Gisteren om 14:30 kreeg ik een high tea aangeboden van een tante. Zo lief. Voor het eerst sinds 3 maart, de operatiedag van Eva, was ik een weekend weer alleen. Eva ging in de weekenden als ze bij haar vader was de nachten naar mij. Om 18:00 kwam ze dan. Dan kon ik haar douchen en aankleden. Ze gaat nu zo hard vooruit dat ze zich prima kan redden bij haar vader. Maar, ik kreeg dus een high tea. Lekker. We hebben echt lang gezeten. Het was veel! Twee bakken met inhoud mee naar huis genomen. Voor de avond. Zo gezellig gekletst. Wat heb ik toch een fijne familie. Dat wist ik allang. Toevallig had ik het daar laatst met een collega over. Zij heeft alleen een neef. Lucky me.

Ik zag de foto’s van mijzelf die mij tante van mij maakte. Goodness. Ik ben serieus nog nooit zo dik geweest. Ziet er niet uit. Klaar mee. Zeg ik zo vaak. Maar ik hoop nu toch echt. Hoe kan dat nou? Ik zat aan huis gekluisterd. Voorheen liep ik vier keer per dag van huis naar school met Eva. En dan weer vier keer naar huis. Bij deze laatste wandeling (van 6 minuten) liep ik vaak een extra rondje over de geluidswal. Die beweging had ik dus echt nodig om op gewicht te blijven. Doordeweeks ben ik s’morgens de privé juf van Eva. Ik zit dan naast haar aan tafel of op de bank om haar te helpen met de lessen volgen. Dus een extra zit moment. In de pauze van Eva haar school dronken wij thee met iets lekkers. Had ik niet moeten doen. Zucht.

En vergeet niet die zes dagen ziekenhuis. We zaten op de kamer van Eva soort van vast. Daarna drie weken zorgverlof. Dus geen werk. Op mijn werk maak ik vaak de kilometers.

Het roer moet echt om. Het mooie weer komt eraan. Eva kan verder wandelen. Ik ga mee. Ze kan denk ik al snel weer naar school. Dan breng en haal ik haar elke dag op.

Mijn zoon had gisteren met school een uitje naar de Efteling. Super leuk. Hij zag er schijnbaar vooral tegenop. Hij was bij zijn vader dus ik kon niks aan eten mee geven. Je zou zeggen, dag uit, plezier maken, geen school. Hij dacht vooral; Met z’n allen in een bus 🚃, is het dan ‘te’ druk? Hoe doe ik het met eten? Word ik ‘wagenziek’?

Ik had de dag daarvoor tegen hem gezegd; eet s’morgens een boterham. Neem er ook een mee. Anders wordt je misschien misselijk 🤢 als je in een attractie gaat. Meneer was nl weleens wagenziek. Alhoewel dat alweer een tijd geleden was. Dat had toen meer te maken met op vakantie gaan, de spanning van waar gaan wij heen. Moe van een reis en daardoor sneller misselijk zijn.

Gisteren om 10:00 dacht ik; ik vraag om een leuke foto van de Efteling. Kreeg ik deze foto. Najaaa. Van eten. Later zei een collega; hij wil laten zien dat hij eet. Tegen de misselijkheid.

Een paar uur later vroeg ik weer om een leuke actie foto en of hij het leuk had? Hij vermaakte zich suuuuper. Zo leuk. Zo blij voor hem. Ik kreeg toen deze foto;

Hahaaaa. Meneer Daan die eet. Geweldig. De verhalen ga ik nog horen. Dinsdag is hij weer hier.

Ondertussen had Eva een verjaardag van haar juf. Bowlen. Dat laatste deed Eva niet. Maar ze was er weer bij. Een uur lang. Ze heeft enorm genoten. Ik kreeg van de juf een foto van Eva met haar twee vriendinnen. Drie maal een grote glimlach. Ook kreeg ik onderstaande foto. Het was een gezellige verjaardag.

Eva mag een uur zitten. Afgelopen dinsdag verzorgde ik het schoolfruit. Het waren wortelen. Dus groente dit keer 😅. Ik nam Eef mee naar school. Zij en ik liepen langs de klassen van de juffen die haar een kaart hadden gestuurd. Ze kreeg veel schouderklopjes.

