De kinderen hebben hun eerste schoolweek weer gehad. Mijn zoon vond het heerlijk! Mijn dochter prima. School is ok maar vakantie is ook erg fijn. Maandag kregen ze weer de bekende stapel mee naar huis. Formulieren invullen, ouder bijdrage storten en de school kalender in mijn agenda gezet. Altijd handig om te weten wanneer de studie dagen gepland zijn. De gymdagen dus tassen in het schema plannen van de papa dagen. We zijn eruit. Alles valt goed te regelen. Scheelt allemaal weer. En anders rijden we een keer extra heen en weer.

Dolf, de kat, moest nog even wennen aan het schoolritme. Voor de school vakantie ging zij als een kitten mee naar school. Dan hing ze over mijn schouder. Dat doet ze nog steeds. Alleen is ze best wel gegroeid. Ze hangt als een boa om mijn nek of ze staat op mijn schouder. Dan heeft ze waarschijnlijk overzicht. Het ziet er niet uit zo’n groot beest staande op mijn schouders 😂.

Eva heeft haar Dylan Haegens school agenda ingeluid. Zo grappig. Elke avond komt ze bij mij aan tafel zitten. Dan drinken wij een kop thee en help ik haar met tekst voor in haar dagboek agenda. Wij spelen steeds vaker spelletjes. Ik hoef haar niet te laten winnen. Daar zorgt zij zelf wel voor.

Stiekem zijn de donkere avonden ook wel weer gezellig. Kaarsjes aan. Dikke huis sokken. Een gezellig muziekje op de achtergrond. Ik zit erg graag aan de grote tafel. Kranten, folders, tijdschriften en een iPad voor mijn neus. Lekkere recepten zoeken. Boodschappen lijstjes maken. Spelletjes doen. Puzzelen. Etcetera etcetera.

Gisteren stond ik bij een moeilijke operatie te assisteren. Er kwam een extra chirurg erbij. Deze zei; dat is lang geleden dat wij samen gewerkt hebben. Ik kon toen meteen melden dat deze week bijzonder is. Precies twee jaar geleden kreeg ik van de scheiding te horen en van de diagnose borstkanker met een uitzaaiing. Precies een jaar geleden begon ik weer te werken. En kijk mij nu toch staan in het leven! Een zelfstandige moeder van twee kinderen. Alles op de rit.

Dit weekend zijn de kinderen bij hun vader. Ik heb mijn weekend dienst gepland voor het ziekenhuis. Handig, werken zonder oppas te hoeven regelen. Hoe meer ik mag werken hoe meer over uren ik heb. Zo kan ik de school vakanties vrij nemen. En wat dacht je van al die studie dagen. 14 stuks dit jaar. Ideaal toch zo’n baan?

Gaan jullie nog iets leuks doen dit weekend?

Mijn kinderen en ik zijn dol op after eight. After eight chocolade, schep ijs, koekjes….. njom njom. Ik vond een recept in een tijdschrift om mint koekjes te maken. Whoehoe.

In een pannetje 150 gram boter smelten. 125 gram bloem, wat zout en iets minder dan een halve theelepel baksoda zeven boven een kom. In een andere kom 150 gram witte basterdsuiker met een ei mengen. In deze laatste kom de boter erdoorheen roeren. Dan het bloemmengsel erbij. Roeren en roeren. 1 eetlepel mint extract erdoor en 10 druppels groene kleurstof. Dan 125 gram chocolade druppels. De oven is ondertussen 170 graden. Flinke hopen deeg op een overplaat. Ongeveer 10 koeken kan je hiervan maken. De eerste serie had ik lekker krokant gebakken. De koekjes waren toen okk niet echt groen van kleur. Wel licht bruin. Ze waren heerlijk. De tweede serie iets korter in de oven gehad. Die waren groen van kleur. Ook heerlijk van smaak maar niet heel krokant. Onze voorkeur ging naar de laatste serie. Het oog wil duidelijk ook wat. Dit voegt toch iets toe aan de smaak.

Hieronder het recept. Ik heb van alles de helft gedaan. Anders heb je wel heul veul grote koeken.

