Mijn dochter en haar vriendin hadden van de week een paastak hier in huis versierd. Zij hingen een paar eieren op. De rest ging, flop, in de vaas. Lekker makkelijk. Prima. Ik maakte daarna, voor mijn gevoel dan, een gezellig versierde paastak. In de vaas zat water zodat de boel niet te snel zou omvallen.

Super mooi/gezellig. En toen kwam meneer Bob in beeld. Hij is dol op hout. Hij knabbelt daar graag op. Meneer zat naast mij op de bank. Ik was verdiept in een boek over een jongedame die op jonge leeftijd overleed aan kanker……..knabbel de knabbel, klabats, splesh! Neeeeeeee, Bob trok aan een tak van mijn paasvaas. Die viel om. Water over de bank, iPod en een iPad. Grrrrr. Ik riep meteen foei. Meneer rende weg. Volgens mij snapte hij wel dat het serieus was. Hij bleef bij mij uit de buurt. Ik heb de boel kunnen redden. Pfew! Maar de vaas met takken en veel water staan nu op het aanrecht.

Ons konijn 🐰 is zindelijk. Hij doet zijn behoeftes op het toiletje in de hoek van zijn hok. Ideaal. Elke dag verschoon ik dat driehoek bakje. Er gaan een paar kattenbak korrels in. Een grote zak met korrels kost maar 6 euro bij zoo&zo. Wij doen daar bijna een half jaar mee. Hierdoor hebben wij geen stink luchtjes in huis. Ik heb wel vaker aan bezoek gevraagd of ze een huisdier hier in huis ruiken. Helemaal niks. Het hok van Bobbie verschoon ik een keer in de veertien dagen. Soms zelfs pas na drie weken.

Deze foto kreeg ik gisteren via de mail. Gewoon van iemand. Ik moest even zoeken naar waar ik stond. Jawel. Helemaal rechts voor. 1,5 jaar geleden stond ik daar. Ik was toen nog getrouwd en wist nog niet dat ik borstkanker had. Bizar toch? Die borstkanker kan je niet voorzien. Nog getrouwd. Ik was blij met mijn gezin. Die middag zou ik van huis gaan. De kinderen achter latend bij hun vader. Heel normaal. Precies een week na dit lied zei de vader van mijn kinderen; toedeledokie. Heel bizar.

Maar als ik naar deze foto kijk dan zie ik iets positiefs. Ik had heel veel plezier. Wat hadden de dames en ik een lol. Mijn ouders waren ook komen kijken. Met elkaar was dit een zeer geslaagde middag.

Ik heb inmiddels de basis spullen in huis voor sushi. De verse ingrediënten koop ik per keer in. Meestal ga ik voor zalm, surimi, komkommer, avocado, gerookte kip en gebakken ei. Voor de rest veel ei. Sesamzaadjes en vellen om de boel te plakken. Ik vind het zooooooo leuk, gezellig en makkelijk om sushi maak les te geven. Ik heb bedacht dit vaker te doen voor wie dit leuk vind. Je geeft aan mij door wat je zou willen eten, sushi met of zonder zeewier, met of zonder vis, gefrituurde erbij? Of gefrituurde garnalen. Zeekraal of soja bonen erbij? Japanse thee? Noem maar op. Of een verrassingspakket. Ik koop de boel in. Jij krijgt de rekening hiervan. En verder geef ik gratis les. Gewoon omdat het leuk is. Mag ik dan wel gratis mee eten?

Ik ben dol op rijst, vis, rauwkost, groenten….. oftewel, een goede basis voor sushi. Maar die zeewier vellen haat ik. Zooooooo vreselijk vies. De californian roll is super lekker. Maar dat is een inside out. Aan de buitenkant geen zeewier. Alleen een klein randje aan de binnenkant. Dit kan ik nog net hebben.

