Ik en mannen. Not.

Vorige week kocht ik die speciale veel te dure bh. Ik ging op afspraak naar deze winkel met protheses. Een aardige mevrouw hielp mij. Ik denk mijn leeftijd. Ik vroeg haar of zij een bepaalde arts kende. De dames van deze prothese winkel werken ook voor de Padberg kliniek. Zo kwamen wij aan de praat. Wij werkten beidden voor of met een bepaalde arts.

Op een gegeven moment vroeg ze voorzichtig; heb je alweer een nieuwe relatie, ben je daar al aan toe? Ik zei meteen; no way. Ik ben er klaar mee. Ik heb het beste leven nu. Ik hoef met niemand rekening te houden. Ik doe leuke dingen, uitjes met mijn kinderen. Het perfecte leven. Ze keek mij aan en zei; dat heb ik dus ook! Niemand snapt dat. Maar ik doe nu wat ik wil.

Dat dus. Niemand snapt het. Maar mijn leven zonder een partner waren en zijn tot nu toe de beste jaren. Hopelijk volgen er nog heel veel jaren. Het enige wat ik mis van toen, zijn de centen voor luxe. Maar ja, dan maar geen extra luxe. Wij zijn gezond en blij met elkaar als gezin 👩‍👧‍👦. Geen vakantie via Schiphol. Count youre blessings. En zoals Eva vaak zegt; mam, wij hoeven niet op vakantie. Wij hebben de mooiste tuin 🪴. Als wij hier zitten dan zijn wij toch op vakantie? 🎼Het zijn de kleine dingen de het doen🎼.

Eef en ik gingen ervoor. De vierdaagse. Ik parkeerde mijn auto. Wij liepen daarna richting de pauze stop van de Panta Rhei. Ik vertelde alvast aan Eva hoe wij de volgende dag het zouden gaan aanpakken. Huh? Zei Eva. Nog een dag. Lieve Eva, het heet niet voor de niks de vierdaagse. Vier dagen lopen.

Eva en ik gingen lopen. En lopen. Eva zei steeds weer; mam, ik kan nog wel verder. We moesten door het gil, fietstunneltje. Tegen het verkeer in. Dat was al een uitdaging. Ik keek haar aan en zei; dit stuk moet je ook weer terug lopen. Geen probleem volgens Eva. Het laatste stuk was in het bos. Niet handig met haar rug volgens de fysiotherapeut.

Op een gegeven moment riep juf Astrid naar ons (zei liep de 5 km) ; de 10 km is net op de rustplaats. Dus Eva en ik gingen ervoor. Toch merk je dan dat er groepjes zijn. Een jongen uit Eva haar klas vroeg nog wel; heee, wat leuk, ga je nog een stuk mee lopen?

Eva en ik liepen een stuk mee met de 10 km groep. Ik keek opzij. Ze was bleek en het zweet gutste van haar hoofd. Oh dear. Op een gegeven moment waren wij op een splitsing. De 5 km naar links. De 10km naar rechts. Eef vroeg om naar links te gaan.

Uiteindelijk hebben wij als ik naar de tijd en tempo kijk 4 km gelopen. Best knap voor een meiske wat al maanden niet (kon) sporten.

Eva heeft vandaag tot 10:30 les op school. Daarna online les. Wij gaan elkaar tegemoet lopen. Ik ga namelijk van 10:30 tot 12:00 de dans begeleiden voor de musical. Super leuk.

Om 12:00 snel naar huis. Dan zet ik Eva in de auto 🚙. Hop, door naar het Wilhelmina kinder ziekenhuis in Utrecht. Daar gaat mevrouw voor een rontgen foto en daarna door naar de orthopeed. Haar eerste live controle na de operatie. Spannend. Ik heb een klein beetje niet pluis gevoel.

