Mijn kinderen stonden hier zeker niet om te springen. Ik vroeg om mij heen of een type cursus handig zou zijn. Een leraar zei; zeker doen. Mijn wijze broer zei; doen! Zijn kinderen hebben ooit met tegenzin deze cursus gedaan. Op de middelbare school moet je bijna dagelijks een verslag digitaal leveren. En dan is het fijn als je blind kan typen. Mijn neef en nicht zijn dan ook vol lof over deze cursus. Na gemok toch veel plezier ervan.

Dus ik gaf mijn kinderen op. Een heel flink bedrag moest ik betalen. Maar ja. Baat het niet? Het schaadt ook echt niet. Alles voor mijn kinderen. Helaas moest ik wel alles alleen ophoesten. Maar ik neem de gok. En ik moet toegeven; bij mij maken ze hun huiswerk zonder gezeur. Trots op ze!

Vorige week kregen wij weer hulp. Onze Anton de slang eet niet uit zichzelf. Gelukkig hebben wij de beste slangen voerder die je je maar kan bedenken. Dit keer heeft hij twee muizen in onze Anton gestopt. En warempel, hij is heel erg levendig. Schijnbaar had meneer een boost nodig.

Samen 👩‍👧‍👦 een film gekeken via Pathé. Zo spekken wij de horeca toch een beetje. Wat hebben wij met z’n drieën genoten en gelachen om deze film. Mijn kindjes slapen alweer even. Ik geniet na van deze gezellige avond. Even niks moeten. Gewoon genieten van niks moeten. Samen op de bank. Een zoon die mij de hele tijd knuffelt. Een dochter die naast mij ligt onder een deken met een hitte pit kussen.

En bij onze bioscoop avonden hoort popcorn! Njom njom. Home made.

Dit kan alweer een half jaar geleden zijn dat mijn kinderen om sushi vroegen. Onze laatste dag samen deze vakantie sluiten wij dus gezellig af. Om 18:00 zou het gebracht worden. Ik werd gebeld. Ze waren verlaat. Ik mocht iets extra gratis bestellen. Dat werd de sushi crispy chicken gefrituurd. En wat een geluk dat wij deze extra kregen. Mijn twee koters hebben alles opgegeten!

Als mensen aan mijn kinderen vragen of ze sushi lusten….. zeggen ze ja. Maar ondertussen. Ze lusten geen vis. Wij bestellen van alles met kip of vegetarisch. Haha. Ik kreeg van mijn zoon een heerlijke knuffel. Mam, wat was dit weer heerlijk. Ik heb hier zo van genoten. En dan kan ik alleen nog maar zeggen; ik geniet van jullie als jullie zo genieten 👩‍👧‍👦.

En bytheway, wisten jullie dat Chinezen niet op een stoel zitten met het eten? Zij zitten met hun billen op de grond. Neeee, mam, dat meen je niet. Jawel. Weer wat geleerd.

Daar staat mijn kook vriend. Het beste apparaat voor Eva en mij. Maaltijd soepen en stamppotten komen er als het beste uit

De dag dat mijn kinderen weer hier kwamen stond meneer aan met een zuurkool erin. Eva vond deze in eerste instantie iets te zuur. Geen probleem. Kerrie poeder erdoor. En een beetje appelmoes. Zij smulde ervan. Wel drie keer per dag.

Toen de kindjes net hier waren maakte ik erwtensoep in de slowcooker. Ik zet trouwens de pan bijna altijd buiten. Mijn zoon heeft niks met erwtensoep of stamppotten. De geur vindt hij niet echt lekker. Geen probleem. Dan doet de pan zijn werk toch onder de overkapping buiten?

Bijna twee jaar geleden namen wij 👩‍👧‍👦 een kitten in huis. Mijn dochter en ik waren meteen verliefd. Mijn zoon ook wel maar hij gaf aan; als de kitten groot is vind ik hem niet meer leuk 😫. Dat dacht hij….. inmiddels is ook hij verlieft op onze Dolf. De liefste kat van de hele wereld. Zij geeft zelfs antwoord als je met haar praat.

Toen wij 👩‍👧‍👦 bedachten om een kitten in huis te nemen raakte ik een beetje in paniek. Een kattenbak, speeltjes, welk voer, mandje en nog veel meer aan te schaffen. Te duur. Niet handig.