De dag daarna zou ik sinaasappels 🍊 snijden. In vieren. Twee stukken per kind. In die tijd die ik nodig zou hebben wilde ik Eva in de klas laten zitten. Weer een stapje verder. Helaas kregen wij een melding dat de juf van Eva ziek was. Dus Eva had een soort van vrij. Nou ja vrij. De rest van de klas wel. Maar Eva had alle spullen natuurlijk thuis voor onderwijs. Ik liet haar uitslapen terwijl ik op school de sinaasappels 🍊 in stukken sneed. Daarna haalde ik haar uit bed en kon ze haar dagtaak maken.

Ik vroeg later aan de juf, is het een idee dat Eva donderdag een uur op school komt? De juf gaan aan dat ze een leuke gast docent had van 13:00 tot 14:00. Ik moest werken. Mijn ouders pasten op. Oma vind het leuk om samen met Eva online les te volgen. Opa doet dan allemaal klusjes in ons huis. Zo fijn.

Helaas ging de les niet door van de gast docent. Maar Eva was toch op school van 13:00 tot 14:00. Opa bracht en haalde haar van school. Ik kreeg een leuke foto van de juf. Ze zei; wat lijkt Eva op haar opa 👴. Eva heeft het super leuk gehad. Geen pijn. Ze hield het makkelijk vol.

De juf had zelfs slingers opgehangen voor Eva. Zo lief!

Ik ging gisteren boodschappen doen bij de jumbo. Kreeg ik ineens een bloem tijdens het afrekenen. Ik vroeg aan de dame achter de kassa waarom ik deze bloem kreeg. Zij vertelde mij dat ze geen idee had waarom. Oké.

Ik nam deze bloem aan. Ik las de tekst op de verpakking hardop voor; jij bent bijzonder. Wauw. Ik zei tegen dit dus ‘per ongeluk’ tegen de dame achter de kassa. Jij bent bijzonder. Zij begin te glimmen. Ik herhaalde deze tekst nogmaals. Oh, ben ik bijzonder? Een ieder is bijzonder. Het zijn soms de kleine dingen die het doen.

Dank voor de mooie bloem. Hij of zij staat te shinen in onze woonkamer.

Daan ging gisteren voor een vaccinatie. Oei, meneer heeft daar niks mee. S’morgens begon hij al te zuchten en zweten, haha. Ik kocht hem om. Maak je niet druk, prik erin en doorrrr naar de MacDonalds. Daar waren wij al heeeel lang niet geweest.

Eva droomt al heel lang over de frietjes 🍟 van de Mac. Maar ja, die auto 🚙 rit. Eva de auto in krijgen (dat ze haar nek moet buigen), de rit ernaartoe en dan ook nog eens zittend eten op een harde stoel. To much. Gisteren na het schoolbezoek dacht zij dit wel aan te kunnen.

Daan kreeg om 18:00 een prik. Eva daarna thuis opgepikt. De auto 🚙 stoel wilde ze niet meer zo plat. Weer een vooruitgang. Regen 🌧 dus file in Nederland. Eenmaal bij de Mac wilde Eva het liefst door de MacDrive. Prima. Hun vaste recept besteld. Altijd zonder drinken. Dat vind ik echt veel te duur. Flesjes water en een pakje sap had ik meegenomen. Wat zag ik ze genieten. Eva werd wel steeds bleker om de neus. Toch wel een hele onderneming. Maar de smaak van de frietjes 🍟 deed haar zeker ook weer goed. Weer een mijlpaal, 😂.

Waarom belonen wat eigenlijk normaal zou moeten zijn? Uuuhm. Zou niet nodig hoeven te zijn. Klopt. En toch… Als ik denk aan mijn jeugd. De tandarts. Pfff, wat vond ik dit steeds weer spannend. Ik had altijd wat. Een gaatje of tandplak. Mijn broer die zijn tanden amper poetste had nooit die ellende. Dan kreeg je ook nog een fluor behandeling. Daarna mocht je een tijd niks eten. En als ik dan mocht eten…. comfort food. Mijn moeder ging dan met ons maar de supermarkt. Wat willen jullie eten? Ik koos altijd voor een zak cheese onion chips. Ik zie mij nog fietsen met een zak cheese chips op weg naar huis. Eerst keek ik ernaar. Water liep in mijn mond. Maar daarna…. Dat eerste chipje. Die smaak. Kan ik nog terug halen.

Vandaag met Eva naar haar school geweest. Ik was aan de beurt om wortels 🥕 uit te delen. Elke dinsdag, woensdag en donderdag krijgen de kinderen fruit (of groente).