Eva zei gisteren tegen mij; misschien kunnen we iets leuks kopen voor mij? Dan heb ik leuke herinneringen aan het ziekenhuis. Want de laatste keer was echt een trauma. Whahaa, ik denk dat mevrouw gesprekken heeft gevolg van mij met onder andere familie. Trauma, trauma…. Het was altijd leuk met een saucijs of slush puppy. De laatste keer was zeker niet leuk. Maar dat kwam door de operatie. Als ik de foto nog zie van hoe ik haar in de rolstoel naar de auto reed…. Misselijk, nep lach en dat ze verging van de pijn. Weg met deze gedachten. Op naar de toekomst

De spullen heb ik in huis. Eva wil de Vierdaagse lopen. Haar klasgenoten die lopen gaan voor de 10 km. Oef. Eva haalt de 5 km waarschijnlijk niet eens.

Ik heb met haar fysiotherapeut gesproken. Die gaf aan dat Eva niet over bospaden mocht lopen. Niet goed voor haar rug. Ze heeft een glad wegdek nodig. Ok dan. De fysiotherapeut 👩‍⚕️ gaf een fijne tip. Eva mocht het eerste stuk of het stuk na de pauze lopen. Zo maakt ze het toch mee. Daar gaan wij voor. Dan maar geen medaille. Het gaat om de ervaring.

Voor Eva heb ik sinaasappels 🍊 gekocht, pepermunt en zakdoeken van de Hema (bij de Jumbo). Ik snijd een 🍊 doormidden. Vier pepermuntjes leg ik daarop. Zakdoek eromheen. Elastiekje. En klaar. Super slecht voor je gebit. Maar hè, afgelopen twee jaar niet gedaan. Als ik aan mijn Vierdaagse van vroeger denk dat zie ik een broodje koud gebakken ei voor me en een pakje capri sun. Als het warm weer was dan kwam dit pakje sap uit de vriezer.

Ik ging afgelopen zaterdag met mijn auto 🚙 door de was straat. Meestal maak ik mijn auto naast de deur schoon. Lekker goedkoop. Maar of dit mag van de gemeente? Geen idee. Dit keer was mijn auto van binnen en buiten zo smerig. Dus ik koos voor de was straat. Voorheen betaalde ik 7 euro. Nu ineens, vanuit het niets, 9 euro. Prima. Klaar mee. Ik ga hier nooit meer naartoe. Wat een geld!

Een meneer hielp mij. Hij zei nog; je achter ruitenwisser staat gevaarlijk omhoog. Er stond op het moment van ons gesprek niemand anders met een auto achter mij. Ik begon een praatje met deze man. Ik zei dat mijn achter ruitenwisser een tijd geleden ineens niet meer werkte. Niet via de officiële knop. Maar wel als ik de achterruit verwarming aanzette. Hij keek mij aan. Ik vertelde hem mijn ervaring van afgelopen winter ❄️. Dat ik mijn ruiten schoon wilde krabben van ijs. Ik deed de verwarming aan van de voor en achter ruit. Ik hoorde iets. Say what? De ruitenwisser ging heen en weer. Haha. Meneer van de wasstraat geloofde mij niet. Ik liet het hem zien. Hij lag in een deuk. Eigenlijk was dit best een hele leuke meneer. Maar ja, ik zeg al jaren (sinds mijn scheiding), ik wil nooit meer een nieuwe relatie. Alleen als hij heel veel geld heeft. En natuurlijk weet ik dat geld niet gelukkig maakt. Daarom begin ik er maar niet meer aan. Maar meneer, met je mooie glimlach, ik vind je een topper! Dank voor ons grappige gesprek.

Dit verhaal krijgt nog een mooi staartje. Dat vertel ik later.

Water drinken of een spa rood uit een plastic fles. Op zijn tijd ideaal. Ik heb deze in de flessen puur voor nood in de auto 🚙 liggen en ook een paar op voorraad in huis. Wij drinken vooral water 💦 uit de kraan. Je kan een apparaat aanschaffen om Spa rood te maken. Maar pfff, weer een apparaat. Begin ik niet aan.

