Ik ben dol op rijst, vis, rauwkost, groenten….. oftewel, een goede basis voor sushi. Maar die zeewier vellen haat ik. Zooooooo vreselijk vies. De californian roll is super lekker. Maar dat is een inside out. Aan de buitenkant geen zeewier. Alleen een klein randje aan de binnenkant. Dit kan ik nog net hebben.

Bovenstaande vellen zag ik laatst in de winkel. Hier zit totaal geen zeewier smaak aan. En ondertussen krijg je je sushi rol wel mooi gemaakt met deze vellen. Echt een aanrader!

Gisteren stak ik een paar takken in een vaas met water. Ik ben benieuwd of deze ook gaan bloeien. Mijn dochter had een vriendin te spelen. Ik gaf ze een tas met paaseieren. En ik liet ze hun gang gaan. Ik had een bouwwerk verwacht. Maar helaas. Ze hingen een paar eieren op en de rest werd, flop, in de vaas gegooid, hahaaa. Daarna ben ik nog heel even zelf aan de slag gegaan.

Het was vanuit mijn diepste gevoel het bericht van vandaag. Velen zullen zeggen; hallo, hou zoiets privé. Hou het voor je. Ik ben nu eenmaal van het uiten. Ieder zijn ding toch? Laten wij elkaar vooral in onze waarde laten. Sommige moeders hebben mij vandaag zien uiten bij school. Gelukkig de kinderen niet. Die knuffels en de berichtjes vandaag hebben mij goed gedaan. En de yoga van vanmorgen ook, haha. Iedereen bedankt voor de fijne berichtjes, knuffels en een luisterend oor (Chantal 😘).

De kids zijn dol op dummies/snoep.

Ze willen het liefste elke smaak. En meerdere soorten snoepjes per dag. Ik heb aangegeven dat ze twee snoepjes per dag mogen. Mijn zoon hangt soms zoooooo lang boven de snoep trommel. Hij kan maar niet kiezen. Maar dit moet toch. Gelukkig heb ik meestal de tijd. Moet ik dit doorzetten? Kies wat je wilt hebben? Of zeg ik; pak iets en je zusje ook en dan ga je delen. Dit laatste werkt best goed. Bij ons dan. Samen hebben wij een compromis gesloten. Goed of niet? Ach ieder zijn ding. Dit is maar een kleine tip. Handig of niet.

Ik mag niet klagen. Ik ben gezond verklaard na mijn borstkanker gebeuren. Aanstaande donderdag mijn eerste halfjaarlijkse controle. Mijn zoon mankeert niks. Hij heeft net zijn spel therapie afgerond. Mijn dochter ……. die onderzoeken lopen nog in het Wilhelmina kinder ziekenhuis. Komt vast goed. Wij hebben nog een MRI met contrast vloeistof voor haar te gaan. Orthopedie, urologie en de gipsmeester gaan de komende jaren haar ziekenhuis bezoeken worden. Wij zitten al op 2400km rijden heen en weer. Ook zij is inmiddels begonnen met spel therapie. Volgens de tandarts afgelopen maandag is het gebit van Eva een drama. Mijn dame is nog maar 8 jaar maar moet nu al naar de orthodontist. Arm kind. Kan er ook nog wel bij. Maar het is zoals het is. Er is geen keus. Ik ga voor het beste voor mijn kids en mijzelf. Maar ooooooh, wat heb ik het nu moeilijk. En waarom nu?

Ik werk weer volledig. Voor iemand met borstkanker, chemo’s, operatie, bestralingen en ontstekingen is dit best snel. Ik heb twee kinderen onder mijn hoede. Zij kosten mij soms energie maar leveren gelukkig ook veel positieve energie. Het huishouden doe ik alleen. De kindjes leveren hierbij steeds meer bijdrage. En waarom heb ik het nu moeilijk? Ik heb alles op de rit. Wat heb ik nog te klagen? Mijn hart doet pijn. Ik zie het verdriet bij mijn kinderen. Zij hebben last van de scheiding. Enorm veel last. Gelukkig kunnen zij en ik er goed over praten. Maar als je dan tegen die witte koppies kijkt. Hun ervaringen hoort. Dan doet je moederhart pijn. Heel veel pijn. Arme kinderen (en een beetje ik). Wat hebben wij last van de stomme scheiding.

