Nooit meer vier dagen op dieet. Nooit meer vier dagen alleen thee zonder theïne en water. Gisteren mijn laatste chemo gehad. Sinds vandaag mocht ik weer alles eten. Op dag een van mijn dieet krijg ik een visioen van iets. Dit keer was het een quarter pounder menu van de Macdonalds. Vier nachten had ik hierover gedroomd. 

En deze was lekker! Hij smaakte mij zo goed. Maar vooral was ik blij met al die lieve mensen die bij mij waren. De een ging voor koffie. De anders voor een ontbijt. Alleen ik ging voor vet….

Helaas staan mijn nichtjes Bardi en Germa er niet op. Maar wat had ik het gezellig. Collega, ex collega, familie, mijn heide prinses en vriendinnen. Wat kan een mens zich nog meer mensen? Dank jullie wel dames! En dan ook nog eens al die kadootjes. 

Ik heb inmiddels zoveel te eten gekregen. Daar kan ik heel lang mee vooruit. Ik ben alweer bezig met een leuk plannetje. Een super gezellig iets. Gaat helemaal goed komen. Love you all! 💋👊🏻

Iedereen doet tegenwoordig wel iets met een spel. Een boerderij, een bakkerij of wat dan ook. Ik speel bovenstaande spel al bijna zes jaar. Elke keer zei ik tegen iedereen dat ik ermee zou moeten stoppen. En dan ineens net voordat mijn taartjes op waren begon ik toch weer. Ben ik nou echt zo verslavingsgevoelig? Ik ben er bang voor. Maar door mijn scheiding en ziek zijn had ik ineens echt geen tijd meer voor dit spel. En dan kijk ik nu…… Alle taarten zijn op. Dit geeft mij toch zorgen en geen goed gevoel. Ik heb snel weer wat in de oven gestopt. Maar of ik dit ga volhouden? En dan denk ik bij mijzelf: hallo, het is maar een spel, zonde van je energie, stop hiermee. Maar dan zit er nog een ander stemmetje in mijn hoofd 😬 die zegt: schat, je begint ergens aan. Geef niet op! En die stem is ook niet verkeerd. Maar ik ga voor de kids en ik ga voor het vechten tegen mijn ziek zijn. Dan maar thuis alleen. Voor de rest heb ik helemaal niks te klagen! Door vrienden en familie gaan wij het redden!

Vandaag heb ik mijn laatste chemo gehad. Weer een mijlpaal. Super blij mee. Alhoewel dit fase een is van de drie .

Ik zou zo blij moeten zijn. Maar ik ben stiekem zo bang. Ik heb al weken lang last van mijn voeten en vingers. Vingers…. mijn werk dus  mijn inkomen. De arts heeft mijn chemo al iets naar beneden geschroefd. Ook zo eng. Gaan wij voor de tumor of ….. Mijn fijne arts gaf  al aan dat hij mij niet als moeder met jonge kids arbeidsongeschikt wilt achterlaten. Maar pakt hij nu wel de tumor maximaal aan?

Ik gaf van te voren aan: gooi 100% medicijnen in mijn lijf. En hij zei: we gaan toch voor iets minder. Jij moet doorgaan voor jezelf en je kinderen. Heel aardig. Maar haal ik nu alles eruit wat haalbaar is? Daar hadden de geleerden helaas geen antwoord op. En dan word ik, in mijn uppie, hier heel onzeker van. 

Vandaag is de dag dat ik de laatste chemo kuur hebben mag!

Wat een mijlpaal. En ik weet het. Ik ben er nog lang niet. Ik heb nog een zware operatie te gaan en daarna 24 bestralingen. Maar als je het dan over drie fases hebt dan is vanaf vandaag nummer een afgevinkt. 

En viel het me mee? Lastig. Vantevoren zag ik er een beetje tegenop. Of eigenlijk was er meer een gezonde spanning. Op televisie zie je de horror verhalen van de chemo’s. Ik snap nu pas waarom. Er zijn zoveel soorten chemo’s. En hoe meer je er hebt gehad hoe beroerder je lijf ervoor staat.

Chemo nummer een viel mij zo mee. Ik merkte hier totaal niks van. Soms was ik ineens moe. Op een gegeven moment wist ik dat ik er dan maar gewoon aan toe moest geven. Lekker slapen als de kids op school waren. Als om 15:00 de schoolbel ging stond ik soms nog wazig op het schoolplein. Dan moest ik nog even wakker worden, hihi. Maar de frisse lucht en de snoetjes van de kids gaven mij genoeg energie om er weer tegenaan te gaan. Heel veel keus had ik natuurlijk niet. De aandacht van mij ging naar de kids. Ik merkte op een gegeven moment wel dat het soms voor mijn gevoel een zooitje was in huis. Maar ja. Kids zijn belangrijker dan rommel. Dus chemo nummer twee en drie ging ik vol goede moed aan. En ook deze waren een makkie zonder bijverschijnselen.