Ik was een hele tijd geleden bij een vriendin. Zij en haar vriend dronken de hele dag door water en spa rood uit een flesje. Ik zag dat zij deze flesjes gewoon weg gooide. Ik zei op een gegeven moment tegen haar (heel netjes) misschien is het zonde om plastic bij het gewone afval weg te gooien. Je kan hier ook nog eens geld voor vangen. Is het een idee om jullie flesjes te bewaren? Ik kom ze graag ophalen. Dit zou een leuk zak centje zijn voor mijn zoon en dochter. Geen reactie. Kwam even niet binnen. Dacht ik.

Kreeg ik van de week een app. Hee, wij hebben twee zakken vol met plastic flesjes. Jij zei toen iets over niet weg gooien maar misschien iets voor een goed doel? Jij mag ze ophalen voor je kinderen. Een extra centje voor hun spaarpot.

Wauw. Wat zijn Daan en Eva hier blij mee. Zij leveren de flessen binnenkort in bij een automaat. Het geld gaat naar een speciale rekening van ze. Even nadenken wat ze ermee gaan doen. Ik heb het met Eva al even besproken. Ze zei; mam, nu hebben Daan en ik ook vakantie geld…..

Ik weet niet wat ik mee maak. Op zich lust mijn dochter alles. Maar eet, mwah. Al een keer bij de diëtiste geweest. Meer tussendoor ‘voeren’ was de tip van de diëtiste. Prima.

Zoonlief hield voorheen niet van eten. Maar meneer heeft een groeispurt. Zit ik net op mijn plekje…. Mam! Wat kan ik eten! Serieus? Samen aan de slag gegaan. Daan weet nu de spullen te liggen voor eten. Hij weet ook hoe dit te bereiden.

Wij hebben het dan over simpele dingen als een cup a soup en noodles. Inmiddels kan hij ook een tosti maken. Een hotdog 🌭 opwarmen. Of een boterham roosteren en pindakaas en sambal badjak erop smeren. Niet echt de gezondste dingen. Maar ik ben allang blij dat hij eet. En het zelf kan klaarmaken. De rauwkost weet hij gelukkig ook te vinden. Dus wortels 🥕, komkommer 🥒 en tomaten 🍅 eet meneer ook als site dish.

Meneer gaf namelijk aan dat hij wel een tomatensoep wilde proeven. Ik kocht deze twee. Zonder stukjes. Zeker niet gezond. Maar voor af en toe als tussendoor prima. Buikje weer gevuld. Ik probeer erin vooral eten in te krijgen. Daarna ga ik stiekem aan naar steeds meer gezond.

Voor nu leer ik ze hoe de oven werkt. Hoe je een ei 🍳 kan bakken. Eva zet graag koffie voor opa en oma. Als Daan uit school komt en het koud is vraagt zij of hij warme chocolade melk lust. Meestal zegt hij ja.

Mijn kinderen hebben niet zoveel met verplicht wandelen. Dit herken ik van mijzelf met vroeger. En als wij dan gingen had ik uiteindelijk de grootste lol.

Eva, een vriendin, moeder en ik gingen wandelen. Het was droog. De lucht was zo mooi. Wij zagen paarden 🐎 en er werd een kikken gevangen.

Wij mochten van een ‘vreemde’ zijn verrekijker lenen. Geweldig. Een nest van een lepelaar met drie jongen kregen wij te zien.

Vandaag is mijn schoonzus jarig. Het is ook haar trouwdag met mijn broer. Zij gingen op haar dertigste verjaardag 21 jaar geleden trouwen. Twee jaar geleden at ik hier een gebakje 🍰 om bij ze thuis. S’middags ging de telefoon. Ik weet nog precies waar ik stond. Ik had mijn vader aan de telefoon. Het is niet goed met je moeder. Ze heeft overal uitzaaiingen. Pfff, ik sjeesde naar hun huis 🏠. Mijn broer en zijn gezin zaten er al. Drie groepen zaten in de tuin. Corona. We durfden elkaar niet aan te raken. Wat een verdriet. Als ik er nu aan terug denk…. ik liet mijn kinderen thuis achter. Die speelden met een vriendje. Ik bedacht mij toen, zij horen hier ook bij. Wij moeten nu als familie, gezin samen zijn. Mijn ex gebeld. Die kwam de kinderen brengen.

