Ik ben aan het oefenen. Ik moet 35 tellen mijn adem in kunnen houden.

Morgen maken ze een scan van mijn bovenlijf. Daarna worden berekeningen gemaakt over hoe de bestraling bij mij links gaat plaatsvinden. Dan worden er vier punten op mijn lijf gezet die de koers 😉 gaan bepalen. Deze punten kan ik nooit meer van mijn lijf afwassen. Ach, dit kan er ook nog wel bij. Ik krijg een heel nieuw ander lijf met allerlei aanpassingen. 

Bij elke sessie van bestralen moet ik mijn armen boven mijn hoofd houden en 35 seconden mijn adem inhouden. In was al in een keer geslaagd. Maar ik oefen nu voor meerdere keren achter elkaar.

Op blote voeten lopen kan je een goede boost geven. Het advies om dit dagelijks tien minuten of langer te doen. Dit stimuleert de bloedsomloop en zuurstoftoevoer in je lichaam. Direct contact met Moeder Natuur, zoals lopen over gras, zandgrond of stenen, geeft bovendien een gevoel van avontuur en maalt je hoofd even leeg voor nieuwe inspiratie. Maar binnen blootvoets rondlopen werkt ook al.

Dus hup je schoenen uit. Heb je de smaak te pakken? Doe een hele wandeling op blote voeten. Google op ‘blotevoetenpad’ voor opties bij jou in de buurt.

Mijn kindjes hebben niks met wandelen. Tenzij je ze gewoon dwingt. En ineens tijdens het lopen hebben ze het grootste plezier. Dus op zijn tijd dwing ik ze gewoon. 

Ik heb het nu extra leuk gemaakt voor ze. En ik denk dat het milieu in onze buurt er ook blij mee is. Ik ga nu met de kindjes wandelen en deze bovenstaande stok. Dan verzamelen wij al het vuil in de buurt in een zak. En ook voor thuis als er iets achter de bank valt/onder de bank rolt, is dit instrument heel erg handig. Voor mensen met een slechte rug, die moeilijk kunnen bukken werkt dit apparaat ook super.

Deze versie is bij bol.com te koop voor 29,95. Maar het is ook vast ergens anders goedkoper te krijgen.

Vorige week waren de junami appels in de aanbieding. En nu kosten ze…. ik heb even geen idee. Maar op de appels zaten stickers met tekst. Ik ben gewend dat op de stickers staat welke soort appel je koopt. Altijd handig als je per gewicht je soort appel op de prijs sticker moet regelen.

Inmiddels ben ik bovenstaande stickers aan het sparen op mijn broodplank. Als de kindjes naar school gaan plak ik in hun broodtrommel een bepaalde tekst. Wat een super idee van junami of de appie. Als je toch een sticker bedrukt, waarom dan niet zo’n lieve leuke aandoenlijke tekst.

Laatst keek mijn dochter nog een keer naar mijn littekens na de operatie. Een mooie rechte lijn op mijn borstkast. Ze blijft zeggen: mam je lijkt wel een jong meisje. Zo schattig. Ze raakt het litteken ook aan. Oftewel: girl power! Zij en ik.

Gisteren ben ik naar het ziekenhuis geweest. Naar de mama poli. Ik begon meteen te huilen over mijn privé situatie. Ik heb er nog nooit zo doorheen gezeten. Mijn ouders en ik kunnen niet meer. De verpleegkundige was erg lief. Wilde medicijnen voorschrijven. Maar die wil ik liever niet.

Ik hield best wat vocht vast in mijn operatie-wond. Op een gegeven moment kreeg ik een dikke pook van een naald te zien. Die werd in mijn huid gestoken. En er kwam ruim 300 cc vocht eruit. Een blikje vol. Ik loop nu weer recht. Heerlijk. Bijzonder dat je zo’n prik niet voelt. Ik heb nog gevraagd over hoe lang de huid gevoelloos blijft. Waarschijnlijk voor altijd. Dat is dan ook maar weer duidelijk.

Al een tijdje en misschien alweer bijna voorbij is de hype van de Pokemon kaarten. Ik vind 11 kaarten voor 5 euro echt heel erg duur. Nu hoorde ik via via dat je deze kaarten ook kunt bestelen bij Ali expres. Het is wel even wachten voordat je ze binnen hebt. Maar ik heb voor mijn zoon 70 ex kaarten besteld voor 7,50. Dat is dus spot goedkoop. Geen verzend kosten of wat dan ook.

Als ik naar bovenstaande kijk denk ik: vals is mooier dan echt. En zoooooo veel goedkoper. 

Er is mij een paar dagen geleden iets overkomen….. 

Ik zal nu bij het begin beginnen. Afgelopen 22 augustus gaf mijn ex te kennen dat hij niet meer met mij verder wilde. De eerste schooldag van de kinderen. Ik lichte mijn familie in. Iedereen was in shock. Zelfs zijn eigen ouders en al zijn vrienden. Niemand wist hiervan af. En natuurlijk heeft hij mij seintjes gegeven. Maar opgeven zonder er samen voor te gaan? Wij gingen ooit samen iets aan. Iets voor de rest van ons leven. Wij waren en zijn dit samen verschuldigd voor de kids. De toekomst. Onze liefjes.

