Mijn uitzicht vanuit hotel 🏨 Wilhelmina kinderziekenhuis. In het weekend was er niks te zien op de weg. Doordeweeks een drukte van jewelste. De ambulances 🚑 die langs reden waren niet te tellen.

Ik ga dit nog missen. Natuurlijk vond ik het heftig Eva met pijn te zien. Soms helemaal in haar eigen bubbel. Geen contact te krijgen. Maar voor mijzelf, geen huishouden en geen boodschappen te doen. Ik hoefde niet te koken. Eva sliep tot gistermorgen nog heel veel. Dan liep ik naar de huiskamer voor een bakkie of kop thee. Even buiten in de zon een frisse neus halen.

Gistermorgen leek het er nog niet op dat Eva naar huis kon. S’middags maakte ze grote stappen. Hele grote. In de ochtend zag ze het niet zitten om naar huis te gaan. De middag wel……

En toch…. Als ik zie hoe ze nu uit bed gaat. Langzaam draaiend op haar zij. Ze houdt het bed hek dan vast. Dan gaat het hoofdsteun omhoog. Dan haar benen uit bed en hoppa ze zit. Maar thuis hebben wij geen bed hek en geen hoofdsteun die omhoog kan. Als ik haar aan haar armen trek of haar rug steun, dan gilt ze van de pijn. Dit gaat nog een dingetje worden. Ze geeft de pijn nog steeds een 9……..

Ik ben benieuwd hoe ze vanmorgen wakker gaat worden. Die auto 🚙 rit zal best een dingetje zijn. Wat zal ze kapot zijn als we thuis aankomen. Die twee drempels bij onze voordeur wordt al een dingetje. We gaan het zien. Daarna maar lekker uitrusten op de bank.

Gisteravond heeft Eva film gekeken. Ik had in het winkeltje een zak chips gekocht. Onze laatste avond in het WKZ. Een bonte avond met een film en chips.

Vrijdagnacht hadden Eva en ik op de afdeling heerlijk geslapen. Om 8:15 maakten ze ons toen pas wakker voor Eva haar ontbijt. Zo’n nacht hadden wij wel nodig na een nacht op IC.

Zaterdagnacht sliep Eva haar vader bij haar. De volgende morgen melde hij dat hij maar twee uur had geslapen. Eva van 11:00 tot 4:00. Het was verder geen geklaag van hem hoor. Hij melde alleen dat het alarm bij Eva steeds afging. Haar hartslag kwam steeds onder de 45. Dat is te laag voor een kind. En Eva kreeg om 4:00 pillen tegen de pijn. Ok dan. Bij mij de nacht ervoor niet.

Gisternacht toen Eva en ik wilden gaan slapen ging haar alarm weer af. Tot twee keer toe. De verpleegkundige kwam. Ze snappen niet waarom haar hartslag zo laag is. Dat heeft ze normaal nooit. Dat weet ik omdat wij thuis een saturatie meter hebben. Omdat Eva haar longen minder gingen werken had ik zo’n apparaat aangeschaft. Ik had een kort maar fijn gesprek met de verpleegkundige. Door op het knopje van de PCA pomp te drukken kan een hartslag omlaag gaan. Eva gebruikt deze bijna niet meer omdat die helpt tegen wond en operatie pijn. Maar Eva heeft spierpijn. Dan heeft dat ding weinig nut. Maar mevrouw huilde op een gegeven moment van de pijn. Dus ik zei; ram lekker op die knop. Het kan geen kwaad. Dus toen haar hartslag weer ‘te’ laag was zei ik tegen de verpleegkundige wat ws de reden was. Na 10 seconden gaat haar hartslag meestal weer naar de 50 en soms 60. Dan stopt het gepiep. Ik kan mij afsluiten van die geluidjes. Misschien door mijn werk. Anders was ik tijdens mijn werk allang gek geworden. De verpleegkundige zei; dan kom ik niet meer kijken 👀. Tenzij het langer duurt dan 10 tot 15 seconden. Prima. Dat scheelt weer een deur 🚪 beweging waar je wakker van wordt. Dussss, de rest van de nacht geen verpleegkundige gezien. En die medicijnen 💊 🧪 om 4:00? Geen idee. Deze nacht niet. Lucky Eva and me. Wij hebben weer geslapen als een roosje.

Vandaag gaan ze waarschijnlijk de PCA pomp verwijderen. Dan is Eva zo goed als infuus loos. Ze heeft alleen een zakje zout die wat druppelt. Omdat mevrouw niet drinkt wordt deze als back up gehouden. Vandaag gaan wij de schouders eronder gooien. Gisteren een dip dag was prima. Maar als ze van de spierpijn af wil moet zij meer gaan lopen en zitten in de stoel 🪑. Trainen. We moeten uiteindelijk 40 minuten in de auto 🚙 zitten om naar huis 🏡 te kunnen. En dat Eva dat vandaag niet zag zitten, prima. Maar wij kunnen niet oneindig lang hier in het ziekenhuis 🏥 blijven. Ik ben benieuwd.

