Vandaag mocht ik kiezen voor een extra dag vrij of gewoon werken. Kost mij wel negen over uren. Maar het is vandaag niet zomaar een dag. Vandaag over een week wordt Eva geopereerd. Vandaag zou voor Eva een van de laatste dagen zijn dat zij zou moeten overblijven. Haar broer mocht na de herfst vakantie al alleen thuis overblijven op de donderdag. Waarom Eva niet? Geen idee. Een paar dagen geleden zei Eva tegen mij; mam, ik mag nu toch ook thuis lunchen op de donderdag? Oh dear. Zij had een punt.

Maarrr, dat zou dus vandaag zijn. Mijn vader is vandaag jarig. Ik had mijn pa en ma al gevraagd om met Eva in mijn huis te komen lunchen. Dat was geregeld. Kadootjes lagen al klaar. En toen kreeg ik extra vrij. Aangenomen.

Daan en ik staan extra vroeg op om Frans door te nemen. Ik kan Eva nu zelf naar school brengen. En heel belangrijk; ik kan lunchen met mijn ouders en Eva. Wij gaan de verjaardag van mijn vader vieren! Ik ben zo blij dat hij en mij moeder nog samen mogen zijn.

Mijn moeder vroeg of wij 👩‍👧‍👦 kwamen dineren. Frietjes eten. Als mijn vader frieten bakt dan bakt hij heel veel! Ik dacht nog, het tijdstip is niet handig. Ik werk tot 17:00. De kinderen moeten om 18:00 bij hun vader zijn. Een deal gemaakt bij hun vader. Daan en Eva mochten later naar hem toe. Maarrrr, ik ben dus vrij. Natuurlijk eten wij niet meteen om 17:00. Dus alsnog zijn de kinderen iets later bij hun vader. Maar Daan, Eva en ik kunnen nu wat langer genieten van opa en oma samen.

Happy birthday allerliefste, leukste en grappigste opa!

Nu is er iemand ziek met schoolfruit snijden. Wat gezellig voor mij. Ik ga helpen.

Eva zou via het Wilhelmina kinderziekenhuis begeleiding krijgen voor haar operatie. Zij en het ziekenhuis, gingen een boek met plaatjes, maken. Maarrrrr, Eva was ineens veel eerder aan de beurt. Dit had natuurlijk te maken met haar long functie die snel achteruit ging.

Niks aan te doen. Eva wordt heel fijn snel geholpen. Maar de voorbereiding…. Die viel in het niet. Dacht ik.

Ik kreeg een tip van iemand om toch even te bellen met het WKZ. Omdat Eva nu vaak van slag is. En zij gaven aan dat het voor Eva heel belangrijk zou zijn dat zij alsnog, op korte termijn, voor dit boekwerk zou gaan.

Ik heb dit met haar vader en school kunnen regelen. Zo fijn dat dit op zo’n korte termijn geregeld kan worden. Eva krijgt alsnog een boekwerk over de voorbereiding en de naweeën van haar operatie. Misschien heeft zij hier voor de operatie niet heel veel aan omdat het nu ineens zo snel gaat. Maar dan zeker wel daarna.

Eva zit er even helemaal doorheen. In de vakantie kon ik steeds zeggen; in het nieuwe jaar wordt je geopereerd. Dat klonk nog lekker ver weg.

Gistermorgen liepen wij naar school. Voor het eerst weer sinds drie weken. Ik maakte toen de stomste opmerking. Ik zei, Eva volgende week wordt je al geopereerd. Ik schrok van mijzelf. Maar het leek Eva nog niks te doen.

Eenmaal op het schoolplein zag ze haar vriendinnen. Ze liep lachend naar ze toe. Tien minuten later werd ik gebeld door de juf. Die was in de klas begonnen over de operatie van Eva. Wat de klas allemaal voor Eva kon doen. Eva begon te huilen en stopte niet meer. Ik moest haar ophalen.

S’middags kwamen opa en oma. Spelletje gedaan. Ze leek weer ok. Om 17:30 naar de fysio. Ze begon weer te huilen. Bleef huilen. Ook in de auto. Eenmaal daar nog steeds. Alle andere kinderen waren ziek. Dus Eva kon huilend naar de fysio. Niemand die het zag. Ze deed een oefening. Ze smeekte of ze naar huis mocht. Misselijk. Hoofdpijn.

Zucht. Komt het allemaal nu ineens bij haar binnen? Of is ze echt niet lekker? Door haar autisme krijg ik er niks uit. Als ik vraag; waarom huil je? Zegt ze, weet ik niet? Vraag ik; ben je bang? Zegt ze weet ik niet. Standaard zegt ze weet ik niet. En als ik zeg dat ze echt moet gymen voor haar gezondheid dan roept ze ineens dat ze misselijk is. Terwijl ze goed gegeten had. Pfff. Ik weet het even niet meer.

