Gisteren werkte ik met een collega die eigenlijk al gestopt was. Maar nu als oproepkracht bijna elke week wel een dag bij ons werkt. Super fijn. Dan kan een andere collega een dagje vrij of het programma kan doorgaan. Ze is zo gezellig.

Wij hadden een arts uit België. Extra. Die wilde dingen leren van een Nederlandse collega arts. Deze meneer de Belg had een naam. Een normale naam. Ik wist deze. Mijn collega had een andere naam in haar hoofd. Ze riep al een paar keer de verkeerde naam naar deze Belgische arts. De anesthesist keek steeds op. Het was namelijk zijn voornaam. De verkeerde reageerde dus steeds. En de goeie zei niks terug. Naderhand hilarisch.

Op een gegeven moment stond mijn collega met de Nederlandse en Belgische arts te assisteren bij het opereren. Ze zei toen tegen meneer de Belg; zeg Harm, vindt je het niet wennen hoe wij elkaar in Nederland aanspreken? Ipv van u bijvoorbeeld jij. Hij keek op en zei; jawel, zeker en vast, heel bijzonder. Ik heet namelijk geen Harm. Whahaaaa.

Eva had gisteren een studie middag. Om 12:00 vrij van school. Wat een geluk. Ik kreeg vrij van werk. Daan had laatst een hele studie dag. Wij gingen toen samen lunchen bij de beren. Ik had en heb daar nog meerdere bonnen van, van de beren. Die krijg ik als ik eten proef bij essensor.

Eva gaf aan dat ze zin had in de hamburger 🍔 van Zoo en zo. Oh dear. Daar heb ik geen bon van. Maar ok, doen we dat. Dus ik reed met Eva naar Zoo en Zo. Staan we op de parkeerplaats. Zegt mevrouw; mmmh, ik denk dat ik met mijn beugel en nieuwe elastiekjes geen broodje hamburger 🍔 kan eten. Pffffff. Ok. Adem in, adem uit.

Toen toch maar weer naar de Beren gereden. Eva nam een kinder menu. Spaghetti. Haar lievelings. Slurp je lekker naar binnen. Ik nam een side dish. Iets met tortilla chips. Ik hoopte dat Eva dit ook zou lusten. Mmmmh. Ikzelf vond het echt te heftig. De chipjes zaten al vol met kruiden. Dan gooiden ze er ook nog eens bbq saus over, kaas, uien, bosui. Pfew. Na drie stuk gegeten te hebben was ik al misselijk.

Maarrrr, waar het om ging, Eva en ik waren er lekker even uit. Ik leverde de bonnen in van essensor. Ik hoefde nog maar 4 euro te betalen. Prima.

Maarrrr, toen kwamen wij bij de auto. Betaald parkeren. Voor een uur 4,50. Say what? Lijkt Amsterdam wel. Maar alsnog. Voor 8,50 hebben Eva en ik genoten van een lunch.

Daar ging ik dan. Vorige week maadag met mijn oom en ouders naar de Intratuin in Duiven. Wat is dat toch altijd weer gezellig met familie. Alleen het parkeren was even angstig. Wij waren echt vroeg. Alle parkeerplaatsen vol. Op een gegeven moment zagen we een plak bij de ingang. Een andere auto keek daar ook naar en had zijn knipperlicht aangezet, zo van, die is van mij. Mooi niet dacht mijn oom. Zijn zus moest dicht bij de ingang kunnen uitstappen 😅. Mijn moeder en ik waren bang voor die meneer in de andere auto. Mijn oom en vader totaal niet.

Ik hoorde minder positieve verhalen van de kerstshow. Wij genoten nog steeds hoor. Genoeg om te zien. Misschien minder uitbundig. Maar dat is het overal. Geen geld en geen personeel.

Een heerlijk broodje gegeten tussen de middag. Wat een prijzen zeg. Die waren van een Michelin ster gerecht, haha. Gelukkig kreeg je wel meer dan zo’n Michelin ster hapje.

Mijn ouders hadden lampjes gekocht. Bijna dezelfde als op ons laatste vakantie adres. Prachtig staan ze in hun tuin. Nu kan je de kerst versiering bij ze goed zien 🤭. Jawel, er staat al het een en ander bij mijn ouders. Zo gezellig.

Bericht nummer één. Maandag was het fris buiten. Vriendjes van Daan kwamen helemaal koud geworden bij ons binnen. Wauw! Dat was het eerste wat ze aangaven. Wat is het lekker warm bij jullie. Yes yes. Lucky me. Ik heb nog tot eind volgend jaar een vaste prijs. Ondertussen bereid ik mijn kinderen al wel voor op koude dagen in huis. Voor hen nog moeilijk voor te stellen. Ik kreeg deze maand een leuk bedrag terug. Daardoor werd mijn maandbedrag voor de komende tijd enorm verlaagd. No way. Ik betaal liever iets teveel per maand en krijg dan aan het einde van het jaar terug.

