Als je met corona patiënten werkt dan beschouw je jezelf daarna 14 dagen als soort van gevaarlijk. Mijn schoonzus en ik tenminste wel. Wij weten dat wij goed beschermt zijn. Maar wij weten ook dat wij met het virus omgaan. Heel dichtbij.

Mijn kinderen krijgen geen kus op de mond. Een knuffel ken net. Rare bizarre tijden. En dan werkt mams ook nog eens rare, andere tijden. Moet ikzelf ook enorm aan wennen hoor. Pfew. 12 uur achter elkaar. En dat in de nacht. Niet gewend. Maar ik ging ervoor. I did it.

Nu lijkt het rustiger op de IC. Ik werk weer gewoon op de operatie kamer. Maar ook daar komen patiënten die corona hebben. Gaan wij weer in het gereel. Alles voor de veiligheid van de patiënt, mijn omgeving en mijzelf.

Twee uur het hele masker weer opgehad. Dat speciale mondmasker. Op een gegeven moment zag ik niks meer. De hele boel was beslagen. Iets met hormonen die ik extra slik, mega overgang, oververhit. Ik vroeg toen een extra serie schone handschoenen en een doekje. Even de beslagen glazen weer schoon maken. Ik kon anders niet functioneren. Als je niks ziet en de patiënt naar de IC moet brengen…..

En je huid….. wat een drama. Vroeger waren deze druk plekken in no time weg. Tegenwoordig loop je hier uren mee rond 😩😂.

Kijk nou! Mijn dochter is dol op insecten en andere beesten.

Mijn moeder houd enorm van gezelligheid. Bij haar branden altijd kaarsjes. Moet ik in mijn huis nog even aan wennen. Toen ik alleen was deed ik dit ook elke dag. Maar tijdens mijn huwelijk mocht ik dit niet. Nu ben ik eigen baas….. dus ik mag los gaan. Maar durf niet. Waarom niet? Ik moet nu zelf alles witten in huis. En die energie heb ik net niet na mijn ziek zijn. Zucht. Dus in ons huis even geen kaarsen. Mis ik wel hoor. Toch een stukje opvoeding.

Maarrrrr….. vroeger beschilderde ik stenen. Dat was zo leuk om te doen. En nu doet mijn moeder dit. Echt geweldig. Ik kreeg laatst een hele serie lieveheersbeestjes van haar. Zo leuk. Ze liggen overal en nergens in onze tuin. Heerlijk die liefde, warme touch, van mijn moeder naar ons toe. Daan zegt elke keer weer; niks anders dan liefde voor opa en oma. Eva zie ik elke keer weer kijken. Zij geniet enorm van die ‘kleine’ dingen.

Mijn kinderen zouden nu met hun vader en stiefmoeder in Turkije zijn. 10 dagen naar de zon op vakantie. 10 dagen lekker zwemmen, onbeperkt eten en drinken. Helaas dankzij corona ging deze vakantie niet door.

Jammer voor mijn ex. Super fijn voor mij. Ik heb mijn kinderen nu lekker thuis. En de zon schijnt ook nog eens!

Dan komt de ijsco boer langsgereden. Ik vroeg aan mijn zoon; zin in een soft ijsje met disco dip? Nee joh, zegt hij. Veel te duur. Dus ik zeg; of je neemt een ijsje met disco dip of je gaat op vakantie voor veeeeel meer geld. Hij ging overstag. En wat zag ik hem genieten! Mijn dochter ging voor een Slush puppy. Voor 4 euro hadden mijn kinderen het ultieme vakantie gevoel!

Lastig hoor. Mijn ex en ik zaten/zitten gelukkig op één lijn. Geen vriendjes en vriendinnetjes over de vloer. Mijn kinderen hadden en hebben het geluk dat ze een fijne stiefbroer en zus hebben. Dus altijd een speel maatje in de buurt.

Mijn kinderen klaagden ook nooit over vriendjes niet zien. Ze spelen met stiefbroer en zus of met elkaar. Ideaal. Maar nu waren de stiefbroer en zus bij hun vader. Bij mijn zoon ging het kriebelen. Hij wilde graag met een vriendje afspreken. Ik zei meteen nee. Toch even met paps overlegd.

Kinderen mogen weer samen sporten. Over een week zitten ze bij elkaar in de klas op gepaste afstand. Tja. En wat doen wij nu? Ik vind mijzelf vooral gevaarlijk. Ok. Afspraak gemaakt. Daan mag met een vriendje buiten spelen. Op afstand. Niet hier in huis ivm wat er mogelijk in de lucht hangt door mij.

De jongens onder de overkapping gezet. Ieder een verleng snoer. Screens naar beneden. Oh nee. Niet helemaal dan krijg je een huiskamer idee. Het moet wel luchten. Pffff. Echt wennen hoor. Het nieuwe vrijheids gebeuren in Nederland. Vrij van oorlog. Maar niet vrij van corona.

