Deze ken ik maar al te goed. Ooit, heel lang geleden, heb ik de 4daagse gelopen met drie nichtjes. Weinig geoefend vantevoren. Gewoon op de gympjes. En gaan. Nog uitgelopen ook. Maar wat een pijn had ik aan mijn benen en voeten. 

Enkele jaren later ging ik er weer voor. Maar dit keer goed getraind. Betere schoenen aan. En ik moet toegeven dat alles beter en makkelijker verliep. Maar nog steeds vond ik het niks voor mij. 

Daarna werkte ik mee met de organisatie. In de ochtend, heel vroeg, reed ik met mijn nichtje richting Nijmegen. We begonnen met kaartjes knippen bij de start. Gaap gaap, wat was dat vroeg. Daarna gingen we ontbijten. Een dutje doen in de auto. Tanden poetsen en hop door naar het volgende. Bij een tent staan waar de mensen binnen kwamen die die dag klaar waren met lopen. Van ons kregen ze een nieuwe start kaart voor de volgende dag. Dan nog even feesten en naar huis slapen voor een paar uur. Ik was kapot na die vier dagen. Dit was nog vermoeiender dan lopen 😁.

De sfeer bij de Nijmeegse vierdaagse is super leuk. Er is altijd veel te doen. In de stad zelf en ook in het gebied daaromheen. Overal zijn bandjes en dj’s. Op de woensdag is alles roze ; go pink op de woensdag. Onder de Waalbrug is van alles te doen. Van foodtrucks, restaurantjes, straattheater en andere kleinschalige optredens. Je kan er zelfs op het strand zitten. Op de vrijdag is de grootse finale op de Sint-Annastraat, die dan even Via Gladiola heet. Deze bloem wordt meestal in juli geoogst en is daarom uitgegroeid tot Vierdaagsebloem.

Vorig jaar liep mijn buurvrouw Ingrid mee met een vriendin van haar (ook genaamd Ingrid). Zij liepen voor een goed doel; KWF kankerbestrijding fonds. Dit jaar loopt Ingrid Verstraten met onder andere haar dochter Noëlle wederom voor een goed doel. Dit keer is dat : make a wish. Deze stichting zorgt ervoor dat kinderen tussen de drie en achttien jaar die ernstig ziek zijn en iets leuks willen en kunnen gaan doen. De stichting zorgt ervoor dat een wens van deze kinderen kan uitkomen.  Je kan op de site van de Vierdaagse kijken naar goede doelen en eventueel geld storten. http://www.devierdaagsesponsorloop.

Ingrid, broer, Noëlle, Erik en de rest, ik wens jullie veel wandel plezier. En ik hoop dat jullie veel geld mogen ophalen voor ‘Make a wish’!

Wat een vervelende spierziekte is ALS. Ik heb gisteravond gekeken naar SBS6. Dit programma ging over een jonge dame, een moeder van twee kinderen. Zij werd aan het begin van deze aflevering 40 jaar. Dit zou een groot feest moeten worden met haar twee jonge kinderen, man, familie en vrienden. Het werd een fijn maar beladen feest. Haar kindjes gaven een speech…… Tranen rolden over mijn wangen. Iedereen wist dat deze prachtige vrouw van net veertig jaar binnen enkele maanden niet meer zou leven.

  
Er zijn veel afschuwelijke ziektes op deze wereld. Sommigen zijn te genezen. Sommigen niet. ALS is zo’n afschuwelijke ziekte waarvan we weten dat als je dit krijgt/overkomt, dan heb je helaas niet lang meer te leven. Wat een mooi indrukwekkend documentaire was dit gisteravond over ALS; Mijn laatste keer. En dan sta je wel weer even stil bij het leven. Dan loop je nog een keer naar het bed van je kinderen. En hoe blij en dankbaar kan je dan zijn dat je geen nare ziekte hebt. Dat je gezond mag zijn. En dat je kan en mag genieten van het leven, echtgenote, kinderen, familie en vrienden.