Bericht nummer twee. Ik lag gisteren heel even na een hectische ochtend op de bank. Koffie tijd kijken. Ik hoorde ineens iets op het aanrecht. Even kijken. Onze kat 🐈‍⬛ Dolf zit nooit in mijn bijzijn op het aanrecht. Nu ineens wel. Ze zat naast het aquarium. Nu komt het. Ik hoorde een geluidje. Dat was dus het klepje van de deksel van het aquarium. Zij deed deze omhoog en was aan het vissen naar de vissen. Serieus? Hoe wist zij van dit klepje? Dat wordt vanaf nu de boel dicht tapen.

Eva had gisteren een tussenuur. Ineens had ze vrij. (Juf had de schouder uit de kom). Een les is bij Eva 80 minuten. Best heel lang. Zij appte mij en zei; mam kan je mij ophalen? Uhhhh, waarom ga je niet lekker met je klasgenoten in de aula zitten? Koop wat lekkers. Maar Eva had coach les. Dus niet met klasgenoten. Dan ben je met een kleine groep leerlingen vrij. Vanuit elke klas een of twee personen. Tja. Wat dan te doen?

Ik haalde Eva op van school. Met nog een andere reden. Haar telefoon is soms ineens leeg. Misschien moet ik de batterij 🔋 maar eens laten vervangen.

Dus in de ochtend haalde ik Eva op van school. Ik had een powerbank in mijn auto. Waar ga je naartoe in ruim een uur tijd? Misschien maar de MacDonalds? Eva sprong een gat in de lucht. Het werd Ede centrum.

Wij gingen. Eefs nam een kleine friet. De meneer van de Mac kwam deze brengen. Hij was wat uitgeschoten zei hij. Nou….. een beetje. Het halve dienblad lag vol.

Ondertussen keken Eva en ik alleen maar naar twee hele mooie blauwe ogen. Niet normaal. Die meneer van de Mac in Ede…..

Wat ik hier grappig aan vind? Ik keek vroeger heel soms naar mooie mannen. Eva nu. Zij en een vriendin geven mannen een cijfer. Nu kijken wij samen naar mannen en geven wij ze een cijfer. Maar dat is het dan ook hoor. Iets van kijken maar niet kopen. Ben er wel klaar mee.

Dit mag wel vermeld worden. Met vlag en wimpel. Dochter Eefs maakt de lekkerste bladerdeeg kaas 🧀 stengels.

Ik hoorde mijn zoon afgelopen weekend tegen een logeer vriend zeggen; deze zijn nog veel lekkerder dan die van bakker Bart ( en voor mij heel veel goedkoper).

Het recept? Heel makkelijk en dus veel goedkoper dan bij bakker Bart of bij de supermarkt. Pak drie plakken bladerdeeg. Even laten ontdooien. De eerste plak leg je op wat meel. Een laag geraspte kaas op. Daarna bladerdeeg plak nummer twee. Dan weer geraspte kaas. Bladerdeeg plak nummer drie erop. Dan weer wat meel zodat je alles kan uitrollen. Wij hebben een roller. Je kan ook een fles pakken.

Eerst snij je het doormidden. Dan de ene helft in drieën. Daarna de andere helft. Dit alles in de oven. Ik kan niet zeggen op welke temperatuur. Onze oven is kapot. Ik heb een ander apparaat die maar een temperatuur heeft. Werkt prima.

Jawel. Sinterklaas is weer in het land met zijn z….e pieten. Ik mag dat laatste woord niet meer hardop zeggen. Hoe kwam de Sint in ons land? Met een privé vliegtuig. Knap hoor hoe hij ineens kon vliegen. Van de week moest ik al lachen toen in het nieuws hoorde over hoe de mensen van de milieu top in Egypte samen kwamen. Op het moment dat de verslaggeefster iets wilde vertellen vlogen de vliegtuigen over. Serieus? Vliegreizen worden per januari heel veel duurder gemaakt. Zodat wij minder gaan vliegen. En dan vliegen al die top functionarissen lekker rond?

Maar ja, Sinterklaas is weer in ons land. Dankzij een vliegtuig. Joepie!

Ik koop elk jaar een kartonnen schoorsteen. Waarom elk jaar opnieuw? Ik kan deze wel op zolder leggen maar daar wordt deze opgegeten door de zilver visjes.

De kinderen hebben gisteravond gezongen. Echt waar. De een is 13 en de ander 14. Ze vinden de intocht nog steeds leuk. Warme chocolademelk werd er gedronken. Het blijft toch een super leuk feest.

Wij waren er klaar voor. Sint Maarten. Een bak met snoepjes. Nep kaarsen voor de deur.

Ik zei nog tegen de kids; ik zet de bak gewoon buiten. Laat ze maar pakken. Op is op. Neeeee, dat kon echt niet. Dan is in no time de bak met snoep leeg. Ok. Ik maakte een afspraak met Eva. Ik zou het zingen aanhoren en zij snoepjes uitdelen.

