Sinds chemo nummer een vielen mijn haren snel uit. Daarna volgden de wimpers. Inmiddels ook de wenkbrauwen. 

Zit ik afgelopen woensdag met een club dames bij de Mac. Roept er een, jawel Elise 😂, je hebt nog een wimper haar. Een antenne. Ik voelde eraan. Verrek. Ik heb er echt nog een. Ik moest er meteen van afblijven van de dames.

Thuis had ik er met Eva over dat ik nog een wimper haar heb. En dat deze wel heel erg sterk moest zijn. Zegt mevrouw: ja mam, dat moet er een zijn met dikke spierballen. 

Ik heb een bon gekregen via het ziekenhuis. Een bon om een week op stap te gaan en dan te logeren in een huisje. Ik heb keuze uit acht soorten huisjes. Het personeel in het ziekenhuis vinden dat de kinderen en ik dit verdiend hadden. Omdat wij een scheiding en ziekte hebben te overwinnen. En er zijn wat dingen fout gegaan bij mij op medisch gebied. Vandaar deze schade vergoeding, liefdadigheidsbon. Hoe lief is dat? 

Het liefst neem ik dan naasten mee die nu veel voor mij doen. Mijn broer heeft alles geregeld rondom de scheiding, hypotheek en andere financiën. Mijn ouders die grijze haren hebben omdat ze het nu financieel zwaar hebben omdat ze een hypotheek voor mij hebben genomen zodat ik hier kan blijven wonen. Dan komt de teller op negen personen. En in de huisjes mogen maar acht personen…. Heeft iemand ervaring of het mogelijk is om een persoon extra aan te vragen/ik wil zelf wel een luchtbed meenemen/of zeggen ze nee in verband met verzekeren, kan je daarvoor tekenen/iets met een eigen risico?

Ik ben zooooo bang. 

De operatie. Stap twee in het behandelplan. Maar zo ingrijpend. Zonder wederhelft. 

Alleen thuis. Ok, niet helemaal alleen. Ik heb twee kinderen naast mij. En vrienden en familie om op terug te vallen. En ik weet het: ik hoef maar te bellen naar mijn ex en hij is er voor ons.

Ik ben zo bang voor de pijn. Lichamelijk maar vooral psychisch. 

De littekens die IK levenslang zal blijven zien. 

Maandag ging ik weer voor een infuus naald naar de anesthesist. In een keer raak. Yes! Hij vroeg hoe het met mij ging. En de tranen kwamen bij mij eruit. Ik vertelde hem dat ik bang ben om niet wakker te worden na de operatie. Hij keek mij aan en zei: jij werkt hier, wat zijn je voorbeelden…. Eerlijk gezegd weet ik niet beter dan dat iedereen wakker wordt na een operatie. Maar nu sta ik ervoor. Met een mega back Up aan mensen. Maar zal ik dan toch niet die ene zijn, die ene op de 100.000 die niet wakker wordt. Ik ben wel een moeder die voor haar kindjes gaat. Ik heb het geluk dat ik dankzij mijn ex en geregel van mijn broer en liefdadigheid van mijn ouders kan blijven wonen waar ik woon. En dan zou er iets met mij….. Of ik val weg….. Dit is voor mijn gevoel zo’n grote verantwoording. En daarom heb ik denk ik ineens die spook verhalen in mijn hoofd. Niet reeël maar toch…. Een hele grote angst, verantwoordigheidsgevoel.

24 tot 36 uur na de eindtijd van de chemo moet ik mijzelf een prik geven. In mijn buik. Deze zorgde er tot nu toe voor dat elke volgende chemo gewoon door kon gaan. De prik kon wel extra botpijn veroorzaken. Geen idee of ik hier last van heb gehad. Ik had sowieso heel veel bot en spierpijn. Voor mijn gevoel had dit meer te maken met de chemo. 

En daar gaat hij dan. Wederom een mijlpaal. Mijn laatste prik in mijn buik. De prik voel je echt helemaal niks van. De werking was gelukkig voor mij heel gunstig.

Nooit meer vier dagen op dieet. Nooit meer vier dagen alleen thee zonder theïne en water. Gisteren mijn laatste chemo gehad. Sinds vandaag mocht ik weer alles eten. Op dag een van mijn dieet krijg ik een visioen van iets. Dit keer was het een quarter pounder menu van de Macdonalds. Vier nachten had ik hierover gedroomd. 

En deze was lekker! Hij smaakte mij zo goed. Maar vooral was ik blij met al die lieve mensen die bij mij waren. De een ging voor koffie. De anders voor een ontbijt. Alleen ik ging voor vet….

Helaas staan mijn nichtjes Bardi en Germa er niet op. Maar wat had ik het gezellig. Collega, ex collega, familie, mijn heide prinses en vriendinnen. Wat kan een mens zich nog meer mensen? Dank jullie wel dames! En dan ook nog eens al die kadootjes. 

