Gisteren had ik verschillende afspraken staan. Eva had tot 15:00 school en om 15:30 moest ze bloed prikken. Dus ik dacht, ik breng haar naar school.

Eva keek s’morgens op haar school app. Hé, eerste uur uitval. Om 9:10 pas school. Ik keek op mijn Eduarte app van school. 8:30 coach les. Zucht. Wat is het nou? Om 8:00 kon ik bellen met school. Gedaan. Zegt de meneer, ik heb mijn computer nog niet aan (handig), maar laat haar maar gewoon komen om 8:30. Dus Eef was er op tijd. Ik bleef op de parkeerplaats. Als kind mag je ouder toch niet mee….. Eva boeit dat dus niet, haha. Ze appte mij. Kom je mij helpen? Ok. Wij samen naar de balie, die meneer van aan de telefoon. Ik liet mijn app en die van Eva zien. Hij keek in de computer. Daar stond 8:30. Er kwam een meisje bij, uit Eva haar coach groep. Zij was in het lokaal geweest. Geen docent. Die man ging kijken. Inderdaad. Toch geen les. Eva toch achtergelaten. Ze ging met dat meisje kletsen. Later hoorde ik van haar coach dat zij een gesprek met Eva Hema gevoerd. Een die aanstaande donderdag zou zijn. Dus dan is ze nu eerder vrij op de donderdag.

Eenmaal thuis even gezeten. Toen door naar het ziekenhuis. Voor mijn jaarlijkse infuus. Om mijn botten te versterken. Pasje was verlopen. Nieuwe laten maken. Ik was weer niet in een keer te prikken. Ik zei op een gegeven moment; doe maar in mijn hand. Dat deed ze liever niet ivm gevoeligheid. Nou, ik ken geen pijn. Dus doe maar. Dat lukte in een keer. Ik had een heel bijzondere kamergenote. Zij vroeg aan de verpleging iets over de narcose. Hij wist de antwoorden niet. Ik wel, zei ik. Oh, operatie kamer? Of ik een bepaalde persoon kende. Jazeker. Heeeeel lang mee gewerkt. Dat was haar broer. Helaas zes jaar geleden overleden. Ik vertelde haar dingen die ik met hem in het werk en privé had meegemaakt. Ze was zo blij om dit te horen. Ze is van Amsterdam naar Wageningen verhuist. Dood ongelukkig. Helemaal alleen. Nou, ik zie een keer bij haar op visite gaan aankomen.

Eenmaal klaar van het infuus door naar Wageningen. Daar ging ik vier maal tomatensoep proeven. Ik doe dit altijd met lunchtijd. Gratis gegeten. En dan krijg ik ook nog een bon van 12,50. Op de terugweg even langs de winkel. Daan thuis begroet. Toen door naar Eva. Samen naar het ziekenhuis. Het eerste wat ze zei; ik wil verdovende zalf. Krijg je niet. Je bent boven de twaalf. Je kan het. Ze werd steeds zenuwachtiger. Ze begon over de ziekenhuis opname. Elke dag een prik in haar been. De blaascatheter die ze vulde met 500 cc vocht voordat ze hem verwijderde. Dat deed pijn 🤒 🤕 😣 volgens Eva. Ik zei tegen de prikker dat ze een beetje zenuwachtig was. Vroeger nooit. Maar sinds nacht IC en de prikken daarna angstig. Heel normaal zei hij. Dat hebben grote mensen ook. Ik leg alles uit. Meneer deed het fantastisch. Het viel Eva reuze mee. Ze wilde daarna wel wat lekkers als het mocht. Tuurlijk.

Van 17:45 tot 18:30 moest Eva nog naar de fysio/gym. Dag weer voorbij. Gelukkig had ze geen huiswerk te maken.

Wat heb ik genoten van de moestuin van mijn broer. Bij ons 👩‍👧‍👦 ook het een en ander geplant. Snack komkommers, gewone komkommers 🥒, snack 🍅, allerlei kruiden 🌿 en pepertjes 🌶. Geweldig.

De komkommers deden het in het begin super goed. Op een gegeven moment bruine bladeren. Alles verschrompelde. Via Facebook zit ik op een site voor tips voor moestuinen. Geweldig. Ik kwam erachter dat mijn struik in te weinig aarde stond. Meer voeding nodig had. Daar ga ik vanaf nu al aan werken. Alle potten gaan binnenkort leeg. Volgend jaar gaat er verse aarde in. De tomaten gaan in een pot die makkelijk te verplaatsen is. Waarom? Als het meerdere dagen regent komt er rot in. Dan is het einde tomaten. Daarom de pot. Bij veel regen gaan deze onder mijn overkapping.

