Vanmorgen om 7:30 was ik in het ziekenhuis. Ook nog eens de eerste schooldag van de kids. Gelukkig kon hun papa er voor ze zijn. Super!  Maar ja, ik ging bloed prikken. De mensen daar beginnen mij al te herkennen. Foute boel. Ik roep maar steeds; jooooo, leuk je weer te zien. Dit meen ik ook. Maar liever was ik natuurljk thuis. Mijn bloed vaten zijn verkalkt. Dus even prikken is er niet bij. De dame van vanochtend gaf al aan: waar kan ik jou het beste prikken? Ik geef dan aan: in mijn hand. Misschien pijnlijker. Maar dan wel in een keer raak. En het ging in een keer goed. Een mini vaatje in mijn hand. Pijnlijk? Ach, beter iets pijnlijk en in een keer raak dan meerdere keren in een fout vat. Al het nodige bloed is wederom afgenomen. Ook volgens mijn dieet trial. En het is zowaar goed gekeurd. Ik had wel iets te verhoogde ontstekings waarden. Kan een griep zijn op …. Het gaat voor mij nu maar om een mini plekje en kan zeker de bloed waardes vlgs de arts in de war gooien. Als ik er verder tijdens de chemo maar geen extra last van heb. Ik heb gelukkig van de arts een back Up aan medicijnen mee gekregen aan huis. Hopelijk heb ik nu niet weer heel misschien een griep onder de voeten…. Zo wel. Dan is dit dan meteen de laatste waar ik last van zou kunnen hebben. De ontsteking bloedwaarden waarden niet helemaal top….

Mijn dochter vroeg laatst aan haar nicht in de auto vanuit het niets: weet jij in welke borst mijn moeder kanker heeft? Mijn nichtje haar mond viel open. Ik riep nog naar achteren, Eef je hoeft dit niet met iedereen te bespreken. Sommige mensen schrikken hiervan 😬.

Of we lopen samen uit school. Roept mevrouw ineens: gaat het wel mam? Hoezo schat? Nou, je hebt toch kanker?

En mijn zoon dan. Op een kinderverjaardag in een volle auto: je raadt nooit wat er allemaal bij ons thuis is gebeurd? Mijn vader is weggegaan en daarna kreeg mijn moeder kanker. Alles in maar een week 😬 ! Die kwam ook goed binnen bij de andere kinderen. De moeder van de jarige job had iets te bespreken. Als ik aan Daan vraag waarom hij het aan iedereen verteld zegt hij: als ik verdrietig ben dan weten mensen waarom en kunnen ze mij troosten ❤️. 

De kids praten er zo makkelijk over. Voor de omgeving is dit best vaak een shock. Gelukkig weten dankzij mijn verhalen de meeste mensen in onze omgeving het al….

Zojuist de verjaardag van mijn dochter gevierd. Ik had vier dames in de auto. Binnen vijf minuten riep mijn dochter: mijn moeder en kanker en ze is helemaal kaal. Echt kaal. De dames keken mij aan. Toen kwam de vraag: heb je daarom een muts op? Jawel. Heb je deze ook in bed op. Zeker. En met douchen? Neeeee, dan heb ik lekker warm water op mijn hoofd. De meisjes hebben zeker een uur lang mij aangestaard en vele vragen gesteld. Mijn hoofd zonder muts gezien, een klein stukje dan, dit vonden zij genoeg. 

Morgen laat ik bloed prikken. Als deze goed is dan krijg ik dinsdag mijn laatste chemo kuur. Woensdag mag ik weer eten. En waar heb ik dit keer zin in na vier dagen thee en water? Oh, nee ik moet niet overdrijven. Ik mag een soepje per dag. Een soort cup à soup die eruit ziet als karton maar nog best iets van smaak heeft. Die neem ik net voordat ik naar bed ga. Dan maakt mijn maag niet zo’n herrie. 

Na chemo nummer een en twee zat ik de volgende dag aan de kibbeling met saus. De meeste mensen zijn die chemo soort misselijk. Ik had een geluk. Nergens last van. Geen een pilletje hoeven te nemen tegen misselijkheid. Gewoon lekkere vette vis eten, met saus, op de hele nuchtere maag. 

Chemo nummer drie en vier waren die van de Snickers met witte chocolade. Jammie! Van Kim de Kraker nog extra van deze gekregen. Chemo nummer vier was een hele andere soort chemo. Die had niks te maken met misselijkheid. Alleen maar bot en spierpijn…. Pffff, zo niet waar. Blaren en schimmel in mond en keel en bijna niet kunnen lopen van de pijn. Dit kwam vast door de griep die ik erbij had. Maar wederom smaakten de Snickers goed.

