Ik kende deze reclame nog van vroeger. 🎵 AEG laat je niet in de steek🎵.

Nou ik kan je vertellen, dat doen ze wel. Vijf jaar geleden kocht ik onze 👩‍👧‍👦 nieuwe oven. Zo trots. Met bonnen. In no time had ik vocht in de deur. Gebeld met media markt waar ik de oven had gekocht. Er kwam een monteur. Het euvel leek verholpen. Half jaar daarna weer hetzelfde gezeur. Weer een monteur. Een garantie op een garantie. Fijn hoor.

Toen ging het een jaar goed. En nu? Einde garantie. Als ik de oven aanzet vliegen alle stoppen eruit. Zelfs de aardlekschakelaar. Ik heb al iemand laten kijken. Die zegt dat het deurtje kapot is, daardoor vocht in de deur, oververhit, stoppen slaan eruit. Serieus? Dat was al twee maal eerder bekend. Zou gemaakt zijn.

Zo klaar mee. Mocht je een monteur kennen. Graag. Zo niet? Ik probeer nu te eten zonder een oven. Maar pfew. Dat valt niet mee. Wij zijn dol op koekjes bakken, broodjes uit de oven, etc etc. Tips om te leven zonder een oven zijn welkom. Mijn buren hadden hetzelfde euvel. Na een klacht gediend te hebben, geen service, zijn ze over gestapt naar een ander merk.

Ik vertelde Eva een tijd geleden over Faye. Zij is de dochter van iemand die ik ken van vroeger. Via messenger hadden en hebben haar moeder en ik contact. Ik weet een beetje wat Faye allemaal moet ondergaan. Maar ook hoe goed ze bezig is met sieraden maken voor het goede doel. Voor het prinses Máxima centrum.

En toen kreeg Eva bovenstaande bericht! Een kaart met een armband. Wauw. Wat deed dit haar super goed. Dit kaartje is echt heel belangrijk geweest voor Eva. Kijk haar glunderen.

Eva zei steeds toen ze in het ziekenhuis lag; kan ik naar Faye? Helaas kreeg Faye toen corona. Echt naar. Fijn dat ze dit goed heeft doorstaan. Haar chemo werd uitgesteld. Daardoor heeft Eva Faye niet in het ziekenhuis gezien. Misschien kunnen wij een andere afspraak maken.

Voor mijn gevoel ging Eva de laatste tijd achteruit. Ze klaagde steeds meer over pijn. Terwijl ze eigenlijk minder deed. Overleg gehad met haar vader toen ze vorig weekend bij hem was. Hij had hetzelfde gevoel.

Wat vroegen wij nou van haar? Online les volgen. Zittend of liggend. Met eten aan tafel zitten. Naar school lopen en weer terug, puur om een frisse neus te halen.

In het ziekenhuis hadden wij een strenge en een ‘slappe’ verpleegkundige. De een zei; tjakka, ga door, stel je niet aan. De ander zei; wauw, Eva je bent goed bezig. Neem de tijd.

Zo gingen wij naar huis. Vanmiddag ging ik met Eva maar de fysio. Deze vond het al vreemd dat ik daar met Eva kwam. Ok…. Eva kreeg ik trouwens daar niet uit de auto. Ik had eerst een gesprek met de fysio. Plan gemaakt. Daarna gingen wij samen naar Eva toe. Ze moest huilen. Bleek. Zweten als een gek. Wij gaan te hard van stapel. Een nieuw plan gemaakt. Doorgaan met online les volgen. Zes keer per dag moet Eva of de trap aflopen, of een kwartier aan tafel zitten om te eten of vijf minuten wandelen. Tussen elke stap; liggen. Zo plat mogelijk. Ok dan. Andere koek.

Ik heb ook met het ziekenhuis gebeld. Zij hadden een brief van aanpak moeten meegeven…. Geen idee of dit standaard is. Onze fysio gaf aan dat ze wel was gebeld door het Radboud toen een jongen/cliënt van haar daar was geopereerd. Ik weet van onze arts dat hij fysio voor de operatie al niet echt belangrijk vond. Misschien een andere manier van aanpak. Allemaal prima.

Nu hoorde ik ook van een andere meid die in het WKZ geopereerd was jaren geleden (8,5cm gegroeid), dat zij na de operatie een maand in een rolstoel zat. Toen Eva dit hoorde vroeg zij ook hierom. Haha.

Ik zong gewoon een liedje. Iets van; it is raining taco’s. Zegt mijn dochter, mam, daar heb ik zin in. Zeker weten?