Ik zal nooit de dag vergeten dat onze zoon Daan en dochter Eva uit school werden gehaald door mijn ouders. Deze mensen melden de kindjes: papa en mama moeten jullie iets vertellen. De kindjes kwamen binnen in het toen nog ons huis. Mijn ex huilde, waarom? Het was namelijk zijn niet eerlijk gedeelde keuze. Zijn egoïstische gedachte van: ikke ikke ikke en de rest kan stikken. En mijn kids…. Die komen er wel weer overheen. Dus hij heeft toen besloten om ons te verlaten.

Precies een week later kreeg ik de diagnose borstkanker met uitzaaiing. Deze man heeft niet een keer in dit hele project gevraagd: hoe gaat het met jou? Een keer per drie weken vroeg hij aan mij: gaat de chemo nog door. Dat was alles. En die komt binnen. Ik dacht toch ooit dat hij de liefde van mijn leven te zijn geweest. En ik was  en ben nog steeds de moeder van zijn kinderen. Het zou voor hen heel fijn zijn als ze een moeder hebben die gezond is. En die fijn in haar leven staat omdat haar man haar steunt. Maar helaas koos meneer voor zijn eigen geluk. Een hele harde levensles voor onze kindjes, familie en mij. 

Daan wilde wel en toch weer niet mijn litteken zien. Gisteravond zei hij bij het slapen gaan: kom over een uur maar terug, dan durf ik het wel. En Eva riep vol trots: ik heb het al heel vaak gezien en zelfs gevoeld. 

Na een uur liep ik zachtjes naar boven. Daan was nog wakker. Ik vroeg hem of hij zeker wist of hij het wilde zien. Ik zag hem twijfelen. Maar hij wilde niet afdoen voor zijn zusje. De lamp in de kamer en overloop deed ik uit. Er was alleen nog een schemerlicht. Langzaam liet ik hem een klein stukje zien. Hij keek, wende zijn hoofd af en zei dat hij een raar gevoel kreeg. Hop. Klaar. Niet meer kijken kerel. Je grote volwassen oom wordt al bang als je het over een operatie wond hebt. Dan kijkt hij nog niet eens. Ow, echt mam? Mijn kereltje was gelukkig weer iets gerust gesteld. 

Gistermorgen was ik een uur te vroeg in Rijnstate. Dit soort acties komen bij mij steeds vaker, te vroeg, te laat of gewoon vergeten. Kan een bijwerking zijn van de chemo. Laten we het daar maar ophouden. En dat dit tijdelijk is. Maar aangezien ik alle tijd had en heb ging ik relaxed zitten. Er kwam zelfs een koffie en thee dame langs. Ik was eerder aan de beurt, erg aardig van de dames van de receptie. Ik werd al snel binnen geroepen bij de meneer die alles rondom de bestraling gaat volgen en regelen. Bij het lichamelijk onderzoek moest hij een beetje lachen om dat geklotst van mij. Hij had natuurlijk al aan mij gemerkt dat er gelachen kon worden. Had ik ook nog eens een jurkje aan. Ook zo handig als je je bovenlijf moet uitkleden. Pfff, ik ben echt geen handige patiënt. Eigenlijk zou ik deze week een scan krijgen om de plaats van bestraling te bepalen. Maar aangezien ik voorover hel van al dat vocht wachten ze een paar dagen totdat het vocht weg gehaald is. Daar heb ik aanstaande woensdag een afspraak voor. Dan nog een paar dagen iets vocht waarschijnlijk laten vormen. En dan de reële scan volgende week. Oftewel een kleine week uitstel. Maar zoals ik al eerder aangaf. Ik heb de tijd. Sorry baas 😁….

Na dit alles ging ik weer in de wachtruimte zitten. Even later werd ik geroepen om afspraken te maken rondom de bestraling. Mijn voorkeur gaat natuurlijk uit naar het ziekenhuis in Ede aangezien ik deze per fiets kan bereiken. Ze gaan hun best doen. De afspraak van de scan stond verkeerd in het systeem. Die stond nog op aanstaande donderdag. Maar er moet dus eerst vocht afgetapt worden kon ik aangeven.

De derde persoon die ik deze ochtend te zien zou krijgen was iemand om ademhalingsoefeningen mee te doen. Daarvoor moest ik naar een andere wachtruimte. Maarrrrr met dezelfde koffie en thee juffrouw. Ze vond mij zielig dat ik al bijna de hele ochtend aanwezig zag. De televisie werd voor mij aangezet en ik kreeg een koekje bij de koffie. Lucky me. Op een gegeven moment ging ik naar de mevrouw die mij ademhalingsoefeningen ging leren voor tijdens de bestraling. Ik leg later wel uit waarom en hoe dit in zijn werk gaat. Ik moest in een bepaalde houding gaan liggen. Daarna moest ik twee keer iets in en uitademen. De derde keer iets, niet teveel en dit voor 35 seconden. Dus dat deed ik. Ze was verbaasd. Wauw, zei ze: dit zien wij niet vaak dat het de eerste keer lukt. Je zou thuis moeten gaan oefenen maar je kan het al. Topper! Yes, I did it!