Ik hoorde hem vragen; welke salade moet ik mee nemen ? Die met dat plaatje of die andere? Te grappig dit. Ik hoorde hem ook nog eens zeggen; is dit alles? Heb je echt niks anders nodig?

Vroeger gingen wij met een briefje 💸 en contant geld op,pad. Als ik daaraan terug denk dan kwamen wij vast met hele verkeerde boodschappen thuis. Tegenwoordig dankzij FaceTime krijgen je precies wat je zou willen.

Op een gegeven moment zag ik dat kereltje bij de zelf scanner. Een medewerker van de supermarkt hielp hem hoe hij alles moest afronden. Toen kwam het moment van betalen. Ik hoorde hem chips zeggen. En daarna de zin; ik weet de pincode niet meer. Ik wilde hem het advies geven om zijn moeder te bellen. Het was even stil. Hij typte de code in. Yes. Deze was goed. Dat kereltje, de medewerker en ik waren blij.

Ik kreeg ooit een brief. Van het Wilhelmina kinderziekenhuis. De pedagogische medewerkers hadden een uitje in de dierentuin in Amersfoort geregeld. Super leuk. Ik schreef ons meteen in. Wij hadden geluk. Drie toegangskaarten.

Afgelopen vrijdag was het zover. Daan had na schooltijd een opdracht te doen. Iets voor een goed doel. Uiterlijk 17:00 zou hij thuis zijn. Hij was wat eerder. Even relaxen. Daarna de auto in. Naar de KFC. Elk uitje (zoveel hebben wij er niet) begint bij de KFC met chicken popcorn. Het was alweer een tijd geleden dat wij daar waren. Daan nam twee hapjes. Smaakte hem niet. Ok. Meneer is steeds minder van het vlees. Prima. Op een gegeven moment zei hij; mijn neus zit vol. Ik denk dat ik griep krijg. Nee hè….. Hij zei zelf nog; vroeger was ik altijd ziek op mijn verjaardag. Klopt. Stress. De volgende dag zouden wij zijn verjaardag vieren…..

Om daar te komen stonden wij in de file. Het duurde echt heel erg lang. Over een stuk van 5 minuten deden wij wel 45 minuten. Wij zagen lange rijen met mensen. Heel veel mensen. Eva en Daan begonnen al te klagen. De een zei; ik voel mij niet lekker. De ander; ik ben nu al overprikkeld. Tot tien tellen. Adem in adem uit. Ok, plan de campagne. Jullie blijven in of bij de auto. Mama gaat het park in. Het werd stil.

Wij liepen zowaar met z’n drieën het park in. Wat een drukte. Het was net open. Ik zei tegen de kinderen; pak alles aan wat je aangeboden krijgt. Zij zijn nogal van nee dank je. Bij de ingang kregen ze een raket ijs. Eva bleef ermee lopen. Ze luste deze niet dus ik zei; waarom neem je hem dan aan? Mam, jij zei, alles aanpakken. Oh ja. 😆 Daarna gingen wij als gekken naar het achterste stuk van de dierentuin. Daar was niemand. Wij liepen tegen het verkeer in. Van achter naar voren. Prima te doen.

In het begin hoorde ik nog gemopper. Ik heb ze toen op een bankje gezet. Ik liep daarna even alleen rond. Meneer en mevrouw konden even chillen op hun gsm.

Ineens ging de knop om. Ze vonden het leuk. Eva zei; mam, ik heb energie voor tien. Ik kan nog veel langer lopen. Dat gold niet helemaal voor Daan. Die kreeg spierpijn dankzij zijn heitje voor een karweitje. Maar ook hij liep gezellig mee.

Op een gegeven moment werden de kinderen stiller. Ze waren toch echt wel onder de indruk. Ze zagen zoveel kinderen met een handicap. In een (elektrische) rolstoel. Ook veel kinderen met het syndroom van down.

Eva had graag op de foto gewild met iemand van StarWars. Ik zei waarom deed je dat niet? Oh, mocht dat dan? Les voor de volgende keer. Brutaler zijn. Maar al met al, het was een super geslaagde avond. Met een wijze levensles. Wat hebben wij het toch weer goed.

Afgelopen woensdag gingen Eva en ik naar het Wilhelmina kinderziekenhuis. Haar eerste ‘live’ controle bij haar arts. Eerst naar de röntgenafdeling voor een foto van mevrouw haar rug. Kom ik daar een ‘oud’ collega tegen. Een jongedame. Zo grappig. Fijn gesprek gehad.