Bovenstaande vellen zag ik laatst in de winkel. Hier zit totaal geen zeewier smaak aan. En ondertussen krijg je je sushi rol wel mooi gemaakt met deze vellen. Echt een aanrader!

Gisteren stak ik een paar takken in een vaas met water. Ik ben benieuwd of deze ook gaan bloeien. Mijn dochter had een vriendin te spelen. Ik gaf ze een tas met paaseieren. En ik liet ze hun gang gaan. Ik had een bouwwerk verwacht. Maar helaas. Ze hingen een paar eieren op en de rest werd, flop, in de vaas gegooid, hahaaa. Daarna ben ik nog heel even zelf aan de slag gegaan.

Het was vanuit mijn diepste gevoel het bericht van vandaag. Velen zullen zeggen; hallo, hou zoiets privé. Hou het voor je. Ik ben nu eenmaal van het uiten. Ieder zijn ding toch? Laten wij elkaar vooral in onze waarde laten. Sommige moeders hebben mij vandaag zien uiten bij school. Gelukkig de kinderen niet. Die knuffels en de berichtjes vandaag hebben mij goed gedaan. En de yoga van vanmorgen ook, haha. Iedereen bedankt voor de fijne berichtjes, knuffels en een luisterend oor (Chantal 😘).

De kids zijn dol op dummies/snoep.

Ze willen het liefste elke smaak. En meerdere soorten snoepjes per dag. Ik heb aangegeven dat ze twee snoepjes per dag mogen. Mijn zoon hangt soms zoooooo lang boven de snoep trommel. Hij kan maar niet kiezen. Maar dit moet toch. Gelukkig heb ik meestal de tijd. Moet ik dit doorzetten? Kies wat je wilt hebben? Of zeg ik; pak iets en je zusje ook en dan ga je delen. Dit laatste werkt best goed. Bij ons dan. Samen hebben wij een compromis gesloten. Goed of niet? Ach ieder zijn ding. Dit is maar een kleine tip. Handig of niet.

Ik mag niet klagen. Ik ben gezond verklaard na mijn borstkanker gebeuren. Aanstaande donderdag mijn eerste halfjaarlijkse controle. Mijn zoon mankeert niks. Hij heeft net zijn spel therapie afgerond. Mijn dochter ……. die onderzoeken lopen nog in het Wilhelmina kinder ziekenhuis. Komt vast goed. Wij hebben nog een MRI met contrast vloeistof voor haar te gaan. Orthopedie, urologie en de gipsmeester gaan de komende jaren haar ziekenhuis bezoeken worden. Wij zitten al op 2400km rijden heen en weer. Ook zij is inmiddels begonnen met spel therapie. Volgens de tandarts afgelopen maandag is het gebit van Eva een drama. Mijn dame is nog maar 8 jaar maar moet nu al naar de orthodontist. Arm kind. Kan er ook nog wel bij. Maar het is zoals het is. Er is geen keus. Ik ga voor het beste voor mijn kids en mijzelf. Maar ooooooh, wat heb ik het nu moeilijk. En waarom nu?

Ik werk weer volledig. Voor iemand met borstkanker, chemo’s, operatie, bestralingen en ontstekingen is dit best snel. Ik heb twee kinderen onder mijn hoede. Zij kosten mij soms energie maar leveren gelukkig ook veel positieve energie. Het huishouden doe ik alleen. De kindjes leveren hierbij steeds meer bijdrage. En waarom heb ik het nu moeilijk? Ik heb alles op de rit. Wat heb ik nog te klagen? Mijn hart doet pijn. Ik zie het verdriet bij mijn kinderen. Zij hebben last van de scheiding. Enorm veel last. Gelukkig kunnen zij en ik er goed over praten. Maar als je dan tegen die witte koppies kijkt. Hun ervaringen hoort. Dan doet je moederhart pijn. Heel veel pijn. Arme kinderen (en een beetje ik). Wat hebben wij last van de stomme scheiding.