Wat een prachtig programma is mijn laatste keer. Op SBS6. Zelfs de programma maker werd getroost door deze lieve dame die wist dat ze niet meer lang te leven had. 

Wij zijn als gezin dol op turks brood. Je kan er allerlei lekkers van maken. Vers is deze heerlijk met alle soorten beleg. Van een plakje kaas ertussen tot aan stukjes afbreken en dopen in alioli of andere dip sausjes. 

De dag na aankopen wordt het brood al wat droger. Maar dan nog is deze lekker te maken/krijgen. Giet er een beetje olijf olie overheen. Wat kruiden uit de tuin. Bij ons is dat rozemarijn en oregano. Heb je dit niet inde tuin dan pak je bijvoorbeeld Italiaanse kruiden uit een potje. Wij hadden en hebben rode pepertjes vanuit de tuin. Vers of gedroogd. Een beetje zout eroverheen. 

  
Dit alles zet je in een voor verwarmde oven op ongeveer 160 graden voor zo’n tien minuten. Daarna heb je een heerlijk ruikend vers knapperig breekbrood voor op tafel. 

  
En de dag daarna? Dan snijdt je het brood door. Dan leg je er wat plakken kaas tussen en eventueel salami. Dit alles in een tosti ijzer. Dan krijg je de lekkerste paninni. 

Vrijdag 17 juli.

Ik vond het niet gepast deze tekst bij gisteren te zetten. De dag dat we alle slachtoffers herdachten van de vlucht van de MH17. En we leefden en leven mee met de nabestaanden. Ook ik.

Maar gisteren was ook de dag dat mijn leven veranderde. Niet dat ik slachtoffers ken van de vliegramp. Maar het was wel de dag dat ik stil stond dat door deze nationale ramp er iets ging gebeuren met mijn leven. Het heeft mijn leven veranderd. En wat heb ik daardoor slechte dagen, weken, maanden gehad. Ik ben op de goede weg maar ben er nog  niet. Het duurt me eigenlijk ook te lang en ik wil gewoon weer de oude zijn en doorgaan. Soms lukt dit, soms ook niet. Gelukkig steeds meer wel! 

Dit is de dag dat ik extra dankbaar ben dat ik sinds de 17de juli vorig jaar nog steeds mijn gezin, familie en dezelfde vrienden om me heen heb. En wat heb ik een fijne man die zegt; we maken er samen wat van. Wat ben ik dankbaar voor zijn liefde, steun en hulp! En hoe lief is het dat hij voor ons een uitje heeft geregeld. Hij vroeg nog op welke datum ik wilde gaan. Ik riep alleen; wanneer opa en oma kunnen oppassen en het hotel moet natuurlijk vrij zijn. Voor het eerst gaan wij samen een nacht weg in een hotel. En de datum die hij me liet zien toen alles geregeld was …… 

De 17de juli.

De dag dat vorig jaar mijn leven veranderde.

De dag dat we dit jaar samen iets bijzonders gaan doen.

Toeval of niet? Waar het in deze tekst om gaat…. Wees blij met je dierbaren om je heen. Het kan maar zo veranderen. Pluk de dag. Geniet van elk moment. Aanvaard of vraag hulp aan anderen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. We weten dit allemaal maar soms sta je er weer even extra bij stil.💋

Alweer een jaar geleden. Op 17 juli 2014 stortte de Boeing 777 van de vlucht MH17 neer bij het Oekraïense dorp Hrabove. De 298 inzittenden, onder wie bijna tweehonderd Nederlanders, kwamen hierbij om.

Ik weet nog precies op welke plek ik was toen ik dit vreselijke nieuws te horen kreeg via de radio. Ik had mijn auto vol kinderen. We hadden net het kinderfeestje van mijn zoon en zijn vriendinnetje gevierd. Op dat moment was nog niet duidelijk wat er precies gebeurd was en om hoeveel doden het zou gaan. Dat hoorden we later op de dag. Wat een vreselijk nieuws! Iedereen kende wel iemand, of via via, die helaas in het vliegtuig had gezeten. En dan die persoonlijke verhalen in de krant of op de televisie. Je hebt dan een gezicht en een levensverhaal bij een naam. Dat maakte het zelfs voor mij als buitenstaander nog heftiger. En dan dat vliegtuig met de doodskisten met lichamen, lichaamsdelen erin. De eerste kist die naar buiten werd gedragen….. Ik zal nooit meer het gegil van de nabestaanden vergeten.

