Dinsdag had mijn vader al hulp bij het klussen in mijn huis van Andrea. En vandaag om 13:00 stond Natascha voor de deur met lekkers en gezelligheid voor in huis. Ze heeft mijn hele huis gestofzuigd. Ik mag al veel zelf doen. Maar stofzuigen schijnt echt not done te zijn. Vandaag heb ik een mini stukje in de auto gereden. Van huis naar in de buurt. Ik mocht van de arts al na twee dagen auto rijden wat de operatie betreft. Bizar toch? Maar hij kent mijn auto niet. Een oud bessie van twintig jaar oud zonder airbags. Gelukkig heb ik vullingen in mijn bh 😜, dus mijn eigen airbags. Maar mijn gouden koets heeft ook geen stuurbekrachtiging. Vandaar dat ik de auto tot vandaag heb laten staan en steeds een privé taxi vroeg. Tot vandaag dat mini stukje. Dat viel toch weer tegen. Echt gek. Maar ik luister naar mijn lichaam en maandag heb ik weer een taxi tot mijn beschikking in de vorm van Andrea. 

Nadat Natascha mijn huis had gestofzuigd had ik ineens haar schouder nodig. Gisteravond al die van de buuf via app-en. Soms zijn dingen in het leven zo oneerlijk. En jawel, ik ben een sterke vrouw, maar heb toch ook echt mijn slechte momenten. Ik vind het vooral erg dat de kinderen mij zo verdrietig zien. Daardoor kunnen zij niet genieten van de voorpret van iets…. Ach, ook dat komt vast goed wat hen betreft. Daar ga ik dan ook voor. Hun geluk is die van mij. 

Ik ben zo blij met al die helpende handjes en schouders om tegen aan te leunen uit de meest onverwachte hoeken. Ik ga nu genieten van de vers gekregen bloemetjes in huis. En wat zullen de kindjes opkijken als ze de chocolade paashaasjes en eieren straks hier zien. En mijn schoon en extra gezellig gemaakte huis geeft rust in mijn hoofd.

Om 11:25 zat ik met mijn vader weer in het ziekenhuis. Lekker bakkie koffie gekregen. Ik zet tegenwoordig thuis geen koffie meer aangezien ik zo vaak in het ziekenhuis ben. Ik neem gewoon mijn visite mee naar elke afspraak. De wachtkamers zijn erg gezellig. Degene waar ik vaak zit is paars. Wat wil je nog meer als voormalig heidekoningin. Helemaal  mijn plekje waar ik ook nog eens bedient wordt. 

Voordat ik bij de drain zuster was 😬 kwam ik de chirurg tegen. Hij vroeg hoe het met mij ging. Goed dus. En die drain? Al komt er maar een paar cc wondvocht in, zolang ik geen last heb van de drain, lekker laten zitten. Anders komt het vocht in de wond. En dan komt het weer via de wond naar buiten. Ook niet fris. Nu heb ik nul komma nul wondvocht wat naar buiten siepelt. Toen ik bij de drain zuster kwam vertelde ik het verhaal van de arts. Nou, zei ze, dan laat ik dus de drain zitten. Ben je voor niks gekomen. Ik melde nog van: nee hoor, ik heb weer even mijn ideale leven mogen leiden. Mijn omgeving was paars en ik werd op mijn wenken bedient 😂.

Soms hoor je een zin die je normaal niet zoveel doet. Maar als je leven ineens verandert bijvoorbeeld door een ziekte, op financieel gebied of in je privé omstandigheden ……. wat toevallig, bij mij geldt dit allemaal. Dan krijgt die ene zin ineens een hele andere betekenis.

Er gaat niets boven een gewone dag!

Vooral een dag zoals ‘vroeger’ komt dan in mij op, het ideaal beeld. Ik gezond naar mijn werk. De kindjes naar school. Om vijf uur weer met z’n vieren aan tafel zitten om te eten. Daar moet ik over ophouden. Zo’n gewone dag is hier niet meer haalbaar. Dan ga ik nu voor een nieuwe versie van een gewone dag. Ooit weer gezond met mijn kindjes samenzijn. 

Mijn laatste drain hangt in een tas aan mijn schouder. Af en toe vergeet ik mijn tasje. En ik heb geen Annie die mijn tassie effe vasthoud (ken je dit lied nog?). Als ik mijn tasje laat staan en wegloop is er nog niks aan de hand. Dan hoor ik kling klonk. Niet omdat ik twee drains heb maar wel omdat ik gevolgd word door een tas.

Gistermiddag vergat ik weer mijn tas. Deze deed geen kling klonk omdat hij bleef haken achter het wiel van een stoel. Ineens voelde ik een scherpe pijn tussen mijn ribben. Ik had het gevoel dat ik de drain met hechting en al uit mijn vel had getrokken. Gelukkig was dit niet het geval. Maar het hechtnaadje blijft gevoelig. De drain heb ik met een extra lusje op mijn huid vastgeplakt. Het slangetje trok namelijk iets teveel aan mijn inmiddels gevoelige huid. Waar was Annie nou toen ik haar nodig had?! 😜

Wat fijn om te horen dat mensen mij als een sterk positief mens zien. Zo sta ik nu ook echt in het leven. Natuurlijk was ik liever niet gescheiden en had ik liever geen borstkanker. Maar het is nu eenmaal zo en ik speel het niet dat ik mij op dit moment best goed voel. En misschien moet de klap nog komen. Maar daar ga ik nu niet op wachten. Ik leef nu en ik voel mij goed.