En toen kwam nummer vier tot en met zes. Een hele andere soort. En nummer vier was me toch erg. Ik vergeet nooit dat ik rillend van de koorts op de stoep stond te wachten op mijn taxi voor een extra bloed controle. De overbuurman vroeg hoe het ging. Ik viel hem huilend in zijn armen. Ik kon niet meer. Mijn man wachte voor de deur van het ziekenhuis. Ik liet bloed prikken en werd weer thuis gedropt. Mijn kindjes gingen met opa en oma mee naar hun huis. Het was namelijk vijf december. Een groot feest. Ondertussen was ik al thuis gebeld dat ik weer naar het ziekenhuis moest. Mijn pa bracht mij. Moeders wilde bij mij blijven. Maar het was oh zo druk overal. Ik stuurde haar naar de kids en opa. Voor de kindjes moest dit een feestdag zijn. Spelletjes doen, Sinterklaas muziek op, lekker snoepen. Een gezonde spanning opbouwen. Mijn arts maakte zich zorgen. Bij deze chemo hoorde geen koorts. Mijn bloedwaarden waren precies goed. Ik hoefde niet opgenomen te worden! Wat was ik toen al blij. Daarna moest ik naar het lab voor extra buisjes bloed, urine etc. Ik moest een uur wachten voordat ik aan de beurt was. Ondertussen mocht ik wel pijnstillers nemen. Daarvoor niet omdat ze mijn koorts wilden opnemen. Toen deze pijnstillers gingen werken viel ik bijna in slaap. Mijn buurman liet ik mijn nummer zien van wanneer ik aan de beurt zou zijn. Mocht ik in slaap vallen: please wake me Up! Na een uur was ik aan de beurt. Vier keer mis geprikt. Maar nummer vijf was goed. Daniela en Walter nog gezien 💋. Daarna liet ik een longfoto maken. Daar was ik zo aan de beurt. Degene die mij hielp ken ik via mijn werk op de operatie-kamer. Ze herkende mij niet eens. Kaal en bleek koppie. Daarna strompelde ik door naar de apotheek. Ik leek snel aan de beurt te zijn. Maar daarna moesten ze alles nog klaar maken. Ook daar heb ik meer dan een uur moeten wachten. Mijn vader ging al app-en. Ik was om 12:00 in het ziekenhuis en inmiddels was het 16:30. Gelukkig kon ik om 16:45 met hem mee. En dan staat je vader heel netjes voor de ingang om mij in te laden. Die pijn in mijn voeten en koorts…. En dan staat er een fossiel achter mijn pa die toetert dat mijn vader moest doorrijden. Al mijn emoties kwamen eruit. Ik trok mijn muts van mijn hoofd. Ik strompelde naar de auto van die zogenaamde heer. En ik liet hem zien dat een ziek mens niet al te snel was en is. Naderhand dacht ik: laat je niet kennen…. maar ach, ik was mijn woede kwijt en ik ging daarna door naar huis. 

Het huis waar mijn ouders, broer, neef, en nicht en mijn kindjes waren. Ik hoefde niet in het ziekenhuis te blijven. Ik was thuis! En ik kreeg gelukkig een opleving. Wat heb ik toen kunnen genieten van het sinterklaasfeest. En ik redde het ook nog eens prima naar huis. De kindjes en ik konden lekker gaan slapen met een voldaan gevoel. Dromen van fijne kado’s. En ik keek strompelend nog een keer extra naar mijn kindjes. Ik mocht ziek thuis zijn. Alles beter dan ziek in het ziekenhuis zonder Daan en Eva. Mijn grootste kado!

Mijn moeder heeft twintig jaar geleden borstkanker gehad. In die tijd waren ze nog niet ver met bepaalde onderzoeken. Men liet tijdens de operatie de tumor testen. Was deze niet goed dan gingen je okselklieren eruit. En wat een last hadden en hebben mensen die deze klieren missen. Het vocht kan niet goed afgevoerd worden uit je arm. Het gevolg is vaak een hele dikke pijnlijke arm. Mijn moeder is toen arbeidsongeschikt geraakt. Waar ze nu nog met haar pensioen last van heeft. Levenslang gestraft. En uiteindelijk zaten er geen kwaadaardige cellen in haar okselklieren. Maar ja, dat wisten ze later pas na onderzoek.

