Daan gaf gisteren aan dat hij vandaag een ontbijt op school zou hebben. En dus ook heeft. Meneer had tegen zijn mentor gezegd dat zijn moeder lekkere mini croissantje wilde maken met een knakworst erin. Het eerste wat ik tegen hem zei; schat, onze oven werkt niet. Oh…. Niet aan gedacht. En ten tweede ; onze knakworsten zijn niet hallal….

Wij kregen fijne tips via Facebook. Van een leen oven (dat ging mij net iets te ver), iets anders lekkers kopen, tot aan de croissantjes de avond vtv bakken bij de buren. Maar ik heb een prins op de erwt in huis. Hij wil warme croissantjes mee naar school.

Gistermorgen stond ik om 6:30 op. Waarom? Meneer gaf aan; dan sta ik ook vroeg op en gaan wij samen genieten van de ochtend. Wauw. Dat klinkt toch super? Ik stond op toen de wekker ⏰ ging. Ik riep Daan om op te staan. Ik riep en riep. Pfff. Op een gegeven moment was ik er wel klaar mee. Voor vandaag, ik dacht even; klaar met dat extra vroeg opstaan als jij dat niet doet, ga ik dit ook niet doen. Mams gaat ‘uitslapen’. …. Dacht ik heel even. Ik stond weer extra vroeg op. Ik probeer de croissantjes te maken. Waarschijnlijk slaan de stoppen er weer meerdere keren uit door die stomme mega dure oven waar ik net geen garantie meer op heb.

Daan zal wel balen. Doordat de stoppen eruit slaan 🥊 is er geen WiFi. 😅

Daan zit nog totaal niet in de puberteit. Ik heb een mager , klein mannetje in huis zonder de baard in zijn keel te hebben. Dertien jaar. Bijna veertien. Snor of baard groei? Nope.

Toen ging Daan, niet eens zo lang geleden, naar school met een rugzak. Helemaal vol. Van les tot aan bijles en huiswerk begeleiding. Yep, het loopt niet zo goed met meneer zijn loopbaan. Daarom zitten er elke dag extra boeken in zijn tas. Dat hij daardoor niet omkiepert. Mijn ouders waren onder de indruk van dat iele mannetje met die hele grote rugzak die rechtop bleef staan.

Deze week heeft hij de maandag en vrijdag vrij. De rest van de dagen leuke workshops. Je moet dan eten, drinken en gymkleren meenemen naar school. Ik voelde aan de tas. Pfew. Echt mega zwaar. Hoe dan jongen? Geen boeken…..

Ik deed een bepaalde rits van zijn rugzak open. Ik kan niet tellen hoeveel verschimmelde boterhammen erin zaten en verkruimelde roze koeken. Echt bizar. Meneer dit laten zien. Hij begon te kokhalzen.

Dat dus. Ik was vroeger zo slim om dit in de prullenbak op school te gooien . Meneer Daan laat alles in zijn tas achter. En maar slepen. Haha.

Met de Nijmeegse Vierdaagse lopen de soldaten met een bepaald aantal kilo’s op hun rug. Zou Daan daarvoor aan het trainen zijn 😆?

Gisteren was Eva bij haar vader. Hij ging met haar naar de fysiotherapie.

Gingen wij na de operatie veel te snel met Eva…. Ruim een week later een mega stap terug gegaan. Ik bel mij ondertussen nog steeds suf met het WKZ over wat Eva wel of niet zou mogen. Ik word lekker gemaakt met een terug bel 📞 actie. Meerdere keren. Tot op heden geen reactie. Gisteren heb ik wederom weer gebeld en gemaild. We gaan het zien. Het zou wel fijn zijn als wij een plan de campagne krijgen voor Eva hoe te revalideren na haar operatie.

Na de operatie gingen wij dus schijnbaar te snel. De fysio waar Eva al bij liep gaf aan; doe een stap terug. Gedaan. Wat doet Eva het nu goed. Ik kwam er ook nog eens achter dat het hb gehalte van Eva van 9 voor de operatie naar 5 ging na de operatie. Oei, dus ze heeft echt veel bloed verloren tijdens de operatie. Tussen de 7 en ruim 9 is ideaal. Oeps. Dat verklaard ook dat Eva zo bleek en moe is.