De reden dat ik dit stukje schrijf is dat er vanavond een documentaire komt op NPO 1 om 20:25. Het heet Het verdriet van Nederland. Michiel van Erp volgt hierin enkele familie’s die dierbaren zijn verloren. Hij brengt ook een bezoek aan de Oekraïne om het vreselijke ‘verhaal’ compleet te maken. Wat hem onder andere trof was de levenskracht die nabestaanden hadden en hebben. Wat hem ook ontroerde waren de persoonlijke acties van de bevolking in de Oekraïne om de nabestaanden een hart onder de riem te steken. Wij als Nederlanders hebben volgens mij een waardig afscheid gegeven aan de slachtoffers. Helaas hebben de nabestaanden nog steeds hun enorme verdriet. En de mensen in de Oekraïne? Die krijgen nu ook hulp van Nederland. Het blijft toch bizar dat de mensen uit dat land wie de journalisten te woord hebben gestaan daarna ontslagen zijn? Wat zij hebben gezien tijdens en na de crash…. Dat hoort niet. Ook zij zijn naar mijn idee slachtoffers.

Rust in huis? Of gezelligheid in huis? De een vindt het gezellig om een kamer vol te hebben liggen met puzzels, knutsel spullen en bijvoorbeeld lego. Een ander vind dit te druk te rommelig. En ik? Het is nu vakantie voor de kinderen. We hebben een paar dagen wat koelere temperaturen. Dus er gaat dus even niet gezwemd worden buiten. De kindjes gaan mee met een wandeling of we gaan een stukje fietsen. Maar dit is meestal in de avond omdat papa en mama nog even moeten werken, geen vakantie hebben. Maar verder spelen ze nu even graag binnen. De lego doos van zoonlief is tevoorschijn gehaald en staat midden in de kamer. Op een kleed heb ik de doos leeg gegooid. Aan het einde van de dag gooi ik deze in een beweging terug in de doos via het kleed. Lekker makkelijk. En de bouwsels die hij heeft gemaakt staan op een tafel. Elke dag wordt deze groter en groter. 

  
Dochterlief is meer van het knutselen. De een na de andere tekening wordt gemaakt. Allemaal prachtig. Wij hebben een deur waar alles opgehangen kan worden. Maar vol is vol. Ik maak een foto van de mooiste tekeningen. Aan het einde van de kleuterschool maak ik een digitaal foto boek met al haar gemaakte tekeningen erin. Lekker overzichtelijk, kleinschalig. En zo blijft alles bewaard. 

 
Maar ik merk nu aan mezelf dat ik het in het begin gezellig vind. Een tafel vol met knutsel spullen. Bij de kleine tafel overal lego. Daar tussen liggen puzzels op de grond. Wat barbie’s op de bank. En dan ineens…… Struikel ik over iets. Ga ik op de bank zitten en heb ik Ken tussen mijn billen. En dan is het klaar. Dan vind ik dit alles ineens rommel. Geen probleem. Dit gaan we met z’n allen aanpakken. Ieder ruimt zijn ding op. Ik help mee. Als papa thuis is mag hij ook mee helpen.

Ik heb weleens gedacht om het speelgoed op hun kamer te zetten. En in de woonkamer niks. Rust….. Maar hoe gezellig is het als je kindjes bij jou in de buurt lekker spelen? Lekker met z’n allen aanrommelen in de woonkamer. Jawel, de WOONkamer. Een plek wat voor iedereen is. Een plek om te leven, te eten en te spelen. Gezelligheid met z’n allen. Wij hebben op de slaapkamer van de kinderen het meeste speelgoed staan. Maar in de woonkamer staan ook een paar dozen (van de IKEA) met speelgoed. De ene keer is het playmobile. De andere keer lego of Barbie spullen. We wisselen gewoon af. 

