Een konijn en een kalksteen.

Een tijdje geleden kwam ik met onze Dolf bij de dierenarts. Daar onderging zij haar prikje. De keer daarvoor moest ik haar bij prik nummer twee in de houdgreep houden. Ze kreeg er toen 2 achter elkaar. De eerste was een shock. Daardoor sloeg de paniek toe toen ik haar weer vasthield. Ze wist precies wat er ging gebeuren. Schreeuwen dat ze deed. Dus bij deze tweede bezoek melde ik dit aan de dierenarts. Zij was verbaasd. Een kat hoort niet in de houdgreep. En janken hoort er al helemaal niet bij. Dat klonk aardig. Zij legde wat lekkere snoepjes op de behandel tafel. Ze liet Dolf rustig heen en weer lopen en smikkelen. Ondertussen gaf zij de prik. Dolf gaf geen kik. Toen ik haar daarna optilde snorde ze de brommers uit haar keel van blijdschap. Dus zo kan het ook.

Ik zei op dat moment tegen Eva; dan gaan wij nu naar de dierenwinkel voor een kalksteen voor ons konijn. Zegt mevrouw de dierenarts; dat is heel slecht voor een konijn. Ze krijgen daar nier en blaas stenen van. Najaaaa. Waarom verkopen ze dit dan? Zucht. Wij hebben geen kalksteen gekocht. Gelukkig heeft ons konijn Bob stukken hout liggen. Inmiddels ben ik er wel achter dat ze toch iets mist. De tralies gaan er nu aan. Help.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s