Tjee, het is over twaalf. Midden in de nacht. Ik kan niet slapen. De kindjes liggen heerlijk samen in mijn bed. Omdat het vakantie is. Ik kruip er straks tussen.

Wel gek deze verjaardag. Op alle fronten. Geen man meer hier in huis. Ik ben herstellende van borst kanker. Ik ben jarig, vier het leven van een jaar ouder mogen worden. En ik denk terug aan een heftig jaar. Een jaar van een scheiding, kanker ontdekken in mijn lijf. Gelukkig niet hoeven te verhuizen. Wel weer moeten letten op elke cent, maar ook dat gaat goedkomen met hulp. Er gaat vandaag ook echt iets gevierd worden. En ook wordt er afscheid genomen. 

Aardappelen. Bloemkool. Paddenstoelen. Pompoen. Prei. Rode biet. Rodekool. Spinazie. Spruiten. Uien. Veldsla. Witlof. Witte kool. Wortelen.

Spruiten kort koken. Daarna in een wokpan spekjes uitbakken. Daar wat gesnipperde ui bij. De spruitjes en wat ketjap. Eenmaal gewokt en op het bord geschept nog wat nootjes eroverheen. Maakt niet uit welke. Walnoten zijn wel heel gezond. 

350 gram spruiten, 1 sinaasappel, 50ml sinaasappelsap, 50 gram walnoten, 1 theelepel sesamolie, 2 eetlepels sojaolie (volgens mij kan je deze laatste twee ook vervangen voor ketjap), 1 eetlepel zonnebloemolie, peper en zout.

Kook de spruiten in circa 10 minuten beetgaar, laat afkoelen en halveer ze. 

Schil de sinaasappel en snijd het vruchtvlees in stukken van 1 tot 2 cm.

Maak een dressing van sesamolie, sojasaus, zonnebloemolie en sinaasappelsap. Breng op smaak met zout en peper.

Doe de spruiten in een kom en meng ze met de dressing. Voeg tenslotte de sinaasappel en walnoten in stukjes toe.

Ik heb dit eigenlijk zelf nog nooit gedaan. Toevallig kwam ik een artikel tegen over een slechte adem hebben. Dit komt vaak door een vieze tong. Er zijn zelfs speciale tongschrapers.

S’morgens heb je de meeste bacteriën op je tong. Dus dat is het moment om je tong schoon te maken. Vooral achter op de tong zitten veel bacteriën. Dit schoonmaken kan ook met een tandenborstel. Gebruik hierbij geen tandpasta.

Oooow, wat ben ik blij dat mijn ex de rest van de week moet werken. Dan heb ik mijn kindjes wat langer bij me volgens schema. 

Ik blijf het moeilijk vinden. Ongewild zonder de kinderen. En dan hebben we het niet over een dag of een weekend. Maar over een halve vakantie. Vreselijk. Voorheen klaagde ik niet als ik de kids een dag moest missen. Maar nu ik ziek ben en zij en ik meer op elkaar ingespeeld zijn ook nog eens door een niet gevraagde scheiding, is het ineens voor mij een ander verhaal. Ik mis ze elke dag als zij weg zijn van mij.

En dan komt straks ook die zomervakantie eraan. 3 weken zonder kids. Mensen in mijn omgeving gaven al aan dat ik het geluk heb dat mijn ex in de buurt komt te wonen. En ook hij zei: de kids mogen altijd in die 3 weken een keer bij je aankloppen voor een knuffel. Joepie!! Ik blij. 

En dan hoor je dat je ex op vakantie gaat van de zomer met mijn/onze kids. De man die niks met vakanties heeft. Dat was ook het eerste wat de kindjes riepen. Papa op vakantie? Daar geeft hij toch niks om? ….. En ik ben alleen maar bang. Een vliegveld, een toeristisch gebied. Aanslagen. Als ik erbij zou zijn zou ik mij niet druk maken. Maar dit is voor straks niet het geval. Zij gaan, zonder mij. Ik heb hier nu al slapeloze nachten van. Maar ik probeer het positieve hiervan uit te halen. De kinderen gaan genieten van de zon, ijsjes en een zwembad. Als ik daaraan denk ben ik toch ook blij.

Vandaag, samen met mijn moeder, ben ik naar het ziekenhuis geweest. Wederom een controle van mijn wond. En er werd gesproken over de uitslag van mijn operatie. Ik kreeg nu weer een totaal ander beleid te horen. Misschien omdat ik met een andere arts te maken had. Moeilijk hoor. Wat nu te doen?! Welke arts ga ik volgen? Ga ik voor zekerheid voor de toekomst en neem ik dan risico’s voor wat werk betreft? Of ga ik voor altijd kunnen werken zolang ik leef en neem ik minder risico wat langer leven betreft? Gelukkig heb ik fijne familie waarmee ik deze dingen kan bespreken…….

