Mijn dochter vraagt elke keer als zij haar jas net aangetrokken heeft omdat ik haar naar vader ga brengen; mam, mag ik jouw luchtje op? Natuurlijk lieverd.
Mijn zoon zucht dan alweer diep. Pffff, moet dit nu echt? Drama…. waar hij niks mee heeft. Maar mijn dochter heeft nu eenmaal last van afscheid nemen, Zij mist mij als ze bij haar vader is. Hoeveel zij ook van hem houdt. Het houden van is voor haar makkelijk. Maar het missen…. is iets wat niet tastbaar is. En dat vreet energie van mijn lieve dochter.
Hoe kan ik haar hierbij helpen? Ik heb hier over nagedacht. Als zij bij haar vader is dan mist zij haar moeder. Daarom heb ik een knuffel samen met haar gekocht. Daar wordt een luchtje op gespoten.
Ik hoop zo voor haar dat dit gaat werken. Bij mij slaapt zij elke avond prima. Op tijd valt zij in slaap. Maar dit is ook haar ouderlijk huis. Bij haar vader woont ze in een nieuw huis. Daar is zij soms langer wakker. Dit kost energie. Veel energie. De laatste twee nachten bij hem slaapt ze minder omdat ze haar vader gaat missen. Ze heeft van haar vader een foto gekregen. Die ligt naast haar bed in ons huis. Ik schrik daar nog weleens van, hahaaaa. Ik hoop voor Eva dat tijd alle wonden heelt.