26% van de zuivel wordt weggegooid. Terwijl je met restjes yoghurt heerlijke dressings en sausjes kunt maken. Of zelfs smoothie’s. En een paar dagen over de datum is bij yoghurt over het algemeen echt niet zo erg. Volg de reuk van je neus en gebruik je ogen.

18% van het brood belandt in de afvalbak. Da’s jammer, want met ouder boterhammen maak je een perfecte tosti, wentel teefjes of home made paneermeel. Hoe? Kijk op kliekipedia.nl/brood.

  
11% van de gekochte groenten gaat zo de gft-bak in. Jammer! Op kliekipedia.nl legt tv-presentatrice Anita Witzier uit hoe je met restjes groente een geweldige omelet maakt.

10% van het fruit  wordt ook weggegooid. Terwijl je van rijpe aardbeiden prima zelf jam kunt maken. Ik gooi persoonlijk bijna al het fruit wat overrijp is in de blender voor een smoothie. Hoe rijper hoe beter. Een beetje verse jus d’orange erbij en een avocado.

7% van het vlees gaat na de maaltijd de prullenbak in. Zo zonde. Je kan van het restje gehakt, balletjes draaien voor in de soep. Het suddervlees wat over is kan je gebruiken in een ragout. Je kan het ook nog eens invriezen voor een latere nasi maaltijd. Of opwarmen met een stuk brood of toast erbij.

Ik ben dol op garnalen. Het liefste heb ik de lekkerste zonder al teveel kosten. Een echte visboer heb ik niet in de buurt. Naar de markt gaan lukt niet altijd in verband met mijn werkdagen. In het weekend zou misschien nog eens een keer lukken. Maar over het algemeen zit het weekeinde al vol met andere dingen. Een paar maanden geleden kocht ik garnalen uit de vriezer bij…. maakt niet uit waar vandaan. Een dag voor gebruik legde ik deze garnalen in een bak met olie en verse knoflook. Daarna gingen ze op de bbq. Lekker. Maar best wel droog van smaak. Inmiddels weet ik nu, voor mezelf, dat ik garnalen koop in schil. Vers is helemaal prima zelfs top. Maar daar zit wel een prijskaartje aan. Uit de vriezer met schil is ook goed. Een dag voor gebruik leg je de garnalen in een bak met olijf olie. Verse knoflook en een gesnipperde ui erbij. Na 24 uur heb je een heerlijke smaak/geur. De garnalen even lekker grillen. En daarna….. smullen maar! Zelfs mijn man die niet van vis houdt vind dit super lekker. Bij de Aldi hebben ze alioli saus. Daar deed ik de laatste keer wat rode peper stukjes en bieslook uit de tuin bij. 

  
En smullen maar. Ik als vis liefhebber heb genoten. En mijn man als een matig vis eter heeft ook vol overgave genoten!

Ik weet dat ik vroeger van de opa’s en oma’s geld kreeg voor een goed rapport. En voor een slecht rapport? Dat weet ik eigenlijk niet. Ik heb deze weleens gehad. Volgens mij werd ik daar dan ook voor betaald. Moet je je kind belonen voor zijn of haar rapport? Als je weet dat ze het hele jaar hun best hebben gedaan is dat volgens mij meer dan voldoende. Maar ook in dit geval? Gaan wij daar geld voor geven? Is het niet normaal dat je je een schooljaar inzet voor goede resultaten?

  
Wij als volwassen krijgen bij onze baan vakantie geld. Misschien is dit ook wel leuk voor de kinderen. Vakantie geld. Je kan dit koppelen aan een rapport of goed gewerkt schooljaar. Lekker in het begin van de vakantie uitbetalen. Dan kunnen ze de hele vakantie genieten door middel van tellen van de extra gekregen centen. Of van het gekochte kado die betaald is van de gekregen centen.