Wij herdenken de mensen die helaas gesneuveld zijn in de oorlog. Strijders en onschuldige burgers. Elk jaar vertel ik mijn kinderen wie wij herdenken bij de 2 minuten stilte. Heel gek. Elk jaar zeggen zij weer; huh? Zo gek. Voor mij niet meer dan normaal om stil te staan op 4 mei. 2 minuten maar. En mijn kinderen doen dit zeker ook. Maar het waarom is elk jaar weer een nieuw verhaal voor ze. Heel gek. Jammer. Maar ook vandaag stonden wij 👩‍👧‍👦 weer stil. 2 minuten. Heel even deed ik de voordeur open. Ik liet ze de stilte horen van buiten. Heel bijzonder. Respect voor de mensen die zijn gestorven voor ons zodat wij als land vrij zijn. Vrij van oorlog.

Vroeger wilde ik alleen witte bloemen. Nu denk ik; doe mij een lekkere kermis. Is wel zo gezellig. En de roze lelies ruiken mij toch lekker. Echt genieten. Dank Ab!

Deze hangt in mijn keuken. Ik had een chemo brein. Vergat van alles. Daar wilde ik vanaf. Als je dan dit bericht leest knip je die uit en ga je ermee aan de slag.

Olijfolie kan je overal voor gebruiken.

Zalm….. mijn kinderen vinden dit niks. Als ik om het weekend kind loos ben koop ik voor mijzelf iets van zalm. De ene keer gerookt, dan weer een stuk voor in de pan. Of ik neem koude zalm op een cracker. Ik verdeel een portie over drie dagen.

Walnoten? Helaas heb ik geen boom hiervan in de tuin. Ik koop ze af en toe in de aanbieding. Elke dag een klein handje vol eet ik hiervan. Te duur om veel van te eten.

Op deze manier hoop ik helder ‘oud’ te mogen worden. Doei chemo brein. Hallo, pientere ik.

Wat doet een mens dit goed. Ik heb mij inderdaad de pleuris gewerkt. Vooral die angst in het begin om met besmette mensen te werken. De 12 uurs nachtdiensten en daarna thuis les geven. Het was soms best even heftig. Maar gered. En als je dan van deze lieve kaartjes krijgt. Dan is je dag weer helemaal goed. Inmiddels genoeg over uren om de school vakanties vrij te nemen. Ook wel weer fijn. Nu even rust. Men denkt dat het straks weer drukker gaat worden. De wachtlijsten van mensen die geopereerd moeten worden groeit namelijk. Misschien krijgen wij een werkweek van zes dagen. We gaan het zien.

Dit blijft leuk. Vuurtje stoken. Marshmallows erbij. Genieten maar. Wij ruiken wel steeds enorm naar rook. Niet fijn. Maar toch hebben wij dit ervoor over. Genieten van het buiten leven! Het kleed en ons grasmat wordt wel even omgeslagen. Veiligheid boven alles.

Ooit heb ik een cursus Indisch koken gevolgd. Ik ben er dol op. Mijn dochter ook. Vandaag hebben wij voor morgen het eten voorbereid. Indisch eten is de dag erna het lekkerst.

De gehaktballen zijn gedraaid. Laat de kruiden er maar lekker intrekken. Ik twijfelde nog even over vandaag bakken. Toch gekozen om ze een nacht in de marinade te laten liggen. Morgen op tijd op het vuur. Daarna een heerlijke ketjap saus erbij. Ready.

De bonen. Laos, trassi, knoflook, een uitje, kokoscreme en sambal badjak. Deze zijn wel vanavond op het vuur gegaan. Met extra vocht. Dan kunnen de kruiden er goed intrekken vannacht. Morgen overdag kan het vuur weer onder deze pan aan. Genoeg vocht om alles te verwarmen en daarna lekker in te dikken.

Morgen bakken wij zelf onze kroepoek erbij. Pindasaus. En verder? Ik ben van de Indische opbak rijst. Je kookt een dag van te voren rijst. Je maakt je eigen kruidenpasta van ui, knoflook, pepertje, trassi, (sesam)olie en citroengras. Daarna schep je steeds een schepje rijst erin. Blijven roeren. Op een gegeven moment schep je alles opzij. Twee eieren in het midden. Roeren en roeren. Alles mixen. Njom njom. Heerlijk gebakken rijst.

Mijn kinderen zijn helaas niet heel erg dol op rijst. Zal ik dan gewoon noodles erbij doen? Dat vinden zij beidden lekker. Op zich ook prima. Noodles, Indische boontjes, gehaktballen in ketjap saus, zoetzure komkommer en verse kroepoek.

Ik weet nu al dat ik over heb. Mocht iemand nog een portie of twee lusten? Geef maar aan.