Gisteren, mijn verjaardag en de crematie van mijn tante. Een bijzondere dag. Op zo’n dag besef je dat een familie om je heen echt heel erg fijn kan zijn. 

Mijn verjaardag begon met een kado van de kids. Deze hadden ze gemaakt bij mijn (ex)schoonouders. Het was een mooi vogelhuisje. En mijn schoonvader wil deze de kleur verfen die ik zou willen in de tuin. Super. In het vogelhuisje zat een geurtje, gekregen van mijn ex. Heel even voelde dit als dubbel. Kado’s gemaakt en gekocht zoals wij als gezin en familie waren. Nu zijn deze mensen ex…. Maar zo moet ik dit misschien niet zien. Ze willen allen nog steeds alles delen me mij en de kindjes.

Hierna kwamen vriendinnen op visite. Wederom werd ik verwend met bonnen. Ik ben er dol op. Altijd handig. Tussendemiddag kwamen Dave en Mandy. Met broodjes. Zij verzorgden onze lunch en aten gezellig mee. Heel erg fijn. Daarna even rust. Ik ging even liggen. Toen bracht ik de kids naar hun vader en reed toen door naar de crematie van mijn tante. Als je dan ziet wie er allemaal als familie is. Iedereen was er gewoon. En de dienst was mooi. De contacten daarna fijn. Zo spreek je weer mensen van bijna twintig jaar geleden. Ik ben nog nooit zo vaak live gefeliciteerd. Na dit alles haalde ik de kindjes weer op. Hop, naar huis gereden. Daar stond mijn broer met zijn kinderen en pizza’s voor de deur. Mijn ouders en familie uit Engeland stonden met een pan soep voor de deur. En dan belt de buurman aan. Als klap op de vuurpijl, ik had geen taart gekocht, kreeg ik een super mooie taart. De Engelse familie vroeg of zij ook bezorgden in Engeland, zo lekker. Bedankt Richard en Ingrid!

Links op mijn borstkast groeit er iets. Eerst werd er tijdens de operatie weefsel weggehaald en nu …. Lijkt het weer richting het oude gaan. Niet echt natuurlijk. Maar er zit wel vocht onder mijn huid. De drain is een week geleden verwijdert. Deze liep zo’n 30 cc per dag. Als je dit maal 7 vermenigvuldigd dan heb ik 210 cc. Dat zou een mooie volle cup kunnen zijn. Maar ik ga ervan uit dat er elke dag minder vocht vrij komt. Dus ik zal minder onder mijn vel hebben klotsen. Want dat doet het echt. Zo gek. Er zit nog genoeg rek in mijn huid. Want het zakje wat zich gevormd heeft kan je als zo’n zakje van vroeger met shampoo heen en weer kneden. En bij mij klotst het ook nog. Dus geen kling klonk van de drains. Maar nu ga ik klots klots tijdelijk door het leven. 

En doe ik nu teveel? Dat was ook mijn vraag aan de arts. Wat mag ik wel en niet doen wat bewegen betreft. Tja, daar had zij geen antwoordt op. Ik mag eigenlijk best heel veel. Die grens moet ikzelf opzoeken. Sommige mensen houden vocht vas tot soms wel een liter. Als dit of minder onder je oksel zit kan dat heel vervelend aanvoelen. Dan kan ik naar het ziekenhuis waar ze met een spuit en een naald het vocht eruit halen. Eerst dacht is bij de gedachte hiervan: moet ik nu wit wegtrekken? Maar gelukkig ben ik niet bang voor naalden. En daar komt bij dat ik totaal geen gevoel in mijn huid heb. Er kan zelfs een mes ingestoken worden. Bij wijze van he? Dit ga ik natuurlijk niet laten doen.