Vorige week mocht Eva 5 minuten wandelen en 15 minuten zitten. Nu hebben wij veertien dagen de tijd om dit uit te breiden naar 15 tot 20 minuten wandelen en 45 tot 60 minuten zitten. Wauw. Wat een verandering. Een grote stap. Maar ik weet zeker dat zij dit aankan.

Lays heeft twee nieuwe smaken chips. De ene heeft de smaak frietje mayonaise en de ander frietje satésaus.

Wij 👩‍👧‍👦 zijn dol op nieuwe smaken. Gekocht.

De eerste smaak, frietje 🍟 mayonaise smaakte meer naar iets zuurs. Mijn zoon zei; ik proef de pickles chips. Ja, hij had een punt. Helemaal mee eens. Daarna vroeg hij om deze smaak chips, haha. Alleen te koop bij de Albert Hein XL.

De satésaus smaak klopte beter. Schijnbaar gesponsord door Wijko satésaus. Prima. Deze chips smaakt wel naar wat de verpakking zegt. Een aanrader? Tja, ieder zijn smaak. Vooral de patat 🍟 mayo smaak viel enorm tegen. Niet vies ofzo. Maar je verwacht iets en je krijgt het niet.

Zoals ik al eerder aangaf; Eva haar vader en ik gingen te hard van stapel met haar. Dit had vooral te maken met geen overdracht vanuit het ziekenhuis. Wij deden maar wat.

Dan kom je bij de fysio van Eva waar zij voor de operatie ook al liep. Deze dame gaf aan dat wij veel wij te snel gingen.

Mega stap terug gedaan. En wat zien wij nu? Eva had schijnbaar die rust echt even nodig. Ze kwam bij. En nu? Ze gaat met sprongen vooruit!

Afgelopen dagen mocht ze 15 minuten op zitten. Dit vier keer per dag. 5 minuten lopen en ook dit vier keer per dag. Na elke actie moet Eva een half uur plat liggen.

Afgelopen donderdag ging Eva uno spelen met opa en oma. Dit weekend vroeg ze om rummikub te spelen met mij. Na 20 minuten was ze op. Maar toch heeft ze weer extra langer opgezeten.

In het ziekenhuis kreeg Eva een epiduraal pomp, paracetamol, esketamine, een PCA pomp en diclofenac. Wauw. Wat een lijst.

Het heeft zeker geholpen. Maar ook om misselijk te zijn. Last van de darmen. Lage hartslag.

Eenmaal thuis had ze voor vijf dagen diclofenac met paracetamol. Maar al vrij snel alleen paracetamol. Of eigenlijk niks. Want deze werken niet tegen spierpijn. Dus dan maar stoppen? De fysio gaf aan; als het Eva goed doet om paracetamol te slikken zodat zij denkt minder pijn te hebben, prima.

Ik gaf Eva de pillen in de morgen. Dan voelde ze haar ribben vaak knoepen. Die zijn nog zoekende naar een nieuwe plek. Ik gaf een strip paracetamol mee naar haar vader. Eva zei dat ze daar vooral de avond een pilletje in wilde nemen. Prima. Voor mijn gevoel echt een placebo effect. Maar als het werkt, psychisch…. Het kan in deze lage dosis zeker geen kwaad.

Ik loop achter met schrijven. Mantelzorger zijn valt een beetje tegen. In zoverre, ik kan het wel aan wat de verzorging van mijn dochter betreft. Maar die extra dingen, schrijven ✍️ en extra klusjes in en om het huis. Dat lukt nu even niet. Ik kan dit gelukkig naast mij leggen.

Het begint al met school. Online les volgen. Dan zegt de juf pak dit of dat voor de les. Dan kijkt Eva mij aan met een lege blik. Zucht. Ik zoek mee. Ik app naar de juf. We komen er wel uit. Voor een groot deel dan. Het is niet anders. Ik ben nu eenmaal geen juf en Eef kan nog niet naar school.

