Mijn hoofd haren vielen uit. Maar gelukkig werd het weer kouder en liepen en lopen meerdere mensen nu met een muts op hun hoofd. Zo ook ik.

Mijn wenkbrauwen vielen uit. Tegenwoordig is het helemaal in om deze in te kleuren als zijnde grote borstels. Niks voor mij. Maar nu doe ik noodgedwongen mee met een hype.

Mijn wimpers vielen uit. Gelukkig had ik nog een bril liggen die ik eigenlijk veel vaker op zou moeten doen. Dit is mijn kans. Zo lijken mijn ogen niet kaal en ik zie ook nog eens beter. En laat het nou ook een klein beetje helpen tegen het tranen.

Ik begin vocht vast te houden…… Ik zie een onderkin in de spiegel. Ik weet het: als dat nou het ergste is. De rand van mijn sokken maken aan het einde van de dag diepe kringen in mijn benen. Mijn schoenen doe ik s’morgens aan. Halverwege de dag kan dit ook maar dan ben ik wel even bezig. En dan hebben wij het niet over een minuutje. Oftewel ik heb zo’n opgeblazen lijf. Voor mijn gevoel zo’n compleet pakket dat je kan zien dat je niet gezond bent. En dat staat mij toch wel een beetje tegen. Ik ben dan misschien wel ziek maar wil dit niet zien of uitstralen. Of zullen we maar zeggen: meid, je ziet er voller, gezonder uit. Het staat je goed…….. En: ik ben zo glad als een garnaal, hahaaa. Was het maar zomer. Ik ben nog nooit zo glad geweest.

Leuk en makkelijk om zelf te maken.

Dit is zoiets wat privé zou moeten zijn. Leuke dingen deel je. Minder leuke dingen hou je voor jezelf en heb je maar mee te dealen. Wie niet? That’s live. En toch ……. Deze pijn past niet in mijn chemo schema. Maar sinds vandaag loop ik mank. Mijn rechtervoet doet weer zo’n pijn. Maar dat zou eigenlijk niet kunnen. Niet na bijna veertien dagen. Maar ik heb er wel last van. 

En ach, de kids beginnen eraan te wennen. Die zijn gelukkig flexibel. En als mijn zoon dan boven op bed ligt, helemaal op zolder en om een extra kus en een knuffel vraagt……. dan probeer ik mij groot te houden. Die twee trappen zijn op en neer echt teveel voor mij. En dan sta ik huilend onderaan de trap. En zeg ik terwijl ik mijn tranen inslik: lieverd, morgenvroeg krijg jij een extra grote knuffel van mij. Helaas geen acceptatie. Mijn zoon hoort waarschijnlijk de verdriet in mijn stem en zegt zo lief: mam, ik kom wel naar je toe, blijf maar staan. En dan ziet hij helaas mijn waterige ogen. Ach ja, thats’s life. Een kus en een knuffel. Goud waard van je eigen kinderen!

Ik ben sinds ik kinderen heb bezig met zo gezond mogelijk te eten. Dit kwam vooral omdat ik geen makkelijke eters in huis heb. Dat beetje wat ze aten en eten wil je dan toch een beetje gezond houden. Op verjaardagen en bij vriendjes, school etcetera mag alles hoor. Maar thuis doordeweeks wordt hier over het algemeen zo gezond mogelijk gegeten. 

Iedereen weet dat suiker niet goed is. Dus de pakjes voor maaltijden komen hier al een tijd niet binnen. Wij zijn van de volkoren pasta’s en verse groenten. Daar smullen de kinderen gelukkig inmiddels van. Snoep…. Blijft lekker. Mogen ze ook echt wel tussendoor. Maar geen zakken vol. E-nummers? De gevaarlijkste, de E621 die als smaakversterker in heeeeeeel veel producten wordt gebruikt probeer ik zeker te vermijden. Met vers eten is dit een makkie. En dan leef je voor je gevoel al jaren zo. Zo gezond mogelijk. Dit geef ik mijn kinderen mee. En dan krijg je alsnog die vreselijke ziekte. In het begin dacht ik dan ook: pff, ik zit volgepompt met medicijnen dus dan maar een beetje genieten. Lekker makkelijk eten met een pakje met smaakversterker. Goedkoop, lekker en makkelijk. Maar is dit wel handig? Ik heb de boel weer gereset. Ik blijf bij gezond eten zolang het betaalbaar is. Ik blijf het goede voorbeeld geven aan de kinderen. En dat ik ziek ben geworden? Dat kan aan van alles liggen.