Zoveel geleerd afgelopen zomer. Ik heb niet veel tuin. Maar ik weet nu al hoe ik een leuke oogst kan krijgen. Nu al zin in volgend jaar.

Gisteren werkte ik een dag extra. Daan en Eva moesten alleen opstaan en naar school. Mmmmh. Een dingetje. Niet voor Daan, wel voor Eva. Gelukkig mocht ik iets later beginnen.

Kids schoongepoetst , haren in de krul, tassen stonden klaar ✔️. Ik naar mijn werk.

Toen begon mevrouw weer te appen…. Pfff. Dat is me een verhaal. Jullie weten vast nog van de eerste paar dagen dat Eva moest wennen aan alles op het middelbare. Voor het eerst weer fietsen en gymen na de operatie. Van klas maar klas. Niet een docent die voor de klas staat. Nieuwe leerlingen. Huiswerk. Alles is anders. Wat heeft Eva het moeilijk. Maar ze komt er wel hoor.

Ik zal morgen het app verkeer vertellen tussen haar en haar vader, haar en mij. Eva en opa. Maar wij houden allen vol. Eva mag niet eerder naar huis. Ze moet de schooldagen volhouden. Anders is het hek van de dam.

Toen ik met de kinderen aan het einde van onze vakantie over de Afsluitdijk reed zag ik op een gegeven moment iets verderop dit bord.

Dit bord stond op best een afgelegen parkeerplaats. Er was een restaurantje. Meer niet. Ik zei nog tegen Daan; hop. Uit de auto. Dit is voor Eva en mij 😂.

Later hoorde ik via de vriendin van mijn neef het verhaal hierachter. Op een grote, vaak verlaten, parkeerplaats voelen vrouwen zich niet altijd veilig. Deze parkeerplaats was precies voor de deur van de ingang van het restaurant. Helaas waren de meeneem saucijzen niet te eten. Zonde van het geld. Maarrrrr, wij stonden op een veilige parkeerplaats.

Gisteravond keek ik een uitzending terug. Van Breakfree op NPO3. Daar vertellen mensen over iemand die veel te jong uit het leven weggerukt is. Zo ook Emma. Zij had een enorme pech om aan hoogte ziekte te overlijden.

Ik keek. Binnen een minuut trok ik wit weg. Emma….. dochter van Bert. Deze man was een collega van mijn ex. Toen ik voor mijn ex een suprise party had geregeld was Bert hier. Met zijn nieuwe vriendin Petra. Wat een lieve leuke mensen. De naam Emma kan ik mij nog herinneren. Zo bizar als je een soort van bekende op tv ziet met zo’n verhaal. Dan komt het toch meer binnen.

Zo zal ik nooit vergeten dat een collega van mij in de krant las dat er een gezin op een kind na waren verdronken. Auto te water. Dat gezin waren beste vrienden van haar. Toen bestond Social media nog niet. Zij moest dit in de krant lezen. Zo heftig. Vergeet ik nooit meer.

Soms zijn er van die momenten. Als je dan terug denk weet je nog precies waar je was en hoe je je voelde. Die impact.

Ik zal misschien niet meer elke dag schrijven ✍️. Toch meer druk met werk. En Eva die moet wennen aan de middelbare en meer hulp nodig heeft dan ik had gehoopt. Van de zomer was het weer 🌞 natuurlijk top. Daar heb ik van genoten. De jongens lagen heerlijk in het zwembad. Dan wilde ik niet weg van huis. Ikzelf was ook heerlijk bezig in de tuin. Een beetje snoeien, wat water geven (niet teveel, want dat mocht niet).

En dan besef je ineens dat je achterloopt in huis. Van de zomer was ik elke dag bezig met de tuin s’morgens klaar te maken om te chillen. S’avonds weer opruimen. Beneden in huis de dweil erover omdat er toch vaak een kind ontsnapte en nat naar binnen liep 😩.

Ik ben nu bezig met de inhaalslag. Vooral de kasten waar ik alles in propte pak ik nu aan. Even ordenen. Het is nog een hele klus. Voorheen had ik hier stress van. Nu niet. Ik heb nog de hele herfst 🍂 en winter ❄️ om alles aan te pakken. Ik probeer dit vooral onder schooltijd te doen. Lastig. Er vallen weer allerlei lessen uit. Mijn zoon had dinsdag maar twee uur les. Eva vandaag maar twee uur. Dan denk je; met constant al dat uitval, hoe gaan zij hun examens überhaupt goed maken? 😩

Maar ja, ik ben goed in opruimen. Tassen vol. Ik geef alles weg. Beter dan het naar de stort te brengen. Dat poetsen onder andere in de hoekjes, gordijnen wassen 🧼, komt ook wel goed. Het begin is gemaakt. Nog een lange (relaxte) weg te gaan.