Ik krijg dan altijd hulp van twee kinderen om de mandjes met inhoud naar de klassen te brengen. Vandaag waren het worteltjes. Bij Eva in de klas zit een meisje die dol is op wortels. Ik had een briefje met haar naam erop meegenomen naar school. Deze op een zak 🥕 geplakt. Wat zal ze opgekeken hebben. Een privé zak 🥕.

Eva en ik hebben twee mandjes zelf naar een klas gebracht. Naar de juffen die Eva een kaart hadden gestuurd. Konden wij ze meteen bedanken. Wij kwamen bij de kleuters. Tjeee, ik weet dit nog als de dag van gisteren dat Daan en Eva daar in de klas zaten. Pfff, tijd vliegt.

Eenmaal thuis snel weer online les volgen.

Hebben jullie ook een tafelkleed gekregen van de jumbo? Het leek even in een tijdschrift 📰 vorm. Maar toen ik wilde bladeren lukte dat niet. Het was een geheel. Misschien bewaar ik deze als ik een weggooi kleed nodig heb buiten. Kunnen we onder het gourmet stel leggen.

Gisteren begon de dag van Eva met online les volgen. Ik kon uitslapen omdat haar broer een studie dag had. Om 8:00 ging hier de wekker. Meneer bleef natuurlijk slapen. Ik deed de verwarming aan. Om 8:20 haalde ik Eva uit bed. Ze gaf aan duizelig en moe te zijn. Snap ik met zo’n laag hb gehalte. Wordt aan gewerkt.

Daan verheugde zich op 🛷 vanaf de geluidswal. Mmmh. Er lag sneeuw ❄️ op de daken. Niet op de grond. Pech. Lekker verder slapen.

Eva volgde haar online les. Ik moest even weg voor een brief. Bij terugkomst zat Eva aan tafel. Ze keek mij trots aan. Haren gekamd. Wauw. Weer een mijlpaal. Ze gaat nu hard vooruit. Het scheelt dat ze geen pijn heeft. Ze is wel mega stijf en moe. Uiteindelijk mag ze nu ‘nog maar’ 20 minuten lopen en 45 minuten zitten. Als je dan aan school denkt….. Dat is niet heel veel.

Om 12:00 kwam de juf van Eva hier. Toen zag ik Eva glunderen. Ze mist haar klas. Ze mist het school ritme. Aankomende week gaan wij echt een keer naar school. Naar de klas van Eva. En de vrijdag…. Gaat Eva de klas verassen…. Helaas ben ik daar niet bij. Maar fijn dat haar vader dit kan en wil doen. Wordt vervolgd.

Vandaag is onze lieve Dolf jarig. Vier jaar is ze geworden. Als ik dat zeg dan zie ik de kinderen denken 💭. Ze gaan dan aan het rekenen. Vier jaar al, maar ze kan toch achttien worden? We willen haar nooit meer missen. Ze heeft een kado gekregen. Een doos, haha. En warempel, ze ging er meteen in.

Vanmorgen had Eva online les. Ik moest even een brief weg brengen bij de Stadspoort. Boodschapje gedaan. Kom ik thuis, zit mevrouw aan tafel. Helemaal zelf opgestaan, boeken en laptop gepakt. Haren gekamd. Ze miste nog een boek zei ze. Die lag in de tas op de grond. Eva kan niet bukken. Ik ben toen op mijn knieën gaan zitten mam om het boek te pakken. Wat een topper! Ze doet steeds meer zelf. Ze is nog wel erg moe. Maar wat wil je met een hb van 5. Dan zou ik ook moe zijn. Gisteravond nog een stuk gewandeld. Het rechtop zitten vindt Eva nog erg vermoeiend. Haar spieren hebben natuurlijk vier jaar lang de steun van een corset gehad. Die heeft ze niet meer.

Over haar hb. Die moet natuurlijk omhoog. Ik dacht, ik koop fruit, misschien iets van rood vlees 🥩 (hamburger) en spinazie/andijvie. Afgelopen woensdag zijn wij bij de orthodontist geweest. Eva lukte het om zichzelf in de auto te wringen. In de ortho stoel 🪑 en weer mee naar huis te gaan. We maakten zelfs even een stop bij de toko. Toen wij moesten wachten op onze beurt liep ze naar de auto. Het duurde te lang. Opperdepop. Nu heeft ze tanden en 🦷 pijn. Spinazie slurpt ze zo naar binnen. Maar dat fruit en vlees. Ze zegt dat zelfs de schil van de druif 🍇 te hard is 😢. Ik gooi het fruit maar in de blender. Maak ik er smoothie’s van.