Iedereen kent het wel: Facebookprofielen die blijven bestaan, ook al is de persoon in kwestie overleden. Vooral bij verjaardagen is het pijnlijk, als er een melding komt dat de overledene jarig is. Tot nu toe kwam dat veel voor, omdat nabestaanden overlijdensaktes moesten opsturen om een Facebookprofiel op te heffen. Sinds vorige zomer is dat veranderd; er is nu een nieuwe optie, waarmee je zelf kunt aangeven wat er met je Facebookprofiel moet gebeuren als je overlijdt. Je kunt ervoor kiezen dat je account wordt opgeheven, dat je Facebookpagina een gedenkpagina moet worden of dat een vriend(in) jouw pagina gaat beheren. De keuzeoptie vind je onder ‘instellingen’. Vervolgens ga je naar ‘beveiligen’.

En waarom zit de tankdop links of rechts? In landen waar ze links rijden zit de tankdop meestal links. Het is idee is dat je zo bij kleine benzinestations langs de weg niet aan de straatkant staat. 

En hoe weet je aan welke kant van de auto de tankdop zit? Kijk naar bovenstaand plaatje. De slang zit rechts, dus je tankdop ook. Zit deze aan de linkerkant dat is dat ook het geval met je tankdop.

Gistermorgen belde ik naar het ziekenhuis over mijn drain. Deze liep bijna niet meer. Ik mocht later op de dag komen om deze te laten verwijderen bij een gespecialiseerde verpleegkundige. Ze gaf mij heel veel extra informatie. Ze vroeg hoe ik naar het ziekenhuis was gekomen. Ik had mijn vader als chauffeur. Goed van je, zei ze. Operatie technisch mocht ik wel rijden. Maar met een drain kan de verzekering heel moeilijk doen en krijg je meestal niks vergoed. Bedankt voor de info. Ik heb gisteren nog een stukje gereden. Gelukkig goed gegaan. Ik voelde helemaal niks van de drain die verwijdert werd. Heerlijk dat ik deze nu kwijt ben. Op het toilet kan de handdoek weer aan zijn haakje hangen in plaats van mijn tasje met drain. Ik kan weer slapen zonder ingesnoerd te worden als een rollade door de drain. En ik heb nu geen kling klonk geluid bij me.

Aanstaande maandag zou ik de uitslag krijgen van de arts over het verwijderde weefsel. De verpleegkundige vroeg of ik het nu wilde weten. Ze had geen idee hoe de uitslag zou zijn en ik was natuurlijk alleen. Ik was eigenlijk niet eens bang voor de uitslag dat deze niet goed zou zijn. Maar dat hij zo goed was! De chemo heeft toch meer zijn werk gedaan dan ik dacht. De tumor is van type 3 (ergste vorm) naar type 1 (minst erge vorm) gegaan. En de snijvlakken waren schoon. Alles was dus top.  

Wel gek dat op de dag dat ik de uitslag kreeg/in het ziekenhuis was iemand in mijn familie is overleden aan borstkanker. De stand is nu 3-1 in de familie. 3 mensen hebben borstkanker niet overleefd en 1 (mijn moeder) wel. Ik ga door voor nummer 2. En de begrafenis van dit persoon is ook nog eens op mijn verjaardag. 

Ruim voordat ik geopereerd werd kwam de huisarts met een voorstel om een soort maatschappelijk werker hier in huis toe te laten die tips kon geven. Hij of zij kon misschien iets voor de kinderen betekenen. Een poets regelen voor na de operatie als ik zes weken niet te zwaar zou mogen tillen. En eventueel wat gesprekken met mij voeren om mij voor te bereiden op de ingrijpende operatie. Na enkele weken, er is natuurlijk een wachtlijst, kwam een aardige hele jonge dame hier. Ik was vooral aan het woord om haar vragen te beantwoorden. Zijzelf kwam niet met tips. Ook niet aan het einde van het gesprek. De kinderen waren er in eerste instantie nog niet bij. Dat zou een volgende keer het geval zijn. En die poetshulp die zou niet voor niks zijn. Zo gaat dat tegenwoordig. Na een uur nam ik afscheid van haar en was ik nog geen steek verder. Ik had alleen een schorre stem van mijn eigen geklets. Binnen een week zou ik terug gebeld worden……

Na twee weken, eergisteren, werd ik terug gebeld. De poetshulp, ze wist de prijs nog niet, zou zelfs na een spoed aanvraag nog zes weken duren voordat ze komen. Dan heb ik mijn periode van zes weken niet te zwaar mogen tillen al gehad. Dus laat dan maar. De gesprekken met mij om de operatie voor te bereiden kan over twee weken. En de kinderen wilde ze wel een keer meenemen voor een wandeling om met ze te praten. Mmmh, dan zou ze ze moeten ontvoeren. Want vrijwillig gaan mijn kinderen niet met een onbekende mee. Dat heb ik ze ooit geleerd: ga nooit met een vreemde mee. Bedankt voor alle moeite jongedame. Het ga je goed!