In het begin na de operatie had ze de een na de andere ontsteking in haar arm. Een prik aan bijvoorbeeld een tak uit de tuin en ze kreeg weer koorts en blaren op haar arm. Op een gegeven moment kreeg ze elke maand een antibiotica injectie, zo erg waren de ontstekingen. Inmiddels gaat het na twintig jaar stukken beter. Geen antibiotica meer. Alleen niet teveel belasten, haar arm.

En ik? Ik heb een klier in mijn oksel die niet goed is. Dat weet ik nu al dankzij verbeterde onderzoeken. Vandaar nu ook de chemo. Die moet deze verkeerde klier vernietigen. Binnenkort krijg ik een vervolg onderzoek of dit ook het geval is. Zo niet? Dan gaan ze gelukkig alleen die ene klier operatief verwijderen en niet alle klieren. Ik kan nu echt niet arbeidsongeschikt raken als alleenstaande ouder. Afwachten maar wat de arts te melden heeft.

Vanmorgen om 7:30 moest ik in het ziekenhuis zijn om te kijken hoe mijn bloedwaarden zouden zijn. Of de chemo wel door zou mogen gaan morgen. En jawel, deze gaat door.

Maarrrrr. De arts maakte zich serieus zorgen over mijn vingers en voeten. Toevallig dacht ik al langer hierover na. Dat ik moeilijk liep….. Lastig, maar prima om mee te leven. Maar dat ik geen blikje kon openen, dat een knoopje in een knoopsgat moeilijk ging en gaat. Dan denk je misschien: als je maar overleeft.. Maar ik dacht toen wel even na over mijn werk. Ik werk wel met pincetten en scharen….. Mijn toekomst. De financiën. De toekomst voor de kinderen.

Ik moet er niet aan denken om na een niet gewilde scheiding en binnen een week de diagnose borstkanker te krijgen met ook nog eens arbeidsongeschikt te raken door chemo’s.

Vanmorgen om 7:30 was ik in het ziekenhuis. Ook nog eens de eerste schooldag van de kids. Gelukkig kon hun papa er voor ze zijn. Super!  Maar ja, ik ging bloed prikken. De mensen daar beginnen mij al te herkennen. Foute boel. Ik roep maar steeds; jooooo, leuk je weer te zien. Dit meen ik ook. Maar liever was ik natuurljk thuis. Mijn bloed vaten zijn verkalkt. Dus even prikken is er niet bij. De dame van vanochtend gaf al aan: waar kan ik jou het beste prikken? Ik geef dan aan: in mijn hand. Misschien pijnlijker. Maar dan wel in een keer raak. En het ging in een keer goed. Een mini vaatje in mijn hand. Pijnlijk? Ach, beter iets pijnlijk en in een keer raak dan meerdere keren in een fout vat. Al het nodige bloed is wederom afgenomen. Ook volgens mijn dieet trial. En het is zowaar goed gekeurd. Ik had wel iets te verhoogde ontstekings waarden. Kan een griep zijn op …. Het gaat voor mij nu maar om een mini plekje en kan zeker de bloed waardes vlgs de arts in de war gooien. Als ik er verder tijdens de chemo maar geen extra last van heb. Ik heb gelukkig van de arts een back Up aan medicijnen mee gekregen aan huis. Hopelijk heb ik nu niet weer heel misschien een griep onder de voeten…. Zo wel. Dan is dit dan meteen de laatste waar ik last van zou kunnen hebben. De ontsteking bloedwaarden waarden niet helemaal top….

Mijn dochter vroeg laatst aan haar nicht in de auto vanuit het niets: weet jij in welke borst mijn moeder kanker heeft? Mijn nichtje haar mond viel open. Ik riep nog naar achteren, Eef je hoeft dit niet met iedereen te bespreken. Sommige mensen schrikken hiervan 😬.

Of we lopen samen uit school. Roept mevrouw ineens: gaat het wel mam? Hoezo schat? Nou, je hebt toch kanker?

En mijn zoon dan. Op een kinderverjaardag in een volle auto: je raadt nooit wat er allemaal bij ons thuis is gebeurd? Mijn vader is weggegaan en daarna kreeg mijn moeder kanker. Alles in maar een week 😬 ! Die kwam ook goed binnen bij de andere kinderen. De moeder van de jarige job had iets te bespreken. Als ik aan Daan vraag waarom hij het aan iedereen verteld zegt hij: als ik verdrietig ben dan weten mensen waarom en kunnen ze mij troosten ❤️. 

De kids praten er zo makkelijk over. Voor de omgeving is dit best vaak een shock. Gelukkig weten dankzij mijn verhalen de meeste mensen in onze omgeving het al….