Ze eet op dit moment best slecht. In het ziekenhuis al. Daar kwam dat door de morfine medicijnen 💊. Verlaagt je eetlust. Mijn moeder eet ook vaak met tegenzin. Zij heeft morfine pleisters. Het wordt al een gewoonte als ik over het avond eten begin bij haar dat ik alvast zeg; gadverdamme 😆. Dat roept mijn moeder standaard al mijn vader meld wat ze gaan eten. Alleen bij macaroni of een stamppot komt er een glimlach.

Gisteren bracht mijn moeder zelfgemaakte draadjesvlees. Zo lekker. Eva heeft gesmuld. Aardappel 🥔 puree erbij en rode kool met appelmoes. Even wat ijzers dat bloed 🩸 systeem in laten komen. Kan ze wel gebruiken. Ik vind haar erg bleek. Ze zweet ook als een malle. Hemd is steeds nat. Ze heeft geen koorts. Wond ziet er goed uit.

Maar ja, taco’s 🌮. Als lunch? Why not? De spullen gehaald. Ze heeft gesmuld.

Ik heb ooit de foto’s laten zien van Eva haar rug. Uitwendig en inwending.

En dan nu; haar nieuwe rug! Wat is het mooi geworden. Maar ik snapte meteen haar pijn. Wat een verschil.

Haar longen 🫁 die nu kunnen ontplooien. Haar organen zijn nog wel zoekende naar een nieuwe plek. Dat geldt ook voor haar hersenen. Die snappen er even niks meer van. Haar hoofd stond vier jaar lang anders op haar romp dan nu, na de operatie. Dat verklaard waarom Eva duizelig/ misselijk is. Maar dat komt goed. Kost gewoon tijd. En die wond? Dat wordt straks een mooi dun streepje. Zo heeft ze altijd iets te vertellen als ze over het strand loopt 😅.

En wat een geluk. Ze heeft geen metaal in haar onder rug. Zij zal daarom tzt altijd kunnen bukken. Mooi meegenomen. Maar nu nog even niet. Laten we eerst het litteken maar rust gunnen, genezen.

Donderdag liepen Eva en ik naar het huis van haar vader. Eenmaal daar ging ze op de bank liggen. Daarna liepen wij weer terug. Super knap van haar.

Donderdag zou ook haar klas langskomen. Rond 13:00. Eerst zag Eva daar tegenop. Toen het bijna tijd was zei ze; mam, kan je limonade maken en snoepjes buiten op tafel zetten? Maar natuurlijk. Een app gestuurd naar de juf. Ze zei dat ze met heel groep 8 zou komen. Oeps, meer dan verwacht. Extra snoepjes op tafel gezet. Om 13:30 waren ze er. Ik kreeg een kind meteen met de deur in huis. Een bloedneus. De rest liep om naar de poort.

Eva sprong op van de bank? Huh, hoe dan? Voorheen vroeg je hulp. Ze leefde helemaal op. Wat genoot ze ervan om haar klasgenoten te zien. De jongens keken door het raam en zagen een slang 🐍. Hoppa, Eva haalde de slang uit zijn hok. Iedereen mocht hem aaien. Anton was erg lief. Hij heeft niet gehapt.

Dit was echt een top idee van de juf. Eva was super blij. Ik hoorde dat veel kinderen onder de indruk waren van de lengte van Eva. Ik liet ze een foto zien van haar rug van voor en na de operatie. Ze waren er stil van.

Ze kreeg ook nog vele kaarten. Op elke kaart stonden meerdere namen. Een ballon en een reep chocolade 🍫 kreeg ze ook nog eens. Wat een verwennerij.

Ik zit graag in de tuin. Mijn kinderen ook.

Zo zaten wij vorige week in onze tuin. Genietende van ons uitzicht. Wederom heb ik een mini fontein. Voorheen kocht ik deze bij Ali. Maar hier ben ik mee gestopt. Die onkosten/verzend kosten. Steeds vaker kreeg ik iets heel anders dan ik besteld had. Drama.

Deze fontein heb ik gekocht bij de action, voor 7,99 euro. Prima prijsje. Wij gaan genieten van het geklater van het water. Ook onze kat. Zij drinkt van het water. Iedereen blij.

Vandaag (woensdag) zou Eva naar het huis van haar vader wandelen. Wat zag zij hier tegenop. Het trap lopen koste haar al veel energie. Dan nog opzitten met eten en een spelletje doen. Als je nagaat dat een week geleden zij nog niet eens geopereerd was. Wat gaat ze hard vooruit.