Ik blijf haar knuffelen en met haar praten. Als ze geen antwoord wil geven laat ik haar met rust. We kijken soms een film. Doen spelletjes 🥰.

Gisteren vertelde ze ook nog eens dat ze het benauwd had. Ik heb nooit met haar bijzijn tegen iemand gezegd dat haar longen op een functie zaten van 70%. Waarschijnlijk is dit nu zelfs minder. Zou ze dat nu gaan merken?

Mijn dochter en ik lopen vaak met een vriendinnetje van Eva mee naar huis. Dan mag zij langer blijven. Super gezellig en goed voor onze conditie. Eva wordt de 20ste geopereerd. Wij wandelen daarom elke dag. Heerlijk de gesprekken die dan gevoerd worden. Soms zelfs in de regen. Prima. Dan warm ik eenmaal thuis een kersenpit op en maak ik thee ☕️.

Wij zien vaak bepaalde mensen alleen zitten. Geen idee of zij hier zelf voor kiezen of dat ze overdag genoeg visite/gezelligheid hebben. Net voor de kerst hadden wij een paar kaarten geschreven. Speciaal voor deze mensen. Een warme kerstgroet en ons telefoon nummer. Ze hebben nog niet gebeld. Snap ik ook wel. Is toch spannend het onbekende.

Maarrrr, laatst liepen wij weer langs die ene meneer. Hij stond net op uit zijn stoel. Hij zwaaide meteen met twee handen. Wij zwaaiden terug. Waarschijnlijk weet hij niet dat de kaart van ons kwam. Maar die glimlach. Geweldig. Goud waard.

Later gingen Eva en ik naar de orthodontist. Zegt Eva ineens; mam, er kijkt een oude man naar mij. Ik raak dan snel geïrriteerd. Maar, ik keek toch haar kant op. Staat daar een oudere meneer voor zijn keukenraam. Blij te zwaaien. Wij zwaaiden terug en kregen wederom een grote glimlach terug. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Ik zoek een handy man. Puur om wat klussen in ons huis te doen.

Mijn vriezer deed het matig. Ik heb zelf de rubbers vervangen. Helaas was dit niet de oplossing. Als ik goed kijk lijkt het deurtje aan een kant teveel uit te steken. Dus een kwestie van scharnieren aan draaien? Maar het zijn niet zomaar scharnieren. Zucht. Waar te beginnen? HELP!

Ik heb een nieuwe vaatwasser. Iets met een ander systeem. Onderlader ofzo. Het deurtje steekt nu uit. Zucht. Ziet er niet uit.

En dan heb ik het niet eens over de oven. Als ik deze aan doe dan moeten alle andere apparaten uit. Want anders vliegen de stoppen er weer uit. Wij zitten dagelijks in het donker. Ik word hier zo moe van. Iets met vocht in de oven deur. Zucht. Gisteravond weer een half uur in het donker gezeten. Voordat ik weer ingelogd was op de tv. Pfffff. Wat een gedoe.

Ik word regelmatig wakker zonder WiFi. Zucht. Dan weet ik alweer genoeg. De stoppen zijn er weer uit gevlogen.

Ben jij een klusser? Ken jij een goede klusser? Help ons. AUB. Wie kent een goede klusser voor mij?

Vandaag is de dag dat de kerstboom 🎄 weg zou moeten…. Ik zag voorheen zoveel berichten voorbij komen dat mensen dit jaar hun kerstboom 🎄 veel eerder op gingen zetten. Corona. Je moet het zelf in je eigen huis gezellig maken. Maar diezelfde mensen hebben hun boom nu ook alweer afgebroken. Al dagen hiervoor.

Ik was niet heel vroeg met het opzetten van de boom. Maar ik ben nu vooral voor de boom op laten zetten. De kinderen en ik hebben vakantie. Wij genieten van onze kerstboom. Wij slapen letterlijk onder de boom met een leuke film. Een film via Pathé of Disney. Met logees. Stiekem laten wij de boom nog opgetuigd. Rolluiken naar beneden.

Wij 👩‍👧‍👦 hebben een aquarium. Al een langere tijd. Wat genieten wij van het geluid van de pomp. En het aanzicht van de vissen.

Voorheen hadden wij een Au en Di. Dus een Audi op het aanrecht. Jozef en Maria….. Daarna Henk en Harry.

Ze gingen best snel dood. Dus ik ging naar de winkel met de vraag; waarom gaan ze zo snel dood? Onze aquarium is best heel groot. Wat doen wij dan fout? Volgens de meneer (geen Zo en Zoo, daar ging het dus fout) zijn de sluier staarten heel gevoelig. Ok dan. Dank u voor de tip. Doe ons nu maar een sterkere soort.