Afgelopen zaterdag zag ik een mevrouw op de afdeling schildpad 🐢 die aan elk kind vroeg of hij of zij als piloot in een vliegtuig ✈️ wilden werken. Ik hoorde jongetjes nee zeggen.

Ik liep naar Eva en vertelde dat er mensen aan kwamen met een VR bril. Oh nee, zei Eva. Dan word ik helemaal misselijk 🤢. Prima. Doen we dat toch niet. Eva was nog best veel misselijk van de medicijnen 💊 . Ze had ketamine, morfine, PCA pomp, paracetamol en diclofenac.

Twee piloten en een mevrouw komen op de kamer van Eva. Eva, wil jij vliegen in een vliegtuig met een VR bril. Oh ja hoor, zegt Eva 😳. Ok dan. De bril op.

Daar ging Eva. Ik kon meekijken op een computer 💻 scherm. Ze vloog heel rustig. Er werd geen looping gemaakt. Ze vloog en ze vloog. Op een gegeven moment dacht ik; stop nu maar.

Toen ze eenmaal gestopt was boden de piloten haar een baan aan. Van de zomer wordt Eva ingepland om te vliegen 😆. Haar diploma heeft ze binnen.

Daarna was Eva weer een uur misselijk. Ik weet even niet of dit echt is of is ze gewoon niet lekker en weet ze niet hoe ze dit moet omschrijven? Haar vader was er om 15:00. Ik ging naar huis. Gek zo alleen. Thuis 🏡 de auto 🚙 door de wasstraat gereden. De kattenbak en het toilet van het konijn 🐰 verschoont. Lekker in bad geweest en op tijd naar bed 🛌. Goed geslapen. S’morgens kreeg ik een app van mijn ex. Eva lag als een dood vogeltje in bed. Om 11:00 was ik weer in het ziekenhuis. Ze praatte amper. Wees naar dingen. At en dronk niet.

Op een gegeven moment (zondag om 12:00) haalden ze haar epiduraal eruit en haar blaas catheter. Dus ze moest naar de wc lopen 🚶‍♀️. Wat een ellende. De eerste keer ging nog wel. Daarna, waarschijnlijk door de angst van pijn, ging ze heel oppervlakkig ademhalen. Dat schoot niet op. Wat een gedoe.

Ik ging eens met haar praten. Eva is bang dat ze maandag naar huis moet. Ziet ze niet zitten. Nou, als het echt niet kan blijf je nog een dag hoor. Opluchting? Ze at mijn meegenomen mango 🥭 op, Ik kocht in het restaurant gehaktballen, aardappel 🥔 puree en snijbonen. Daar at ze aardig wat van op. Toen nog vier hele grote aardbeien 🍓. Een zakje cheese union chips en een halve peren 🍐 ijsje. Als avond eten had ze macaroni met draadjesvlees en jus besteld. Hahaa. Hoe verzin je deze combi? Ze at alles op! De medicijnen ook zonder te zeuren. Helemaal uit zichzelf. Zou dit de ommekeer zijn? Helaas. Na dit alles sliep ze voor twee uur. Daarna, de rest van de avond weer drama. Prima. Ik was er even klaar mee. Ze had genoeg eten naar binnen gewerkt. Helaas veel te weinig drinken. Op het toilet kwam niks.

Saturatie soms naar 90. Hartslag in de 40. Gaan we weer. Dit had ze van de zomer ook toen ze waarschijnlijk gekneusde ribben had. Nu heeft ze pijn en gaat ze weer oppervlakkig ademhalen. Wordt vervolgd.

Eva heeft sinds haar geboorte een konijn/haas als knuffel. Toen ze klein was keek ze er niet naar om. Ik denk zo rond de scheiding ontdekte ze haasje weer. Die lag tussen andere knuffels 🧸 die uitgezocht moesten worden. Je kan niet alles bewaren.

Sinds 2016 zijn Eva en haasje onafscheidelijk. Tenminste….. bij ons thuis. Op vakantie neemt ze haasje ook vaak mee. Het gekke is, is dat Eva haasje niet meeneemt naar haar vader. Misschien is haasje wel haar vader figuur in ons 👩‍👧‍👦 gezin. 😝

Naar het ziekenhuis wilde ze haasje heel graag mee hebben. Prima. Haasje is overal geweest. Zelfs in de operatie kamer en de IC. Op de intensive care ging het even mis. Midden in de nacht moest Eva ineens spugen. Dat de verpleegkundige hier iets van opving was tot daaraan toe. Maar haasje 😫? De verpleegkundige gaf Eva een schone deken. Ik waste de oren van haasje. Daarna hingen deze lekker te drogen over het hek van Eva haar bed. Haasje is weer een avontuur rijker.