En dan krijg je een app van een collega; je mag mijn katten krabpaal krijgen, de voerbakjes en het mandje. Wauw! Ik ben haar nog elke dag dankbaar hiervoor. Het had zo moeten zijn.

Inmiddels bijna twee jaar verder. Elke keer weer als ik haar zie denk ik….. wat kan ik haar schenken? Ik ben zo dankbaar voor al de spullen. Hoe kan ik iets voor haar beteken?

Ik hoor zo vaak dat Social media zo verslavend is. Dat wij niet zonder kunnen. Echt wel. Op vakantie staat deze uit. Geen probleem.

Maar dat beeldscherm. Series kijken via Netflix of andere kanalen. Wat dacht je daarvan? Kan jij zonder? Wat doe jij om te relaxen? Lekker op de bank zitten met je favoriete serie? Ja toch?

Ik volg geen enkele ‘nep’ serie. Ik moet wel toegeven dat ik documentaires leuk vind. Of reality series. Even bij een ander huishouden naar binnen kijken. Hoe doen zij het? Maar voor de rest? Helemaal niks. En als ik een aflevering mis? Geen probleem.

Op zijn tijd kijken mijn kinderen en ik een film. Samen 👩‍👧‍👦 op de bank. Desnoods een betaalde film. Natuurlijk kan dit ook in de bioscoop. Maar wij zijn nu eenmaal huismussen lekker met z’’n drieën op de bank. Goedkoop. En de snacks zijn hier ook veel goedkoper. Sorry meneer of mevrouw van de bioscoop. Wij kijken liever thuis een film (ook via jullie).

Nou ja zeg. Dan krijg je ineens een kado. Totaal niet verwacht. Zo lief.

Ik koop elk jaar het pink ribbon armbandje. Omdat ikzelf borstkanker heb gehad. Vele vriendinnen helaas ook. En nu ook nog eens mijn moeder voor de tweede keer.

Dit jaar was ik er nog niet aan toe gekomen om het armbandje te kopen. En toen kreeg ik ineens…. Zo ontzettend aardig. Mijn dochter Eva heeft deze al om. Zij vindt hem super mooi.

Dank 🧍🏼.

En ook dank voor de moeder van een vriendje van mijn zoon. Nu zijn mijn dochter en ik compleet.

Ik koop vaak twee mais kolven van de Lidl. In een plastic verpakking. Mooi geel van kleur.

Laatst was ik bij de appie. Die had alleen licht gele mais kolven. De verse versie.

Nummer twee gaat in een pan met kokend water. Best wel lang. Nummer een snijd ik makkelijk doormidden. Een prikkertje erdoor. Even in de magnetron. Pling. Klaar. Eva smult van mais. Ik ben voor een ‘gezonde’ snack. Alles beter dan chips of snoep.

Zo grappig; de volgende dag ziet zij dit terug…… 🤣

Mijn dochter zou misschien een bepaald syndroom kunnen hebben. Via Ede Gelderse Vallei kwamen wij bij het Wilhelmina kinder ziekenhuis. Prima. Gespecialiseerd in kinderen. Vier jaar lang daar met plezier gelopen. Wij hadden het volste vertrouwen. Totdat iets bij mijn dochter enorm achteruit ging. Ik vroeg extra hulp aan. Deze persoon van meer hulp maakte mij bijna bang. Waarom hadden ze niet dit? En waarom niet dat? Uhm, dat weet ik niet. Ik ben niet de dokter.

En dan ga je twijfelen. Zit mijn meisje wel op de juiste plek? Is het misschien beter om een second opinion aan te vragen? Ja! Daar ga ik voor. Ik doe alles voor haar. Zo gezegd, zo gedaan….

Dat denk je dan. Wat een gedoe. Via de poli waar zij liep moest zij naar de huisarts. Deze gaf aan dat dit dit niet handig was. Dus dan bel je naar de poli waar zij misschien naartoe zou gaan. Deze wilde een verwijzing vanuit de huisarts of de arts waar mijn dochter nu loopt. En ga zo maar door. Ik ben al twee weken aan het bellen. Behandeld arts WKZ, eigen huisarts, mogelijk nieuwe arts, fysiotherapie, diëtiste……