Ik heb inmiddels zoveel te eten gekregen. Daar kan ik heel lang mee vooruit. Ik ben alweer bezig met een leuk plannetje. Een super gezellig iets. Gaat helemaal goed komen. Love you all! 💋👊🏻

Iedereen doet tegenwoordig wel iets met een spel. Een boerderij, een bakkerij of wat dan ook. Ik speel bovenstaande spel al bijna zes jaar. Elke keer zei ik tegen iedereen dat ik ermee zou moeten stoppen. En dan ineens net voordat mijn taartjes op waren begon ik toch weer. Ben ik nou echt zo verslavingsgevoelig? Ik ben er bang voor. Maar door mijn scheiding en ziek zijn had ik ineens echt geen tijd meer voor dit spel. En dan kijk ik nu…… Alle taarten zijn op. Dit geeft mij toch zorgen en geen goed gevoel. Ik heb snel weer wat in de oven gestopt. Maar of ik dit ga volhouden? En dan denk ik bij mijzelf: hallo, het is maar een spel, zonde van je energie, stop hiermee. Maar dan zit er nog een ander stemmetje in mijn hoofd 😬 die zegt: schat, je begint ergens aan. Geef niet op! En die stem is ook niet verkeerd. Maar ik ga voor de kids en ik ga voor het vechten tegen mijn ziek zijn. Dan maar thuis alleen. Voor de rest heb ik helemaal niks te klagen! Door vrienden en familie gaan wij het redden!

Vandaag heb ik mijn laatste chemo gehad. Weer een mijlpaal. Super blij mee. Alhoewel dit fase een is van de drie .

Ik zou zo blij moeten zijn. Maar ik ben stiekem zo bang. Ik heb al weken lang last van mijn voeten en vingers. Vingers…. mijn werk dus  mijn inkomen. De arts heeft mijn chemo al iets naar beneden geschroefd. Ook zo eng. Gaan wij voor de tumor of ….. Mijn fijne arts gaf  al aan dat hij mij niet als moeder met jonge kids arbeidsongeschikt wilt achterlaten. Maar pakt hij nu wel de tumor maximaal aan?

Ik gaf van te voren aan: gooi 100% medicijnen in mijn lijf. En hij zei: we gaan toch voor iets minder. Jij moet doorgaan voor jezelf en je kinderen. Heel aardig. Maar haal ik nu alles eruit wat haalbaar is? Daar hadden de geleerden helaas geen antwoord op. En dan word ik, in mijn uppie, hier heel onzeker van. 

Vandaag is de dag dat ik de laatste chemo kuur hebben mag!

Wat een mijlpaal. En ik weet het. Ik ben er nog lang niet. Ik heb nog een zware operatie te gaan en daarna 24 bestralingen. Maar als je het dan over drie fases hebt dan is vanaf vandaag nummer een afgevinkt. 

En viel het me mee? Lastig. Vantevoren zag ik er een beetje tegenop. Of eigenlijk was er meer een gezonde spanning. Op televisie zie je de horror verhalen van de chemo’s. Ik snap nu pas waarom. Er zijn zoveel soorten chemo’s. En hoe meer je er hebt gehad hoe beroerder je lijf ervoor staat.

Chemo nummer een viel mij zo mee. Ik merkte hier totaal niks van. Soms was ik ineens moe. Op een gegeven moment wist ik dat ik er dan maar gewoon aan toe moest geven. Lekker slapen als de kids op school waren. Als om 15:00 de schoolbel ging stond ik soms nog wazig op het schoolplein. Dan moest ik nog even wakker worden, hihi. Maar de frisse lucht en de snoetjes van de kids gaven mij genoeg energie om er weer tegenaan te gaan. Heel veel keus had ik natuurlijk niet. De aandacht van mij ging naar de kids. Ik merkte op een gegeven moment wel dat het soms voor mijn gevoel een zooitje was in huis. Maar ja. Kids zijn belangrijker dan rommel. Dus chemo nummer twee en drie ging ik vol goede moed aan. En ook deze waren een makkie zonder bijverschijnselen.