Daarna door naar de poli. De arts was best tevreden. Eva haar schouders staan nog erg scheef. Maar dat kan wel een jaar duren voordat dit weer ok is. Dus dat komt waarschijnlijk wel goed. Waar ik meer mee zit is dat Eva nu nog 38% scheefstaand heeft in haar rug. Dat is precies het getal waar wij mee begonnen voordat ze een corset kreeg. Afgelopen oktober werd Eva op de wachtlijst gezet voor een operatie. Na vier jaar lang een corset te hebben gehad. Corona, lange wachtlijsten. Januari werd maart. In die tussentijd was Eva haar rug van 78% graden maar 86% gegaan. In die paar maanden. Dan denk ik; als de operatie eerder gepland had kunnen worden dan hadden wij 8% winst. Dan zat Eva nu op 30%. Maar ja, zo mag je niet denken. Eva is geopereerd. Alles is goed verlopen. Als Eva uit de douche stapt zie ik een glimlach op haar gezicht als ze in de spiegel kijkt.

Ondertussen heb ik een dochter die denkt dat iets liggend in een stoel beter is voor haar rug. Zo zit zij naast mij in de auto. Misschien maar beter. Als zij rechtop zit en ik wat harder over een verkeersdrempel heen rij zou haar hoofd maar zo een deuk in het plafond kunnen veroorzaken 😂. Haar bovenlijf is zo enorm lang geworden.

Ik en mannen. Not.

Vorige week kocht ik die speciale veel te dure bh. Ik ging op afspraak naar deze winkel met protheses. Een aardige mevrouw hielp mij. Ik denk mijn leeftijd. Ik vroeg haar of zij een bepaalde arts kende. De dames van deze prothese winkel werken ook voor de Padberg kliniek. Zo kwamen wij aan de praat. Wij werkten beidden voor of met een bepaalde arts.

Op een gegeven moment vroeg ze voorzichtig; heb je alweer een nieuwe relatie, ben je daar al aan toe? Ik zei meteen; no way. Ik ben er klaar mee. Ik heb het beste leven nu. Ik hoef met niemand rekening te houden. Ik doe leuke dingen, uitjes met mijn kinderen. Het perfecte leven. Ze keek mij aan en zei; dat heb ik dus ook! Niemand snapt dat. Maar ik doe nu wat ik wil.

Dat dus. Niemand snapt het. Maar mijn leven zonder een partner waren en zijn tot nu toe de beste jaren. Hopelijk volgen er nog heel veel jaren. Het enige wat ik mis van toen, zijn de centen voor luxe. Maar ja, dan maar geen extra luxe. Wij zijn gezond en blij met elkaar als gezin 👩‍👧‍👦. Geen vakantie via Schiphol. Count youre blessings. En zoals Eva vaak zegt; mam, wij hoeven niet op vakantie. Wij hebben de mooiste tuin 🪴. Als wij hier zitten dan zijn wij toch op vakantie? 🎼Het zijn de kleine dingen de het doen🎼.

Eef en ik gingen ervoor. De vierdaagse. Ik parkeerde mijn auto. Wij liepen daarna richting de pauze stop van de Panta Rhei. Ik vertelde alvast aan Eva hoe wij de volgende dag het zouden gaan aanpakken. Huh? Zei Eva. Nog een dag. Lieve Eva, het heet niet voor de niks de vierdaagse. Vier dagen lopen.

Eva en ik gingen lopen. En lopen. Eva zei steeds weer; mam, ik kan nog wel verder. We moesten door het gil, fietstunneltje. Tegen het verkeer in. Dat was al een uitdaging. Ik keek haar aan en zei; dit stuk moet je ook weer terug lopen. Geen probleem volgens Eva. Het laatste stuk was in het bos. Niet handig met haar rug volgens de fysiotherapeut.

Op een gegeven moment riep juf Astrid naar ons (zei liep de 5 km) ; de 10 km is net op de rustplaats. Dus Eva en ik gingen ervoor. Toch merk je dan dat er groepjes zijn. Een jongen uit Eva haar klas vroeg nog wel; heee, wat leuk, ga je nog een stuk mee lopen?

Eva en ik liepen een stuk mee met de 10 km groep. Ik keek opzij. Ze was bleek en het zweet gutste van haar hoofd. Oh dear. Op een gegeven moment waren wij op een splitsing. De 5 km naar links. De 10km naar rechts. Eef vroeg om naar links te gaan.

Uiteindelijk hebben wij als ik naar de tijd en tempo kijk 4 km gelopen. Best knap voor een meiske wat al maanden niet (kon) sporten.