Eva moest op de dag van de operatie elk uur 100cc limonade drinken. Geen sinaasappel 🍊 sap of prik. Maar bijvoorbeeld ranja. Voor de suikers. Anders wordt je zo gammel. Eva wilde het liefste van die goedkope. Die je op school krijg of bij een indoor speeltuin.

Ik dacht, we maken er iets leuks van. Om de spanning voor de operatie wat weg te nemen. Ik kocht drie flessen goedkope rode ranja. Framboos, framboos met appel en aardbei met appel. Drie glaasjes gevuld. Zo grappig. Eva zei bij de eerste; dit is hem. Dat was de aardbei met appel. Ho ho dame. De rest moet je ook proeven. Uiteindelijk vond ze de laatste het lekkerst. Die was van de Lidl.

Ik vulde een halve liter fles met ranja en water. Best veel ranja. Ik pakte een kartonnen beker. Op de weegschaal gezet. Een streepje gezet ter hoogte van 100 ml. In de tas. Op de dag van de operatie kreeg Eva als ontbijt 100 cc ranja. Een uur later weer. Na de derde keer werd ze al opgeroepen voor de operatie.

Zou ze nu als ze deze ranja drinkt denken aan haar operatie? Smaak en herinneringen gaan vaak samen.

Gistermorgen om 7:50 ging de wekker. Aankleden maar. De tas was al gepakt. Lekker makkelijk, we hoefden niet te ontbijten. Om 8:30 kwam haar vader en stiefmoeder nog even langs. Om 8:45 stapten Eva en ik in de auto. Eva zei nog; we kunnen wel langs de Mac. Nou, nee. Je moet nuchter zijn.Om 9:35 waren wij in het ziekenhuis.

Om 10:00 officieel melden. We zaten er relaxed bij. 10:45 werden we geroepen. We gingen naar de kamer van Eva. Er werd wat uitgelegd. Eva moest huilen. Daarna kwam er een pedagogische medewerker. Zij liet via plaatjes alles zien hoe het verloop zou zijn. Weer huilen. Ineens moest Eva zich omkleden. Ze kreeg een kop telefoon op met mijn gsm. Al kijkende naar tictoc gingen we naar de holding.

Daar werden vragen gesteld. Meteen door naar de operatie kamer. Weer werden er vragen gesteld. Daarna mocht de koptelefoon weer op, haha.

Het infuus prikken lukte niet op de plekken waar Eva verdovende zalf had gehad. Ik zei; Kies maar een andere plek, daar kan Eva wel tegen. Echo erbij. Prik, even met de naald rond roeren. En jawel, gelukt. Eva reageerde er niet eens op. Lang leve tictoc. Ik denk door de pijn medicatie dat Eva ging huilen. Het begon te draaien. Ze was zo bang om misselijk te worden. De pedagogische medewerker hield Eva haar gsm vast zodat Eva maar een hand nodig had om te swipen. Eenmaal in slaap stond die hand nog omhoog, hahaa. Kus gegeven. Op de terugweg kwam ik een oud collega tegen. Dit hadden wij afgesproken. Zij gaf mij tips waar te kunnen zitten. Ik heb even in het Ronald mcDonald huis gezeten. Iedereen vroeg waarom ik daar was. Geen zin in. Op de kamer van Eva in mijn dagboek geschreven. Over de operatie en het voor en na traject. Die gaat straks in de doos 📦. Parkeerkaart geregeld. Kluisje geregeld. Op het terras in de zon gezeten. En toen werd ik al gebeld. Om 14:30. De operatie was goed gegaan. Eva kon armen en benen bewegen. Ik ging naar de familie kamer op de IC. Om 16:45 werd ik geroepen. Daar lag mijn kleine meisje. Ze had nog niet gereageerd zeiden ze. Ik zei haar naam en haar ogen gingen open. Ze heeft toen wel een tijdje gehuild. Zachtjes. Ineens zei ze heel hard; kan ik wel praten? Ik schrok ervan, haha. Zo uit het niets. Ja dus, je kan praten. Later werd ze draaierig en kreeg ze pijn. Ze had ook een hoge bloeddruk en hartslag. Ze heeft vijf soorten pijnstilling. Alles opgehoogd. Eva werd rustig. Viel in slaap 💤. Fijn.

Bij een kindje naast ons werd muziek afgespeeld. Piano geplunk. Al ze die niet om 24:00 hadden uitgezet dan had ik de speaker uit de muur getrokken 🥴🤭.

Eva heeft een pleister met een rood lampje om haar vinger. Voor de saturatie. Zegt Eva; ik zie Rudolf 😂.