En toen kwam nummer vier tot en met zes. Een hele andere soort. En nummer vier was me toch erg. Ik vergeet nooit dat ik rillend van de koorts op de stoep stond te wachten op mijn taxi voor een extra bloed controle. De overbuurman vroeg hoe het ging. Ik viel hem huilend in zijn armen. Ik kon niet meer. Mijn man wachte voor de deur van het ziekenhuis. Ik liet bloed prikken en werd weer thuis gedropt. Mijn kindjes gingen met opa en oma mee naar hun huis. Het was namelijk vijf december. Een groot feest. Ondertussen was ik al thuis gebeld dat ik weer naar het ziekenhuis moest. Mijn pa bracht mij. Moeders wilde bij mij blijven. Maar het was oh zo druk overal. Ik stuurde haar naar de kids en opa. Voor de kindjes moest dit een feestdag zijn. Spelletjes doen, Sinterklaas muziek op, lekker snoepen. Een gezonde spanning opbouwen. Mijn arts maakte zich zorgen. Bij deze chemo hoorde geen koorts. Mijn bloedwaarden waren precies goed. Ik hoefde niet opgenomen te worden! Wat was ik toen al blij. Daarna moest ik naar het lab voor extra buisjes bloed, urine etc. Ik moest een uur wachten voordat ik aan de beurt was. Ondertussen mocht ik wel pijnstillers nemen. Daarvoor niet omdat ze mijn koorts wilden opnemen. Toen deze pijnstillers gingen werken viel ik bijna in slaap. Mijn buurman liet ik mijn nummer zien van wanneer ik aan de beurt zou zijn. Mocht ik in slaap vallen: please wake me Up! Na een uur was ik aan de beurt. Vier keer mis geprikt. Maar nummer vijf was goed. Daniela en Walter nog gezien 💋. Daarna liet ik een longfoto maken. Daar was ik zo aan de beurt. Degene die mij hielp ken ik via mijn werk op de operatie-kamer. Ze herkende mij niet eens. Kaal en bleek koppie. Daarna strompelde ik door naar de apotheek. Ik leek snel aan de beurt te zijn. Maar daarna moesten ze alles nog klaar maken. Ook daar heb ik meer dan een uur moeten wachten. Mijn vader ging al app-en. Ik was om 12:00 in het ziekenhuis en inmiddels was het 16:30. Gelukkig kon ik om 16:45 met hem mee. En dan staat je vader heel netjes voor de ingang om mij in te laden. Die pijn in mijn voeten en koorts…. En dan staat er een fossiel achter mijn pa die toetert dat mijn vader moest doorrijden. Al mijn emoties kwamen eruit. Ik trok mijn muts van mijn hoofd. Ik strompelde naar de auto van die zogenaamde heer. En ik liet hem zien dat een ziek mens niet al te snel was en is. Naderhand dacht ik: laat je niet kennen…. maar ach, ik was mijn woede kwijt en ik ging daarna door naar huis. 

Het huis waar mijn ouders, broer, neef, en nicht en mijn kindjes waren. Ik hoefde niet in het ziekenhuis te blijven. Ik was thuis! En ik kreeg gelukkig een opleving. Wat heb ik toen kunnen genieten van het sinterklaasfeest. En ik redde het ook nog eens prima naar huis. De kindjes en ik konden lekker gaan slapen met een voldaan gevoel. Dromen van fijne kado’s. En ik keek strompelend nog een keer extra naar mijn kindjes. Ik mocht ziek thuis zijn. Alles beter dan ziek in het ziekenhuis zonder Daan en Eva. Mijn grootste kado!

Mijn moeder heeft twintig jaar geleden borstkanker gehad. In die tijd waren ze nog niet ver met bepaalde onderzoeken. Men liet tijdens de operatie de tumor testen. Was deze niet goed dan gingen je okselklieren eruit. En wat een last hadden en hebben mensen die deze klieren missen. Het vocht kan niet goed afgevoerd worden uit je arm. Het gevolg is vaak een hele dikke pijnlijke arm. Mijn moeder is toen arbeidsongeschikt geraakt. Waar ze nu nog met haar pensioen last van heeft. Levenslang gestraft. En uiteindelijk zaten er geen kwaadaardige cellen in haar okselklieren. Maar ja, dat wisten ze later pas na onderzoek.

In het begin na de operatie had ze de een na de andere ontsteking in haar arm. Een prik aan bijvoorbeeld een tak uit de tuin en ze kreeg weer koorts en blaren op haar arm. Op een gegeven moment kreeg ze elke maand een antibiotica injectie, zo erg waren de ontstekingen. Inmiddels gaat het na twintig jaar stukken beter. Geen antibiotica meer. Alleen niet teveel belasten, haar arm.

En ik? Ik heb een klier in mijn oksel die niet goed is. Dat weet ik nu al dankzij verbeterde onderzoeken. Vandaar nu ook de chemo. Die moet deze verkeerde klier vernietigen. Binnenkort krijg ik een vervolg onderzoek of dit ook het geval is. Zo niet? Dan gaan ze gelukkig alleen die ene klier operatief verwijderen en niet alle klieren. Ik kan nu echt niet arbeidsongeschikt raken als alleenstaande ouder. Afwachten maar wat de arts te melden heeft.

Vanmorgen om 7:30 moest ik in het ziekenhuis zijn om te kijken hoe mijn bloedwaarden zouden zijn. Of de chemo wel door zou mogen gaan morgen. En jawel, deze gaat door.

Maarrrrr. De arts maakte zich serieus zorgen over mijn vingers en voeten. Toevallig dacht ik al langer hierover na. Dat ik moeilijk liep….. Lastig, maar prima om mee te leven. Maar dat ik geen blikje kon openen, dat een knoopje in een knoopsgat moeilijk ging en gaat. Dan denk je misschien: als je maar overleeft.. Maar ik dacht toen wel even na over mijn werk. Ik werk wel met pincetten en scharen….. Mijn toekomst. De financiën. De toekomst voor de kinderen.

Ik moet er niet aan denken om na een niet gewilde scheiding en binnen een week de diagnose borstkanker te krijgen met ook nog eens arbeidsongeschikt te raken door chemo’s.