In de zomervakantie zijn mijn zoon, dochter en ik naar Madurodam geweest en het strand in Scheveningen. Wat een memorabele dag was dit. Die kaartjes kregen wij maar zomaar. En nu heb ik iets gewonnen met de postcode loterij. Een ontbijtbox. Maal twee. De straatprijs is dubbel gevallen. En dan ga je denken…. wie kan ik zoiets schenken? Joyce, jij krijgt er een in ruil voor de Madurodam kaarten. En Natasha krijgt er een omdat zij door haar ziekte zoveel moet doormaken. Pas weer geopereerd. Haar kinderen die ook deze klote ziekte hebben. Jullie maken genoeg onkosten aan aanpassingen in en om het huis. Zo oneerlijk. Jullie inzet is enorm en wordt niet altijd beloond. Dus hierbij; een ontbijtbox. Geniet ervan dames en jullie gezin! En bij deze box zit ook nog eens geluk. Een tas vol geluk ❤️!

Ziet dit er niet heerlijk uit? Natuurlijk makkelijk zelf te maken. Maar soms heb je behoefte aan gemak. Gemak dient de mens. Bij de Aldi te koop. Een zak aardappeltjes goed voor gegaard. Ideaal voor op de bbq. Dit keer heb ik ze in de grilpan gelegd voor dat knapperige streepje. In de winter eten wij deze piepers ook gewoon van de bbq. Ik gebruik steeds vaker van die wegwerp dingen. Ideaal voor een paar speklapjes, piepers en wat groente aan een spies. Ter afsluiting nog een paar marshmallows en klaar.

www.youtube.com/watch

Zie YouTube ; ik doneer voor Henriette

Een tijdje geleden kwam ik met onze Dolf bij de dierenarts. Daar onderging zij haar prikje. De keer daarvoor moest ik haar bij prik nummer twee in de houdgreep houden. Ze kreeg er toen 2 achter elkaar. De eerste was een shock. Daardoor sloeg de paniek toe toen ik haar weer vasthield. Ze wist precies wat er ging gebeuren. Schreeuwen dat ze deed. Dus bij deze tweede bezoek melde ik dit aan de dierenarts. Zij was verbaasd. Een kat hoort niet in de houdgreep. En janken hoort er al helemaal niet bij. Dat klonk aardig. Zij legde wat lekkere snoepjes op de behandel tafel. Ze liet Dolf rustig heen en weer lopen en smikkelen. Ondertussen gaf zij de prik. Dolf gaf geen kik. Toen ik haar daarna optilde snorde ze de brommers uit haar keel van blijdschap. Dus zo kan het ook.

Ik zei op dat moment tegen Eva; dan gaan wij nu naar de dierenwinkel voor een kalksteen voor ons konijn. Zegt mevrouw de dierenarts; dat is heel slecht voor een konijn. Ze krijgen daar nier en blaas stenen van. Najaaaa. Waarom verkopen ze dit dan? Zucht. Wij hebben geen kalksteen gekocht. Gelukkig heeft ons konijn Bob stukken hout liggen. Inmiddels ben ik er wel achter dat ze toch iets mist. De tralies gaan er nu aan. Help.

Dat was hem dan. De zomervakantie. Wat vliegt zoiets voorbij. Ik was de laatste twee weken vrij samen met mijn kinderen. Een dagje uit en vooral kunnen genieten van niks moeten. Lekker uitslapen. Kleine uitstapjes gemaakt.

Vandaag was de laatste vrije dag. Eerst maar eens uitgeslapen. Daarna mini croissantjes gebakken met een knakworst erin. Om de week als de kids bij mij zijn op de zondag eten wij dit. Soms naturel en soms met kaas erin. Njom njom.

Er belden vriendjes aan. Ok. Twee uurtjes spelen. Daarna rust met z’n drieën. Tassen in orde maken etcetera. Tja, en dan gaat je dochter ongevraagd met een vriendin ergens op visite. Toen ze naar huis werden gestuurd gingen ze ongevraagd ergens anders spelen waar ze niet mochten komen. Zucht. Wat een dag. Wat een zoektocht. Een zoektocht naar een kind, tassen, gym spullen……. ik ben kapot. Ik ben toe aan vakantie. Of misschien is het beter om gewoon weer in het ritme te komen. Het ritme van school, sport en weekend. Wie weet trek ik dan weer bij, haha. Ik ga nog even een puzzel afmaken en dan snel weer naar bed. Tot morgen op school!

Wat hoor ik nu weer? Tegenwoordig is elke dag wel een bepaald thema dag. Zo ook vandaag. Het is blote boezem dag. Vandaag is de dag om toples te zonnen. Vroeger was dit ‘gewoon’. Tegenwoordig doen steeds minder vrouwen dit.