Gisteren waren mijn kinderen nog bij hun vader tot 18:00. Ik werkte tot 17:00. Ik mocht een uur eerder naar huis. Lekker hoor. Ik ging langs de action voor een of ander roze spul die mijn wc bril weer schoon zou krijgen. Uitverkocht. Ok. Het is niet anders.

Kreeg ik ineens een app van mijn dochter. Mam, heb je het al gehoord? Daan is omver gereden. Door een oudere vrouw. Maar hij zegt dat hij wel ok is.

Later hoorde ik het verhaal van Daan. Hij stond op een punt om de weg over te steken. Links voorgesorteerd. De mevrouw in kwestie stond achter hem om rechts af te slaan. Ineens ging haar gaspedaal naar beneden. Zij reed Daan aan. Hij viel om. Sleutel van zijn fiets afgebroken, lak schade en meneer had een open wond aan zijn knie. De mevrouw in kwestie wilde eerst doorrijden. Een andere bestuurder stapte uit. Mevrouw moest stoppen. De meneer vroeg of het wel ging met Daan. En Daan? Die vond de mevrouw in kwestie zo zielig. Zeker 90 jaar volgens hem 🙈. Ze was echt in een shock mam.

Erg lief van Daan om zo te denken. Ik heb hem wel geprobeerd te leren; wat er ook gebeurt, maak een foto van een nummer bord. Op het moment van het ongeluk heb je adrenaline in je lijf. Je denkt, alles is ok. Daarna zie je pas de schade aan je voertuig of voel je dit aan jezelf. Weer een wijze les.

Groep acht vd lagere school gaat op kamp. Of ik nog dit masker had. Jawel. En nog een andere. Ook nog een nonnen pak. Leen ik uit.

Was een leuke ervaring om in groep acht hiermee rond te mogen lopen. Bij Daan op school ivm corona. Bij Eva echt buiten in het bos.

Ik moet zeggen dat de kinderen op school echt moesten huilen. Buiten bij Eva herkenden ze mij meteen. Alsof ik geen masker op had ? 😂

Afgelopen vrijdag had ik mijn jaarlijkste controle bij de oncoloog. Dit was ook mijn werkdag. Geregeld. De poli belde mij als de persoon voor mij naar de arts ging. Aangezien hij altijd de tijd voor je neemt verwachte ik dat het veel later zou worden. Dat viel mee.

Ik heb al een tijd een wondje die niet dichtgaat. Daar schrok hij eerst van totdat hij het zag. Het is gewoon een zwakke plek door de bestraling. Iets te hard gewassen. De poli assistente zei; miep kraak, 😂.

Mijn jaarlijkse infuus niet gehad. Foutje bedankt. Ik was er niet achter gegaan omdat ik dacht; misschien is dit maar twee jaar. Niet dus. Vijf jaar. Weet ik dat ook weer. Meteen bloed laten prikken of ik geschikt ben voor dat infuus. Dit ivm de nieren.

Met het keurmerk; goedgekeurd ✔️ ging ik weer terug naar mijn werk. Tot volgend jaar.

Ik ben een beetje druk de laatste tijd. Heerlijk van de tuin genoten. De boel binnen wat minder goed aangepakt. Dat kan ik gelukkig loslaten. Maar ik moet nu echt wel wat dingen gaan doen. Gisteren was het daar het perfecte weer voor. S’morgens waren mijn ouders er om het zwembad mee te nemen naar hun huis/garage. Om 15:00 had ik dienst (overgenomen) tot 20:30. Om 20:55 was ik klaar met werk. Thuis alleen de vaatwasser uitgeruimd en de slingers opgevouwen, nog van Eva haar verjaardag.

Ik heb nog een hele te doen lijst. Een brief schrijven over Daan aan zijn mentor. Dat was een verzoek van haar. Daan leest dan wel mee. Kaarten schrijven, onder andere condoleances. Was nog in het nieuws dat er per maand 100 mensen meer sterven. Reden onbekend.

Er staat nog veel meer op mijn lijst. Komt wel hoor. Vandaag ga ik wat doen. Niet teveel. Zondag rustdag. Morgen weer vol aan de bak in huis.