Haar vader kwam voor een kop koffie hier op visite. In onze tuin. Om Eva te stimuleren te gaan lopen. Iets met een doel. Laten zien wat ze al kan. Eva dronk ook wat. Daarna zei hij; wij lopen van de poort naar de voordeur. Laten we met een korte stuk beginnen. Eva deed dat. Ze liep als een slak. Maar ze liep! Weer een overwinning. In de buitenlucht lopen met een stoep waar veel tegels scheef liggen. Morgen (donderdag) gaan we naar het huis van paps lopen. Dan kan Eva daar op de bank uitrusten en dan weer terug.

Ondertussen stromen de kadootjes en kaarten binnen. Dit doet Eva zo goed!! 🥰

Dinsdag ging Eef naar huis. Zij en ik in de auto. Eenmaal thuis…. Hoe kreeg ik haar de auto uit? Haar vader kwam helpen. Fijn. Daarna ging Eva op de bank liggen. Moe van alles. Voor het eerst douchen. Een auto rit. Thuis zijn zonder hulp middelen.

Wij hadden een afspraak met haar vader gemaakt. Eva en ik zouden naar zijn huis lopen. Eva en ik gingen….. ze was nog maar net om de hoek. Ze kon niet meer. Ze liep voorheen in het ziekenhuis op een gladde vloer. Geen hobbels en bobbels. Geen wind. Ik snapte Eva wel. Dit was een te grote stap. Rechtsomkeert naar huis. Paps gebeld. Het wordt hem niet. Prima.

Ik vond het al knap dat Eva de dinsdag, haar eerste dag thuis, de trap op liep. Af en toe aan tafel ging zitten. Een rondje in huis liep. Wat een topper is ze!

Oma liep mee. Opa pakte de auto om oma op te pikken als we bij papa zouden zijn. Die man stond daar voor de deur. Geen Eva of oma. Heel even dacht hij; zo, die hebben snel gelopen. Ik belde hem, we zijn weer thuis.

Daan kwam na het avond eten weer thuis. Hij had dus al gegeten en zijn huiswerk was klaar. Fijn. Hoefde ik daar niet voor te zorgen. Hij keek naar zijn zusje hoe ze maar het toilet liep. Toen hij naar haar gezicht keek zei hij; ik word er naar van hoeveel pijn Eva heeft. Hij bekeek ook even haar wond. Meneer viel bijna flauw, haha. Maar wat was hij lief voor zijn zusje. Hij dekte haar netjes toe toen ze op bed lag 🥰.

Gisteren mocht Eva douchen met hulp van mama. Nog in het ziekenhuis. Zonder een verpleegkundige. Oei, wat vond Eva dit spannend. We did it. Maar pfew, wat koste dit voor Eva veel energie.

Na het douchen mocht ze uitrusten. Op een gegeven moment zei ze; mam; ik wil nu naar huis. Ok dan. Eva in de rolstoel. De papieren mee. Wij, Eva en ik, gingen voor het eerst de wijde wereld in na de operatie. Dat viel niet mee. Er was geen verpleegkundige die mee kon. Ik reed Eva in een rolstoel naar onze auto. Eef ging op de rand van de autostoel zitten. Benen binnenboord. Toen nog haar hoofd. Tjee, wat een uitdaging. Ik moest Eva haar hoofd naar beneden duwen om in de auto 🚙 te kunnen zitten. Eva schreeuwde het uit. Sorry lieverd.

Eenmaal in de auto moest ik Eva even alleen laten. Ik gaf haar haar mobiel. Mocht er iets zijn, dan kon ze mij altijd bellen. Maar ik moest de rolstoel weer terug brengen naar de afdeling. Zo bizar. Niemand die je helpt naar de auto. Niemand die de rolstoel mee naar de afdeling terug neemt.

Prima. We did it. Eva zat in de auto. Ik reed naar huis. Onderweg viel Eva in slaap. Super. Ik had dus nog de skills van glijdend vervoer.

Eenmaal thuis viel Eva in slaap op de bank. Daarna kwamen opa en oma nog op visite. Erg fijn. Mams kon toen de medicijnen 💊 voor Eva ophalen bij de apotheek.

S’avonds de trap op. Oei, ook weer spannend. Maar ze deed het zo goed. Op elke trede een voet. Ik had verwacht dat ze elke trede met de een en daarna de andere voet 🦶 zou nemen. Misschien ging ze op deze manier naar boven om er snel te zijn 😆. In bed komen was even een uitdaging. Je moet in een keer goed liggen. Eva heeft nog moeite om met haar billen te schuiven. Dan beweegt er teveel in haar rug. Dus in een keer op de goede hoogte zitten met de billen zover mogelijk naar achteren. Dan is het met de benen omhoog al draaiende liggen. Om 8:00 sliep Eva nog. Top!