Dat ik in mijn uppie zo’n huis als dit kan betalen. Nou ja, in mijn uppie. Deze dame heeft in een goede tijd een appartement gekocht. Deze kon ik 10 jaar later voor het dubbele verkopen. Dat was mijn grote geluk. Daarna ging ik verder in dit mooie huis. Helemaal perfect in alle opzichten. Huisje, boompje en beestje. Alhoewel in de tijd van mijn ex er geen beest was. Toen hij de kinderen en mij verliet gunde hij ons een beest. Een hamster. Ironisch of niet?! Toen werd het hier een huis(je) bomen en beesten. Alle ingrediënten voor geluk. Wat ben ik blij dat ik in dit huis kon blijven wonen met de kinderen. Ik miste nog wel een stukje voor mijn hypotheek omdat ik kanker had/tijdelijk niet kon werken/minder inkomen had. Maar mijn ouders!! Die hebben in mij en hun kleinkinderen geïnvesteerd! Lucky us. Mensen die om ons geven! Zij gaan voor een gouden toekomst voor ons; Daan 💚, Eva 💙 en ik ❤️. Dankjewel, lieve ouders!

Een bord, een kop heet water en Skittles. Meer is het niet. De kids vinden dit geweldig om te zien. Naderhand worden de snoepjes gewoon opgegeten.

Hier kunnen zij al een hele week tegenop zien. De tandarts. Mijn dochter heeft kaas kiezen. Die brokkelen alsmaar af. Ik kan zelfs met mijn blote oog zien dat het er niet best voor staat. Zo zielig. Wij gaan zo…… wish them luck! 👩‍👧‍👦

Ze heeft een Verwijsbrief gekregen voor de orthodontist. 8 jaar….. Is dat niet een beetje vroeg?

Mijn Bob is zeer gehoorzaam aan zijn baasje. Zo af en toe rent hij een rondje. Maar hij eindigt altijd naast mij. Of ergens bij mij in de buurt. Zo gezellig. Ik ben nog aan het nadenken om hem meer uit te dagen. Van de zomer gaan we weer wandelen zoals wij vorig jaar deden. Misschien wel een idee voor vandaag om het weer op te pakken. Ondertussen zitten wij sinds de komst van Bobby al aardig onder de plak. Nou ja, plak. Haren. Ik ben nu ook zo’n vrouw ( zucht, ik ben een vrouw en geen jongedame meer) die op haar geliefde zwarte kleren witte haren heeft. Ik heb het niet over grijze haren van een ouwe rijke man. Maar wel over de grijze witte haren van een konijn. Ons konijn! Bob is zeer volgzaam. Zelfs als ik naar het toilet ga. Zo gênant. Het liefst gaat hij met zijn koppie in de wc. Bleh. Niet normaal toch? Of is dit echte liefde? En als het een beetje stinkt, meestal ruik ik naar rozen blaadjes, dan gaat hij zichzelf schoonmaken. Waarschijnlijk heeft dit te maken met de geur die hem niet aanstaat. Sorry hoor.

Mijn dochter kan prima mee in de klas. Maar meer ook niet. Helemaal ok natuurlijk. Maar een vakantie kan dan funest zijn als je niet oefent. Gelukkig is ze dol op schooltje spelen. Alle werkjes van school die ze mee naar huis neemt maakt zij nog een keer. Met een gum gumt ze alles uit. Daarna maakt zij de werkjes nog een keer. En aan het einde krijgt ze dan een krul van zichzelf. Soms geef ik een sticker. Als je haar dan ziet genieten. Geweldig. Ik laat dan ook graag de werkboeken van haar op tafel liggen. Mijn krantje of boek ernaast. Zo zitten wij soms uren samen aan tafel. Dit vind zij zo gezellig. En ik stimuleer dit alleen maar.