Wij wisten toen nog niet welke vorm van kanker mijn moeder had. Het bleek later borstkanker te zijn. Twintig jaar geleden had zij borstkanker gehad. Ze had al maanden en maanden ondraaglijke pijn. Huisarts wilde niks doen ivm corona. Die pijn is nog een trauma. Zenuwpijn. 24 uur per dag. Erger kan niet. Ze kon en wilde niet meer. Ze is gelovig maar ze sprak toen over euthanasie.

Naar het ziekenhuis gegaan. Ze zijn een week bezig geweest om de pijn onder controle te krijgen. Eenmaal thuis kon ze alleen maar liggen. Bed in de woonkamer. De kinderen lieten wij zoveel mogelijk in de tuin spelen. Toen wij als kinderen bij de arts kwamen kregen wij te horen dat er nog wel wat in de trukendoos zat om mijn moeders leven te verlengen. Echt? Op een gegeven moment zat ze etende aan tafel. Toen liep ze rond met een rollator. Nu slaapt ze boven op bed en loopt ze in huis ‘los’ rond. De wonderen zijn de wereld 🌍 nog niet uit.

Wat hebben wij alweer twee jaar een fijne tijd samen. We gaan er zelfs samen weer op uit. Dankbaar hiervoor.

Oh dear. Ze gaan glasvezel aanleggen. Dat wil ik graag. Maar ik ben ook bang.

Ik lees elke week dat ze een gas leiding raken of stroomkabel. Hopelijk blijft mijn huis 🏡 staan.

Dan spreek ik nog niet eens over het terug leggen van de stoep tegels. Wat een zooi in de hele wijk. Scheef. Grote naden. En vele tegels zijn kapot geslagen. Vergeet niet al dat verf erop. Dat zijn vast bepaalde codes. Wat een ramp. Ik kan wel aan ze vragen of ze het bij mij extra netjes neerleggen. Maar dat heeft geen zin. Ze verstaan mij niet. Zucht.

Een persoon spreekt een beetje Nederlands. Hij belt bij iedereen aan dat je je auto 🚙 weg moet zetten. Hij vroeg of ik het aan de buurman wilde vragen. Ik bel daar aan. De buurman schrok. Die dacht even dat er iets aan de hand was. Ik bel namelijk nooit s’morgens aan. Alles is in orde buum. Nog wel, haha. Afwachten hoe wij er aan het einde van de dag voorstaan.

Dit alles was dus gisteren. Ik was daarna zo boos 😡. Hoe ze de stenen in de voortuin terug hadden gelegd. Ik heb een smalle rand onder het raam. Daarna komen de vierkante stenen. Heeft meneer koekepeer het andersom gedaan. Hoe dan? Het hele patroon weg. Eva keek en zei ook dat ze dit niet normaal vond. De stenen lagen los. Ik pakte ze eruit en gooide ze op een hoop. Komt er een opperhoofd langs. Die ziet de berg stenen. Komt er weer een mannetje om alles er verkeerd in te leggen. Eva en ik doken achter de bank, haha. Eef zei nog; mam, zeg dan dat ze niks moeten doen. Maar ze spreken geen Nederlands Eva. Ik haal steeds de stenen eruit. Gelukkig lag alles er al een soort van erin gegooid. Los. Je pakte ze er zo uit. Ik ben benieuwd hoevaak zij het weer terug leggen. Ooooh, gemeen van mij. Maar er is ook goed nieuws. Er zijn geen leidingen geraakt.