Chemo nummer vijf was weer zo’n zware. De dag na de chemo moest ik snel los gaan met lekker eten. Want daarna zou ik waarschijnlijk twee weken lang last hebben van mijn tong. Een dikke harde leren lap in mijn mond die ervoor zorgt dat ik praat alsof ik dronken ben. Alle het eten voelt als slijm in je mond. En de smaak: alleen zout en zoet (caramel vooral) proefde ik goed. Toen heb ik alle smaken M&M’s naar binnen gewerkt. Heeeeeeerlijk. Munt, pindakaas, Candy en nog veel meer.

Nu komt chemo nummer zes eraan. Woensdag is mijn dag om te gaan genieten van eten. Die ene dag. En dan is het ook nog eens extra groot feest. Daaaaaag chemo’s. S’middags vier ik de kinderverjaardag van mijn dochter. Ze was al in september jarig geweest maar toen gebeurden er ineens allemaal dingen in ons leven. Ik dwaal af. Waar ga ik nu voor? Wat zijn mijn visioenen? Sinds gisteren weet ik het. Ik ga om 9:30 bij de Macdonalds zitten. Ik wilde voor een bigmac menu gaan. Maar ik vind die gesmolten plastic kaas zo lekker. Dus het wordt een quarterponder menu. Zal ik deze van te voren op dat tijdstip al moeten reserveren? Nog meer mensen zin om op dat tijdstip mee te komen eten? Ik zit in Veenendaal langs de A12. Oh ja, Albertine, kunnen wij onze afspraak een week verzetten? 

Niet de vorige chemo maar die daarvoor had ik neuropathie pijn aan mijn handen en voeten. Gewoon pijn. In rust en in beweging. Punaises  die in je vel steken. Niet echt natuurlijk maar wel dat gevoel. Sinds de laatste chemo kan ik niet gewoon lopen. Mijn voeten voelen alsof ze slapen. En mijn handen…. Die voelen zo vreemd. Het ene moment jeuken mijn vingers en het andere moment voel ik op een vervelende manier mijn hartslag. En die klopt ook nog gewoon. Gelukkig maar, ik heb een kloppend hart.

Als ik een kop koffie pak dan lijkt het wel alsof deze gloeiend heet is. Ijs is nog kouder dan ijskoud. Heel bijzonder. En soms lastig. Een blikje openen lukt dan ook niet. Ik heb de kracht niet en het is zooooooo gevoelig. 

Inmiddels zijn mijn vingertoppen kanon hard. De huid is geel. Ineens snap ik wat er aan de hand was en is. Mijn huid gaat zometeen loslaten. Dit proces is al langer gaande. En het gevoelige is dus doordat de huid loslaat en er een nieuw laagje eronder vormt. Dit laagje start natuurlijk dun. Ik lijk wel een slang die een nieuwe huid krijgt. Kan ik dit ook in mijn gezicht krijgen? Een nieuwe jonge huid 😁?!

Er was niet enorm veel sneeuw. Maar op bepaalde plekken genoeg voor de slee!

Daan had van een doos een eigen slee gemaakt. Dit was best een hele tijd leuk. Ineens riep hij: stop! De bodem van de doos was kapot en zijn billen werden nat en koud. Maar het was toch even lekker zo met z’n allen in de sneeuw. I love it.

Ik ben best wel opgevoed met iets van een sport of muziekles elke week. Daar begin je aan en je geeft niet zomaar op. 

Mijn zoon zit al een tijd op Yoseikan. Een super sport. Inmiddels heeft hij de bruine slip. Maar hij gaat al wekenlang huilend naar zijn les. En ook als hij thuiskomt hoor ik inmiddels niks positiefs. Hoever ga je dan? Mijn ex en ik vinden eigenlijk dat als je iets echt niet leuk vindt dat je wel het seizoen afmaakt. Maar ja. Inmiddels zit ik met de gebakken peren. Elke woensdag heb ik te maken met een groot drama. En ik stuur mijn zoon, schop hem bijna, naar elke les. Hoe lang ga ik dit nog volhouden? En mijn handicap voor nu is natuurlijk dat ik het liefst ook stop met deze actie. Scheelt ons weer geld. Extra brood op de plank. Ik zit nu dan ook zo in een dubio. Ik wil eigenlijk dat mijn zoon niet zomaar stopt, alhoewel hij dit nu twee jaar doet. Maar mocht hij het niet door willen gaan dan kan ik weer iets extra’s doen….. Muziekles is trouwens wat hem betreft geen optie. Dus dat valt ook al af. 

Ik mis mijn dotjes van kindjes al sinds dinsdagmorgen. En ik heb gehoord, gelezen dat ze het heeeeeel fijn naar hun zin hebben gehad. Zo fijn. Ik had eerlijk ook niet anders verwacht. Wendy, Jochem en julia zijn wat dat betreft the best. Dank dat jullie mijn kids opgenomen hebben en ze zoveel plezier mee hebben gegeven. 