Vier keer per dag 15 minuten zitten. Dat doet ze zo goed. Als Eva ergens naartoe loopt gaan haar knieën omhoog. Naar heup hoogte. Ik loop dan voor haar. Mevrouw ligt dan in een deuk. Mam, wij lijken wel soldaten.

Gisteren weer een prachtige wandeling 🚶‍♂️ in de zon gemaakt. Voor het eerst met haar nieuwe schoenen 👞 gekregen van opa en oma. Wij zagen by the way heel veel vlinders. Gekleurde en zwarte. Echt heel veel

Vandaag werk ik weer voor het eerst na mijn zorg verlof. Die is namelijk op. Mijn ouders gelukkig in kunnen schakelen. Of zij het redden met het online les volgen? Nooit eerder gedaan. Of met het schema van de fysio voor Eva? Of ….. Ik heb gezegd; maak jullie je niet druk. Wat lukt is mooi meegenomen. De juf weet ervan. Geniet vooral van elkaar. Rummikub en UNO liggen klaar. In deze hele periode heeft Eva nog maar drie dagen school gemist. Het is niet anders.

Jawel, hij is er weer. Onze rijdende ijs boer. Ik was met onkruid bezig in de tuin en dacht ineens een bepaalde deun te horen. Het zal toch niet? Nu al? Zo vroeg in het jaar. Ach, why not. De temperatuur is prima.

Aan de kids gevraagd hoe zij de lente in wilden luiden. Een softijs met nootjes en een slush puppy. Prima.

De lente is begonnen. Wat weer betreft maar ook met iets lekkers/koels.

Ik kende deze reclame nog van vroeger. 🎵 AEG laat je niet in de steek🎵.

Nou ik kan je vertellen, dat doen ze wel. Vijf jaar geleden kocht ik onze 👩‍👧‍👦 nieuwe oven. Zo trots. Met bonnen. In no time had ik vocht in de deur. Gebeld met media markt waar ik de oven had gekocht. Er kwam een monteur. Het euvel leek verholpen. Half jaar daarna weer hetzelfde gezeur. Weer een monteur. Een garantie op een garantie. Fijn hoor.

Toen ging het een jaar goed. En nu? Einde garantie. Als ik de oven aanzet vliegen alle stoppen eruit. Zelfs de aardlekschakelaar. Ik heb al iemand laten kijken. Die zegt dat het deurtje kapot is, daardoor vocht in de deur, oververhit, stoppen slaan eruit. Serieus? Dat was al twee maal eerder bekend. Zou gemaakt zijn.

Zo klaar mee. Mocht je een monteur kennen. Graag. Zo niet? Ik probeer nu te eten zonder een oven. Maar pfew. Dat valt niet mee. Wij zijn dol op koekjes bakken, broodjes uit de oven, etc etc. Tips om te leven zonder een oven zijn welkom. Mijn buren hadden hetzelfde euvel. Na een klacht gediend te hebben, geen service, zijn ze over gestapt naar een ander merk.

Ik vertelde Eva een tijd geleden over Faye. Zij is de dochter van iemand die ik ken van vroeger. Via messenger hadden en hebben haar moeder en ik contact. Ik weet een beetje wat Faye allemaal moet ondergaan. Maar ook hoe goed ze bezig is met sieraden maken voor het goede doel. Voor het prinses Máxima centrum.

En toen kreeg Eva bovenstaande bericht! Een kaart met een armband. Wauw. Wat deed dit haar super goed. Dit kaartje is echt heel belangrijk geweest voor Eva. Kijk haar glunderen.

Eva zei steeds toen ze in het ziekenhuis lag; kan ik naar Faye? Helaas kreeg Faye toen corona. Echt naar. Fijn dat ze dit goed heeft doorstaan. Haar chemo werd uitgesteld. Daardoor heeft Eva Faye niet in het ziekenhuis gezien. Misschien kunnen wij een andere afspraak maken.