4 op de 10 vrouwen is bang om toples gefotografeerd te worden. Daar zit wat in, toch? Zeker in deze tijd van social media. Je zal jezelf toch ‘bloot’ terug zien. Of nog erger, lijkt mij, je kinderen. Ik zie het al voor me. Je kind op de middelbare school. Komen zijn of haar vrienden met een foto aan van jou, toples. Die angst had je vroeger niet als je toples op het strand lag. Als dan iemand een foto maakte was dat met een camera met een film rolletje. Grote kans dat die foto bij het afdrukken werd onderschept, whahaaa. En zo’n bloot foto was ook nog eens zonde als je maar 24 of 36 foto’s kon maken per rolletje. Want dat ontwikkelen van zo’n foto rolletje was ook nog eens duur. Die goeie oude tijd…..

55% doet aan toples zonnen.

23% nooit.

22% deed het vroeger wel, maar nu niet meer.

Ik hoor bij die 22%. Waarom? Ik was toen nog jong en zonder kinderen. Ik vond het toen ook mooi om zo streeploos mogelijk bruin te zijn. Mijn bikini broekje sloeg ik ook zoveel mogelijk om. En maar draaien van de een op de andere zij, armen omhoog. Overal moest ik even bruin zijn. Pfew, wat een werk was dat. Zweetdruppels over mijn hele lijf kreeg ik daarvan. Wat was dat hard werken en vooral nadenk werk. Check, dubbel check. Daar ben ik nu vanaf. Ik zit gewoon met een krantje in de zon. Zittend op een relax bank in de tuin met een T-shirt aan, hahaa. Ik zit niet meer in de zon om overal bruin te worden. Dus dat toples hoeft van mij niet (meer).

Voor mij persoonlijk is het zelfs prettiger om met top te zonnen. Tegenwoordig bepaal ik zelf welke maat boezem ik heb 🤪. Sinds mijn borstkanker periode heb ik geen natuurlijke voorgevel meer. Mijn kinderen en ik zijn hier echt aan gewend hoor, dus niks zieligs aan. Maar om dan met een streep van links naar rechts over mijn borstkast te gaan zonnen…… dat gaat mij te ver. En als ik het topje aanhoud dan heb ik als ik bloot ben onder de douche toch een afdruk van de zon. Die twee driehoekjes heeft dan toch iets vrouwelijks. Beter dan een compleet platte bruine bast. De man van tegenwoordig zou dit zelfs willen, denk ik. Welke man heeft op z’n oude dag nog een platte buik en geen borstvorming? Nou, ik heb dit wel, om jaloers op te zijn meneertje 😂. Zo zie je maar; ieder nadeel heb se voordeel.

Vandaag mochten wij de verjaardag van mijn tante vieren met een heerlijk buffet. In het huis van wijlen opa en oma. Deze mensen hebben daar heel erg lang gewoond. Hun zeven kinderen zijn daar geboren en opgegroeid. Mijn oom en tante hebben daar tot vorig jaar gewoond. Tante Bep is vorig jaar, 2 maart, op mijn verjaardag gecremeerd. Van ome Dick hebben wij twee weken geleden afscheid genomen. Ome Henk geeft de sleutel van dit dubbele huis volgende week door aan andere mensen. Mensen die wij niet kennen. Het huis is dan niet meer in onze familie. Als de muren toch eens konden spreken…..

Ik heb vroeger heel vaak gelogeerd bij mijn opa en oma. Hele fijne herinneringen. Iets minder was dat ik voor de deur overreden ben als meisje van 8 jaar door een Daf auto. Dubbele onderbeen breuk. Daardoor kan ik nu lopen als Charlie Chaplin, hahaaa.

Toen mijn oma leefde ging wie er zin had op de vrijdag koffie drinken bij haar. Toen zij overleed kwamen wij als familie nog steeds. Onze vrijgezelle oom nam het namelijk over. Wij waren vaak met een behoorlijke groep. Want zeg nou zelf; als je zo’n gezellige familie hebt dan ga je toch niet werken op de vrijdag? Dan kom je gezellig samen ☕️.

Er is een tijd van komen en gaan. Mijn oom heeft het huis verkocht. Het huis was en is te groot voor een persoon. Vandaag hebben wij het afgesloten met een heerlijk buffet. Dankzij bijna jarige tante Gerda. Wat bijzonder om nog een maal een feest te mogen vieren in dit huis met een mega geschiedenis. Wat een rijkdom aan ervaringen. Dag lief huis. Ik hoop dat je je nieuwe bewoners ook zoveel kunt geven ❤️!