Aardappelen. Paddenstoelen. Pompoen. Prei. Rode biet. Rodekool. Spruiten. Uien. Veldsla. Witlof. Witte kool. Wortelen.

Pfew, wat een heftig jaar hebben de kids mijn omgeving en ik achter de rug. Ik starte het afgelopen jaar met een burn out. In maart werd ik na anderhalf jaar pas beter gemeld. Wat een overwinning was dit. Hierbij wil ik mijn ex-man, vrienden, teamleiders en collega’s bedanken voor al het geduld en grote steun! Daarna ging ik weer met veel plezier aan het werk.

Na de zomervakantie, ik zal het nooit vergeten, de eerste schooldag van de kids kwam het woord scheiden ter sprake. Helaas in de praktijk. De dag erna was mijn (ex) man al het huis uit. Pfew. Wat een verdriet hadden en hebben mijn kinderen en ik daar nog elke dag van. Men zegt dat wij er over een jaar alweer anders naar kijken. Ik kan niet wachten. Want het is niet niks om een eenouder gezin te zijn. Maar ik kan niet zeggen dat hij er niet voor ons is. Financieel en emotioneel (dit geldt ook voor zijn ouders en zusje). En wat is mijn familie een grote steun. Mijn broer heeft een schema gemaakt zodat ik elke dag iemand in de familie heb als back-Up. En nog steeds stromen de kaartjes, mailtjes, app-jes en knuffels van familie en vrienden binnen. Financieel zwaar? Jazeker een zorg maar ik krijg maaltijden en andere dingen van iedereen zodat het allemaal wat makkelijker wordt. Mijn ex buuf bracht al pasta. Lillian een spekkoek voor Eva d’r verjaardag. Mijn ex-schoonouders staan in dat opzicht ook altijd voor ons klaar. En wie is toch die persoon of personen die de kinderen en mij een tas vol eten heeft laten bezorgen van bakkerij Onnink? Hierbij mag ik mijn ex-man en zijn ouders niet vergeten. Ze doen er alles aan dat ik het ga redden. Renata mag ik jou en je zus bedanken voor de twee dagboeken voor de kids om elke dag door te nemen? Deze werkt super. Lenny voor je super spreuk en je oliebollen.

Precies een week na de aankondiging van de scheiding kreeg ik de diagnose borstkanker met een uitzaaiing naar de oksel. Dan stort je wereld even in. Iemand met kanker krijgt niet zomaar een hypotheek. Dus alsnog dan een huurwoning? Wat een geluk had en heb ik met mijn ex die geen overwaarde van het huis vroeg. Mijn broer is wederom gaan puzzelen. En met hulp van mijn ouders die vervroegd hun erfenis aan mij schenken kan ik nu blijven wonen waar ik nu woon. Maar nog steeds betaal ik met pijn in mijn hart elke maand de hypotheek. Waarom? Mijn ouders hebben door deze ellendige situatie op hun oude dag met weinig inkomen ineens ook hypotheek lasten. Voor mij te hoog om ze terug te betalen. Waar hebben deze mensen hun hele leven nu voor gewerkt? Bah bah bah, wat vind ik dit een afschuwelijke situatie. Maar wat ben ik blij dat mijn broer en ouders dit voor de kinderen en mij over hebben. Ik heb dan ook de liefste ouders en broer/schoonzus! Ook nu nog stromen de kaarten en lieve berichten binnen. Tassen met kleren voor Daan en Eva van Marianne Buddingh en Anna van Rijsen. Kim de Kraker stuurde mij met een mooi gedicht witte chocolade Snickers. Mensen sparen voor mij plus en emtee zegels zodat ik een boodschappen pakket kan halen. Playmobil dankzij Annemiek Bruinekreef. Een sjaal via Annemiek Rigter. En goedkoop pannenkoeken eten dankzij Daniela en Walter. Via mijn lieve familie uit Engeland kunnen de kids en ik een keer gratis uit eten. En Anja: de verwendagen net voor mijn dieet/chemo zijn goud waard. Anne van Beukering en familie bedankt voor jullie hele vele kaarten en steunberichten met de tip van Flip, whahaaaa. Mandy die mijn haartjes eraf heeft geschoren, lief hoe je de tijd voor mij en vooral voor de kinderen nam. De buren die er onvoorwaardelijk voor mij zijn. De mensen die met mij meegingen naar de chemo, Sabrina en straks Chantal. Susan voor de vele kado’s, mijn mooie muts etc. Onze kids hebben nog nooit kadootjes met de kerst gehad. En nu? Ze zouden bijna geen andere situatie willen. Wat zijn wij enorm verwend. Een onverwacht gezellige kerstavond van de ene buren. En dan dat onverwachtse kerstdiner voor mij van de andere buren. Andrea voor je spreuk. Floor: voor altijd samen. Fredje en Moniek voor jullie pickles, nicht Sara voor de heerlijke kersenchocolade. Francis voor je thee. Majella voor het mee rennen met de roparun. Daniela in tweevoud en cinderella. 