Eva was met een vriendin boven op haar kamer. Als de deurbel ging deed ik open. Ik hoorde het zingen 🎤 aan. Daarna stond Eva naast mij met de snoepjes. Teamwork.

Uiteindelijk werd er maar een paar keer aangebeld. Nog nooit zo weinig. Jammer hoor. Ik vind het zo gezellig. Dan denk ik weer aan vroeger. Dat Daan aanbelde en begon te zingen; sinte sinte mikmak. Mijn moeder is een dikzak….. Neeeee, Daan, dit is het verkeerde lied.

Eva heeft kookles. Daarbij heeft zij een kookschort nodig die ze aan het begin van het schooljaar kreeg.

Op een gegeven moment vroeg Eva om 50 cent. Deze moest ze tijdens de kookles inleveren. Voor een goed doel. Raar verhaal. Elke week weer 50 cent. Dus twee euro per maand. Op een gegeven moment vroeg ik aan Eva waarom ze steeds geld mee moest nemen. Eva bekende toen dat ze haar kookschort kwijt was. Tijdens de kookles mocht ze er een lenen voor vijftig cent. Aha. Dat verklaarde een hoop.

Maar Eefs, is het niet handig om er zelf een te hebben? Jawel. Ik mailde naar haar coach. Die kon een tweedehands regelen voor vijf euro. Dit schort moet uiteindelijk vier jaar meegaan. Wel zo handig als je er een hebt.

Na de herfstvakantie zei ik tegen Eva; loop naar je docent van kookles. Geef hem vijf euro. Dan krijg je een nieuw schort. Zeg maar dat dit via je coach is geregeld. Eva liep naar de kookles. Geen docent. De dag daarna weer. Weer geen docent. Het duurde even voordat ik doorhad dat deze meneer niet elke dag op school aanwezig was. En de dagen dat hij er wel was….. Eva ging natuurlijk in de pauze op zoek. Maar dan heeft de docent ook pauze en is dus niet in zijn lokaal. Dus Eva; ga na je laatste les naar het lokaal. Pfffff. Afgelopen maandag had ze hier geen tijd voor ivm tijdsdruk door naar de orthodontist te moeten. De dinsdag had ze een survival dag, dus was ze niet op school. Toen werd het woensdag. Donderdag had ze examen kookles.

Ik was zo klaar met dit gezeur. Ik belde op de woensdag om 8:00 naar school. Ik kreeg een meneer aan de lijn die zei; u mag niks regelen, uw dochter moet dit zelf fixen. Ok. Eva moest zich melden in de docentenkamer. Volgens hem wist iedereen waar dit was. Bovenste verdieping in het midden. Ik gaf dit door aan Eva. Ze zocht zich suf. Mam, welk lokaal is dit nou? Lieverd, vraag aan een willekeurige leerling. Iedereen weet waar dit is. Pffff. Gelukt. Eva vond het. Daar kreeg ze te horen dat ze naar het lokaal moest waar de kookles werd gegeven. Dus Eva appt mij, mam, ik snap er niks meer van. Waar moet ik nou zijn?

Inmiddels was ik er ook klaar mee. Ik was al anderhalve week aan het appen over dit kl… schort. Ik mocht van school mij er verder niet mee bemoeien. Adem in, adem uit. Ik ben op de woensdag maar school gesjeesd. Het verhaal verteld. Nou, zei een zorg coördinator, natuurlijk krijgt u een schort mee. Geregeld.

Later vertelde ik dit verhaal op mijn werk. Zegt een collega; ow, mijn zoon heeft er twee. Gevonden in het lokaal 🤣.

Zondagnacht had ik dienst. Ik werkte de avond. Maar wat een geluk. Niet de hele nacht. Prima geslapen. Dat is ook weleens anders. Maar dit keer ging het super.

Wederom werd ik vijf minuten voordat de wekker ging wakker. Geen idee hoe mijn lichaam dit doet. Maar ik ben altijd zo’n 5 tot 10 minuten voordat de wekker gaat wakker. Of deze nou om 6:10 staat of 6:50. Best wel bijzonder.

Afgelopen maandagmorgen werd ik om 7:55 wakker. Vijf minuten voordat de wekker zou gaan. Ik stond op. Lekker douchen op kosten van de zaak. Daarna door naar mijn ouders….. Mijn auto. Wauw. Wat een mega grote deuk zat daarin. Naar de receptie gegaan van het ziekenhuis. Ze konden daar niks mee met de camera beelden. Jammer.

Ik reed door naar Univé. Die meneer was zo aardig om alles meteen te regelen. Omdat ik al 32 jaar (oftewel mijn hele leven) zonder schade reedt krijg ik alles vergoed. Mazzel voor nu.

Mocht dit nog een keer gebeuren binnen vijf jaar dan moet ik alles zelf betalen. Fingers crossed dat mij dit niet weer overkomt.