Dus nu kocht ik twee echte goudvissen. Het sterkere soort. Ik liet ze aan mijn dochter zien. Hoe wilde zij deze noemen? De een leek enorm op Nemo. Dus ik zei; dan noemen wij de een Nemo en de andere Dori. Die horen bij elkaar in de beroemde film. Nope, volgens Eva. Dori is blauw. En onze tweede vis is oranje. Dus Eef, hoe ga je deze dan noemen? Mam. Ik noem vis nummer twee Flapdrol. Ze keek mij aan of dit mocht. Maar natuurlijk. Ik verblikte of verbloosde niet. Als jij dit een mooie naam vindt ga ik hier zeker niet tegenin. Dus wij hebben nu een Nemo en een Flapdrol rondzwemmen? Ok dan ✅.

Ik zal misschien wat meer gaan schrijven over de operatie van Eva. Ik vind deze best een beetje spannend. Nu het 2022 is weet ik dat ze waarschijnlijk binnen drie weken geopereerd is. Dit houdt nogal wat in.

Het gaat in het Wilhelmina kinderziekenhuis gebeuren. De eerste nacht komt Eva op de intensive care. Daarna maximaal vijf dagen ziekenhuis. Als alles goed verloopt.

Eenmaal thuis kan ze net wel of niet trap lopen. Dus mogelijk komt er een bed beneden te staan. Op dag vijf als ze naar huis mag kan Eva drie maal per dag 15 minuten rechtop zitten. Dus ik zal haar in de auto liggend naar huis vervoeren op de achterbank. Of de bijrijdersstoel zo plat mogelijk. Niet zoals het hoort wat veiligheid betreft. Maar wat moet ik anders?

Ik heb al meerder mensen gesproken die een dochter hebben met dezelfde afwijking (alleen maar meisjes). Het komt allemaal goed. Maar oeoe, wat is het toch spannend. Hoe gaat Eva reageren op de pijn? Ze krijgt na de operatie paracetamol, diclofenac, een epiduraal, een PCA pomp en ….. ketamine tegen zenuwpijn. De eerste nacht is ze waarschijnlijk niet aanspreekbaar. Ik mag bij haar blijven slapen op de IC. In een campingstoel. Heeft dit zin als ze zo suf is? Ik denk toch dat ik dit ga doen.

Ik zit met de handen in mijn haar. Zoals ik al vaker zei; wij hebben de leukste en de liefste kat. En dat is zij nog steeds. Maar er is iets verandert. Er s iets mis met haar.

Sinds ruim een week legde mevrouw ineens overal kleine poepjes neer. Dan schoof ze met haar billen over de grond en lag er een kleine poep. Soms een harde. Soms een zachte. Die geur….. vreselijk. In het begin liet zij scheten. Niet te harden die geur. Ik had op een gegeven moment gevulde eieren gemaakt voor mijn dochter. Door die geur moest zij aan de kat denken en wilde zij de eieren 🥚 niet opeten.

Wij 👩‍👧‍👦 staan nu op scherp. De kat mag niet meer overal in het huis lopen. Ik ben als de dood dat zij weer ergens een poep 💩 achter laat. Ik snuif de hele dag. En dan ineens moet ik weer iets opruimen. Dan pak ik de achterkant van de kat vast en pak ik mijn natte toilet papier doekjes. Ik veeg dan dat vieze klein keuteltje weg. Maar waarom hangt deze daar steeds? Ik ben er al twee keer ingetrapt. Vreselijk. De kinderen durven onze Dolf niet meer te benaderen. Dat snap ik wel. Die geur…..

Waarom? Waarom legt de kat overal kleine keuteltjes? Of loopt zij hiermee rond? Ik hoor haar soms graven. Dan weet ik genoeg. Ligt er weer iets. Daarna gaat ze onder de tafel liggen. Voelt zij dat er iets niet klopt? Is het angst geweest van het vuurwerk? Heeft zij een virus in haar lijf? Kan het iets met wormen te maken hebben? Wie heeft de tip?

De kids waren gisteren (en dit weekend) bij hun vader. Wij hebben twee dagen eerder oudejaarsdag gevierd. Die begon met mini croissantjes. Vroeger deed ik die met kaas en een deel met knakworst. Deze ochtend weer herhaald. Lekker. Eva begon met koekjes bakken. Kleine meisjes worden groot. Ik had een ster en kerstboom uitsteker klaar gelegd. De meiden verzonnen zelf een vorm 😂.

Ik heb een frituurpan aangeschaft om voor het eerst zelf oliebollen te maken. De kinderen willen deze zonder krenten of rozijnen. Leuk om te doen. Dat ga ik vaker doen met oud en nieuw.

S’avonds bleef er een vriendje en vriendinnetje van de kids slapen. Gezellige boel. Er werd nog wat vuurwerk afgestoken. Al met al een gezellige oudejaarsdag op 29 december.