Waarom begin ik hierover? Ik ben afgelopen woensdag geopereerd. Vijf dagen later liep ik al op het schoolplein. Gewoon omdat het kon. Maar er waren mensen die dit niet ‘normaal’ vonden. Dan is er nog een verschil in goed bedoelde opmerkingen of bemoeien met… Op een gegeven moment ging ik aan mezelf twijfelen. Was ik nou zo gek dat ik geen pijn had, niet moe was en met een drain rondliep? Gelukkig moest ik s’maandags voor controle in het ziekenhuis zijn. Ik vroeg aan de verpleegkundige wat ik wel en niet mocht. Ze vroeg meteen: vindt je omgeving dat je teveel doet? Ik kreeg van haar te horen dat ik goed bezig was. En dat stukje wat ik naar school liep mocht ik uitbreiden met een extra rondje. Ik mag zelfs naar de sportschool. Mijn moeder heeft 19 jaar geleden deze operatie ondergaan. Ook zij had geen pijnstillers nodig. Zijn zij en ik van een sterk geslacht? Dat zou leuk zijn om te horen. Maar inmiddels weet ik van meerdere mensen dat bij deze operatie weinig tot geen pijn hoort. Dus ik ben echt geen bijzonder mens. Ik ga gewoon met de tijd mee want een week bedrust na een operatie is zooooooo 2001. 

Het valt mij mee, mijn drukverband. Ik heb een sport bh zonder dat mijn borsten erin gaan hangen of veel bewegen. Geen geschud als ik de trap op ren. Want dat doe ik. Ik heb weer energie en ben bezig om conditie op te bouwen voor de bestralingen straks. 

In het ziekenhuis liet ik de kussentjes zien aan een vriendin. Ze vroeg of ik wel zeker wist het geen schoudervullingen waren. Ik vond hem leuk! Later toen zij en ik een wandeling gingen maken vroeg zij of ze nog wel van voren zaten en niet op mijn schouder. Ik hou van deze humor. 

Ondertussen moet ik echt wel opletten of ze er mooi bijstaan. Ik modelleer wat af. Er zijn momenten dat ik mijn armen bijna niet langszij krijg. Dan zit er weer een schoudervulling in mijn oksel. Maar verder bevallen ze mij goed. Ze staan, ik heb voor iets extra gekozen, prachtig overeind. 

Ik zag deze laatst op de site van bol.com voor 8,95 per stuk te koop. Met een druk op de knop hoor je het ready voor take-off geluid. De reviews waren goed. Ook leuk als kraamkado.

Ik blijf het bijzonder vinden dat ik geen pijn heb gehad na de operatie. Er is toch gesneden in een oksel en twee borsten. Woensdag 15 februari om 12:15 was ik aan de beurt. Aan het einde van de middag was ik terug op zaal. Ik kreeg paracetamol en diclofenac. Morfine wilde ik niet. Ik was bang daar misselijk van te worden. Voor het slapen gaan kreeg ik weer deze medicijnen. S’nachts goed geslapen. De volgende morgen nam ik alleen nog paracetamol. Dit heb ik nog een paar dagen (4) volgehouden. Inmiddels slik ik niks meer tegen de pijn. 

In het ziekenhuis vond ik het zo gezellig. Thuis natuurlijk ook. Ik ga nu weer voor het gewone ritme. De kindjes breng ik vandaag weer zelf naar school. Pijnloos! Bizar eigenlijk: 6 dagen geleden geopereerd….

Ik heb twee slangetjes uit mijn lijf steken. Het ene uiteinde zit opgekruld onder mijn huid. Aan de andere kant zit een drainpot. Die vangt het wondvocht op. In het ziekenhuis was ik de dag van de operatie mobiel genoeg om naar het toilet te gaan. Ik hing mijn drainpotten naast het infuuszak aan mijn infuuspaal op wielen. 

Een dag later werd mijn infuus s’morgens verwijdert. Ik had weer zin in koffie. Dat haalde ik verderop in de gang. En daar liep ik dan met mijn twee drainpotten: kling klonk. Ik had het idee dat niet iedereen het fris vond om dit te zien. Daar had ik wel beeld bij. Aan mijn moeder vroeg ik een linnen tas met een lang handvat. Daar stopte ik de drainpotten in. Deze hing ik over mijn schouder. Nog handig ook. Je zag niks engs en ik had en heb ook nog eens mijn handen vrij. 

Gisteren merkte ik dat de drainpotten verstopt zaten. Er kwam geen vocht. Ook de luchtbelletjes gingen niet verder. Met het ziekenhuis gebeld. Of ik toch wilde komen. De slangetjes werden doorgespoten met een zout oplossing. Er kwamen flinke stolsels uit. Dus het was niet voor niks. 

Morgen breng ik de kids naar school. Kling klonk. Hopelijk voor de laatste keer met de drains op pad. Om 11:30 moet ik in het ziekenhuis zijn voor controle. Ik hoop zo dat ze eruit mogen. Een drain zit in de verdrukking onder de huid en het drukverband. Mijn huid wordt daar steeds dunner en dunner.