Maar wat heb ik ze gemist. Mijn ex vroeg: zullen we facetimen…… Dat bericht alleen al liet mij huilen en huilen. Adem in en adem uit. Helaas. Ik kon niet rustig worden omdat ik ze zoooooo miste. Ik kreeg toen een leuk filmpje van ze opgestuurd. Dank je wel Robert…… 

Gisteren heb ik wel even fijn met ze gepraat. Ik weet niet waarom, maar ook toen kwamen de tranen en tranen. Ik mis ze zooooo enorm. En ik mis denk ik vooral de situatie zoals deze zou moeten zijn. Een papa, mama en kindjes. Ik kan mij er nog niet bij neerleggen dat ik ongewild een alleenstaande moeder ben.  

Maar dan anders. De kat is al een tijdje weg en komt nooit meer terug. En hij heeft voor een paar dagen mijn kittens mee. Het afscheid was erg zwaar. Weer een nieuwe fase. De schoolvakanties, de tijd dat je je eigen dag kan indelen, zo gezellig, geen tijdsdruk, alleen maar gezelligheid…… ben je ineens ongewild alleen. En wat doe je dan?

Helaas gedeeltelijk ziek zijn. Geen wederhelft die een washand op je voorhoofd legt. Dan maar pillen erin en doorgaan. Misschien ook maar beter. Mijn vader is de deuren aan het schilderen. Ik heb van iemand een pot latex muurverf gekregen. Onze slaapkamer wordt nu mijn slaapkamer. Als je dan toch een ander leven moet gaan leiden dan maak ik er ook maar meteen echt mijn eigen leven van. Met mijn lieve kindjes natuurlijk. Ons nieuw leven. Als zij straks weer thuiskomen ziet de bovenverdieping er alweer anders uit. Alles mooi strak wit. En alles gekregen. Iedereen dank daarvoor 💋! 

Ik zit bij een fijne auto garage. Zij hebben Jet de winter door geholpen met mijn auto. Een barrel van 20 jaar oud. Mijn gouden koets. Mijn broer heeft deze als trouw auto gebruikt. Mooi bloemstuk op de motorkap. Wie wil er niet in een gouden koets trouwen? 

Hopelijk gaat deze echt de winter mee. De zomer pakken wij wel de fiets. En ga ik dan voor een nieuwe auto? In het begin niet. De centen heb ik nu eenmaal door de scheiding niet. Een vriendin opperde dat je een auto kan leasen voor 120 euro per maand all in. Dus nooit onverwachte reparatie kosten. Maar ja, 120 euro per maand is voor mij ook geen optie. Ik denk dat het voorlopig gewoon de fiets wordt. Een keer de bus. En verder mee liften met vrienden en familie. Gelukkig gaan wij niet op vakantie, dus ook daar hebben wij geen auto voor nodig. Alhoewel…. van de zomer met de hele familie naar de Ardennen. Er gaan zo’n 10 auto’s die kant op. Verspreiden wij ons drieën toch over de familie heen. Komt vast goed. Opgelost. Er komt voorlopig geen andere auto op mijn oprit. 

Ik had de laatste keuring al rekening gehouden met afscheid nemen van de auto. Mijn kids al voorbereid. Regelmatig loopt mijn dochter naar de motorkap van de auto. Dan spreid ze haar armen, gaat met haar bovenlijf erop liggen en kust de auto. Echte liefde ❤️.

Je voelt iets lopen in je neus. Oeps. Een bloedneus. Niks geks. Voor de zoveelste keer.

En dan kijk je naar je hand. Deze laat ineens een gekke plek zien. Voor mijn gevoel niks ernstigs. Maar het blijft een gekke plek.

En dan wil je naar bed gaan. Tandjes poetsen. En dan zie je in je oogwit een rode plek die er voorheen niet was en is. Erg? Pfew. Ik heb geen idee. Ik laat dit alles maar over mij heen komen. En dat vind ik voor nu het lastigst. Ik hoop dat ik de goede beslissing heb genomen en alles maar laat komen en gaan zoals het is. Gelukkig zijn er voor nu even geen kids in het spel.  Die hebben bij papa veel plezier. En ik…. hou de boel stiekem toch wel een beetje extra in de gaten. Er moet immers ook een beetje geklust worden.
Inmiddels toch maar even gebeld. En de foto doorgestuurd. De foto zou een ‘brandwond’ zijn van de chemo. En de bloedneuzen etc hoort er toch een beetje bij. Mijn bloedstolling is van de medicijnen in de war. Uitkijken met stoten dus.