De juffen van de kids, Astrid, Ilse en Krista, wat zijn ze lief voor de kinderen. En begripvol. De school leiding gaf ook hele goede tips aan mij. En dan spreek je de overbuurman en hang je ineens huilend in zijn armen omdat ik zoveel pijn had van de chemo, sorry hoor, mannen houden niet van huilende vrouwen, maar die knuffel deedt mij zo goed. Heel erg bedankt hiervoor. Jullie allemaal. Ik kan nog heel lang  doorgaan! Ben ik je vergeten? Jazeker. Natascha, Dewi, Annemarie etcetera en andere lieve moeders via school. Wat kennen wij elkaar nu eigenlijk en toch merk ik dat jullie er voor mij zijn. Ik kom daar vast een keer op terug. Eigenlijk alle mensen in mijn leven leven met mij mee. Ook de paarse dames 💜.  Ik heb zelfs nu nieuwe vriendinnen ontmoet. Hoe bijzonder is dat? Love you all! 

De buren gaan er gelukkig weer voor. Zelf oliebollen bakken. Jammie! Van mij mogen ze een stopcontact buiten lenen in ruil voor een paar bollen.

Deze gaat vanavond de lucht in Mandy en Dave. Met een mooie wens erbij. Ik ga vandaag, vanavond en morgen niet iedereen app-en. Ik ga ervan uit dat wij elkaar snel zien en persoonlijk een fijn nieuw jaar kunnen wensen met een knuffel erbij. Een warme. Extra liefde, warmte en begrip voor het nieuwe jaar voor ons en de rest van de wereld. Je moet ergens beginnen.

Liefs van Daan, Eva en Henriette 💋

Mijn laatste chemo kuur was vorige week woensdag. Ruim een week geleden. Het ergste ziek zijn zou maximaal een week duren. Ik ben gelukkig amper ziek geweest. Sinds gisteren kreeg ik ineens een pijnlijke tong. Deze werd helemaal wit. Dik. Praten ging en gaat moeilijk. Waarom nu pas? Ik baalde al dat ik met eerste kerstdag geen smaak had. Alles voelde in mijn mond als slijm. Maar ik had geen pijn en kon normaal praten. En nu? 

Ik heb een zeem leren lap in mijn mond. Smaak is matig. Eten doet pijn en praten is niet fijn. En dat terwijl de olie bollen eraan zitten te komen. Vers gebakken van de buren. Elk jaar kijk ik uit naar deze bollen. Gewoon een keer in het jaar. Ik zit nu aan de kamille thee. Kamille spray. Pfew, wat prikt dit laatste. Maar het zou anti ontsteking werken. Dus laat maar branden. Hopelijk kan ik morgen, desnoods met wat pijn maar vooral met veel smaak de olie bollen naar binnen schuiven. 

Ik zag deze in de folder van de Hema. Maar helaas uiteindelijk nergens te koop. Ook niet via hun site. Erg slordig vind ik dat. Daarna zag ik ze bij de Xenos. Die waren wel te verkrijgen en een stuk goedkoper. Maar ik kom niet zo vaak in het centrum. Dus waarom niet zelf maken?

Je neemt een paar ballonnen. Ik denk hoe goedkoper hoe beter, die zijn lekker dun, doorschijnent. Daarna stop je een trechter in het tuutje. Confetti erdoor. Deze kan je bijna overal wel kopen. En anders haal je op je werk alle perforators leeg. Ballon opblazen en klaar. Met oud en nieuw is het leuk deze gevulde ballonnen te laten knappen om 24:00! Je kan er ook nog snoepjes instoppen. Helemaal leuk.