Zojuist de verjaardag van mijn dochter gevierd. Ik had vier dames in de auto. Binnen vijf minuten riep mijn dochter: mijn moeder en kanker en ze is helemaal kaal. Echt kaal. De dames keken mij aan. Toen kwam de vraag: heb je daarom een muts op? Jawel. Heb je deze ook in bed op. Zeker. En met douchen? Neeeee, dan heb ik lekker warm water op mijn hoofd. De meisjes hebben zeker een uur lang mij aangestaard en vele vragen gesteld. Mijn hoofd zonder muts gezien, een klein stukje dan, dit vonden zij genoeg. 

Morgen laat ik bloed prikken. Als deze goed is dan krijg ik dinsdag mijn laatste chemo kuur. Woensdag mag ik weer eten. En waar heb ik dit keer zin in na vier dagen thee en water? Oh, nee ik moet niet overdrijven. Ik mag een soepje per dag. Een soort cup à soup die eruit ziet als karton maar nog best iets van smaak heeft. Die neem ik net voordat ik naar bed ga. Dan maakt mijn maag niet zo’n herrie. 

Na chemo nummer een en twee zat ik de volgende dag aan de kibbeling met saus. De meeste mensen zijn die chemo soort misselijk. Ik had een geluk. Nergens last van. Geen een pilletje hoeven te nemen tegen misselijkheid. Gewoon lekkere vette vis eten, met saus, op de hele nuchtere maag. 

Chemo nummer drie en vier waren die van de Snickers met witte chocolade. Jammie! Van Kim de Kraker nog extra van deze gekregen. Chemo nummer vier was een hele andere soort chemo. Die had niks te maken met misselijkheid. Alleen maar bot en spierpijn…. Pffff, zo niet waar. Blaren en schimmel in mond en keel en bijna niet kunnen lopen van de pijn. Dit kwam vast door de griep die ik erbij had. Maar wederom smaakten de Snickers goed.

Chemo nummer vijf was weer zo’n zware. De dag na de chemo moest ik snel los gaan met lekker eten. Want daarna zou ik waarschijnlijk twee weken lang last hebben van mijn tong. Een dikke harde leren lap in mijn mond die ervoor zorgt dat ik praat alsof ik dronken ben. Alle het eten voelt als slijm in je mond. En de smaak: alleen zout en zoet (caramel vooral) proefde ik goed. Toen heb ik alle smaken M&M’s naar binnen gewerkt. Heeeeeeerlijk. Munt, pindakaas, Candy en nog veel meer.

Nu komt chemo nummer zes eraan. Woensdag is mijn dag om te gaan genieten van eten. Die ene dag. En dan is het ook nog eens extra groot feest. Daaaaaag chemo’s. S’middags vier ik de kinderverjaardag van mijn dochter. Ze was al in september jarig geweest maar toen gebeurden er ineens allemaal dingen in ons leven. Ik dwaal af. Waar ga ik nu voor? Wat zijn mijn visioenen? Sinds gisteren weet ik het. Ik ga om 9:30 bij de Macdonalds zitten. Ik wilde voor een bigmac menu gaan. Maar ik vind die gesmolten plastic kaas zo lekker. Dus het wordt een quarterponder menu. Zal ik deze van te voren op dat tijdstip al moeten reserveren? Nog meer mensen zin om op dat tijdstip mee te komen eten? Ik zit in Veenendaal langs de A12. Oh ja, Albertine, kunnen wij onze afspraak een week verzetten? 

Niet de vorige chemo maar die daarvoor had ik neuropathie pijn aan mijn handen en voeten. Gewoon pijn. In rust en in beweging. Punaises  die in je vel steken. Niet echt natuurlijk maar wel dat gevoel. Sinds de laatste chemo kan ik niet gewoon lopen. Mijn voeten voelen alsof ze slapen. En mijn handen…. Die voelen zo vreemd. Het ene moment jeuken mijn vingers en het andere moment voel ik op een vervelende manier mijn hartslag. En die klopt ook nog gewoon. Gelukkig maar, ik heb een kloppend hart.

Als ik een kop koffie pak dan lijkt het wel alsof deze gloeiend heet is. Ijs is nog kouder dan ijskoud. Heel bijzonder. En soms lastig. Een blikje openen lukt dan ook niet. Ik heb de kracht niet en het is zooooooo gevoelig. 

Inmiddels zijn mijn vingertoppen kanon hard. De huid is geel. Ineens snap ik wat er aan de hand was en is. Mijn huid gaat zometeen loslaten. Dit proces is al langer gaande. En het gevoelige is dus doordat de huid loslaat en er een nieuw laagje eronder vormt. Dit laagje start natuurlijk dun. Ik lijk wel een slang die een nieuwe huid krijgt. Kan ik dit ook in mijn gezicht krijgen? Een nieuwe jonge huid 😁?!