Vandaag is de dag dat Eva geopereerd gaat worden. Huh? Dat zou toch volgende week zijn? Ja. Maar wij werden dinsdag gebeld. De dokter wilde het graag vandaag doen. De reden weet ik niet. Ik zou zeggen, die ene week eerder moet niks uitmaken. Maar ja. Toch maar doen. Want je zal zien dat er volgende week zieken zijn. Dussss. Mega tegenvaller voor Eva. Ze zou logeren met vriendinnen. Wij 👩‍👧‍👦 zouden voor mijn verjaardag uit eten gaan. Dagje erop uit. Eva heeft aanstaande maandag en dinsdag twee studie dagen. Quality tijd met mams, kleren kopen….. Allemaal dingen ter afleiding.

Je kan ook zeggen; je kan je nu niet druk maken. Maar toch. De planning was perfect. Ook wat betreft bij haar vader. We hadden het perfecte schema. Wij hebben nu soort van geen ‘normaal’ onderdak voor Daan. Heel verhaal. Komt natuurlijk goed. De maatschappelijk werk belde nog ivm een andere operatie datum. Zij gaan mee met Eva en mij naar de operatie kamer. Deze dame zei nog; als het allemaal lastig te plannen is, waarom laat je het niet bij volgende week? Vandaag is op verzoek van de arts. Daar ga ik niet tegen in. Misschien heeft hij meer tijd nodig. Vandaag moeten wij vroeg aanwezig zijn. Volgende week was het later gepland.

Fijn dat het vandaag gaat gebeuren. Het was gewoon even schakelen.

Ik ben vandaag jarig. Door schrikkeljaar van vorig jaar heb ik voor het eerst sinds de scheiding mijn kinderen in huis. Dat is fijn wakker worden. Extra genieten. Vandaag wat visite over de vloer. Niet teveel. Wennen dat het weer mag.

Ook nog druk met heel veel telefoontjes plegen. Ik moet aankomende week van alles afzeggen. Onderhoud ketel, afspraak WKZ, etentje met mijn kinderen, schilder die langs zou komen om te kijken, mijn proeverij bij Essensor. Wat kan een mens een hoop afspraken hebben in een week. Notabene vakantie. Eva heeft na de vakantie twee studie dagen. Perfect om voor het eerst samen te gaan lunchen en een nieuwe broek te kopen. Ook dat moet ik afzeggen. Dat halen wij nog in.

Voor nu genieten wij van een taartje, elkaar en de familie.

Vroeger keek ik altijd naar Jo Frost. Vond ik geweldig. Een Engelse dame die zelf geen kinderen had. Geen pedagogische opleiding. Zij ging gezinnen helpen waar jonge ‘kinderen’ ontspoort waren. Dit lag natuurlijk aan de opvoeding van de ouders. Altijd hetzelfde verhaal. Een time out plek. Als gezin meer leuke dingen samen doen. Als zij het huis verliet dan maakten de ouders nog wat fouten. Deze werden besproken. Daarna kregen de ouders een pluim. Hahaa.

Het is weer op tv. Op net 5. Van het weekend dacht ik; ik kijk een aflevering. Niet dat ik haar tips nodig heb. Ik heb twee voorbeeldige kinderen 😂. Jo Frost had een opmerking waarvan ik dacht; je hebt een punt. Veel kinderen krijgen een opmerking naar hun hoofd geslingerd dat ze ADHD zouden hebben. Ik wil niet zeggen dat dit niet altijd waar is. Als de diagnose officieel is gesteld dan zal dit zeker zo zijn. Maar mijn ex roept bijvoorbeeld dat onze zoon ADHD heeft. Say what? Ik zie het niet. Hij zit niet altijd stil. Daan maakt soms vreselijke doordringende gil geluidjes. Maarrrrr, wat zegt Jo Frost hierover? Veel kinderen krijgen onnodig de stempel van ADHD dankzij al dat gamen 🎮, tv kijken 👀 en op een gsm 📱 de hele dag zitten te koekeloeren. Daardoor raken ze hun energie niet kwijt. Laat ze lekker buiten spelen, rennen, fietsen 🚴‍♀️ of ga iets met ze doen. Weg scherm 📺. Daar knapt een kind van op.

Hebben jullie al paas versiering in huis? Voorheen had ik (nep) bloesem. Of krultakken met paas eieren erin. Nu niks. Ik twijfel. Als Eva over twee weken hopelijk geopereerd is dan hang ik alle kaarten op. Ik ben zo bang voor een hele drukke woonkamer. Lijkt mij voor Eva niet fijn als ze vooral rust wil.

Ik hoorde dat er een cacao tekort zou zijn. Nog niks van gemerkt. Wij hebben alle smaken paas eieren. Als er visite komt dan pak ik mijn nieuwe schaal van de action. Ik zag deze liggen in de winkel. Over the top. Het glimt je tegemoet. Fantastisch.

Laat je een foto zien van je versiering?