Ik bak het vlees altijd eerst aan. Daarna leg ik deze op een bord. In de pan gaat dan water, stukjes ui en laurierbladeren. Even aan de kook brengen en dan het vlees erbij. Deksel op de pan en een paar uur zachtjes laten sudderen. Meestal laat ik het dan nog een nacht staan. De volgende morgen ruim op tijd voor het eten laat ik het nogmaals sudderen. Dan heb je het meest malse vlees. 

Wil je dat het vocht wat meer ingedikt hebben in verband met een stoofpotje bij bijvoorbeeld rijst dan kan je aan het einde nog wat ontbijtkoek erbij doen. 

Nog een goed tip van de maggi: geef je stoofschotel extra smaak met een zuurtje zoals azijn, mosterd of het sap van een citroen. Ik neem altijd een scheut balsamico azijn. Dit geeft het vlees extra smaak en zorgt ervoor dat het vlees malser wordt.

En nu hoor ik van Lenneke dat door er een tomaat erbij te doen het vlees extra mals wordt. De tomaat zorgt ervoor dat het bindweefsel van het vlees oplost. Bedankt voor de tip. 

Wij hebben al vele drukke dagen achter de rug. De feestdagen zijn voor een deel voorbij. Nu gaan wij over op de left overs. Dit kan ook heel gezellig zijn en vooral nuttig wat betreft niks onnodig weg gooien. Dan maar tijdelijk een extra vetrol. Alles in het kader voor een beter milieu. Wij gooien niks weg. Vanaf nu schaf ik wel lekker fruit aan en maak ik daar bijvoorbeeld smoothies van etc. Daar heb ik ook dan ineens zo’n zin in. 

Maarrrr. Schoolvakantie en kids. Na de left overs en als toetje fruit gaan wij over in de relax stand. En ik schrik soms van de tijd als wij thuis komen bij vrienden vandaan. Voorheen dacht ik: wij zijn thuis, allemaal omkleden, tanden poetsen en naar bed.

Maar dit geeft de kids en mijzelf alleen maar stress. Wat maakt tien minuten op een hele dag nu uit? In deze vakantie gaan wij hoe laat dan ook naar boven. Ontspannen de pyama’s aantrekken. Tandjes poetsen. That’s life. Daarna in ons dagboek schrijven. Eventueel voorlezen.  Daarna een kus en een knuffel. Ying Yang. 

De schoolvakantie begon vrijdag. Ik was nog best ziek van de chemo. Helemaal rood liep ik op het schoolplein. Dit viel ook wel aardig op. Uitgeschoten met de rouge zullen we maar zeggen. Geen vriendjes mee naar huis. Lekker op tijd met mijn ouders, neef en oom naar de wok in Elst. De bonnen die wij nog hadden liggen moesten voor de 30ste december op. 

Daarna kwam bij mijn ook de pijn opzetten. Best spannend of het zo erg zou worden als de vorige keer. Of kwam die heftigheid van de keelontsteking erbij. Maar wat ik het lekkerst als je spier en botpijn hebt? Een warm bad. De kids hoorden het water stromen en sprongen erbij in. Ach, het is vakantie. Dan wordt het toch wat later.

Zaterdag was voor iedereen d-day. Alles moest in huis zijn voor de kerstdagen. Had ik mij toch geluk. Ik hoefde weinig voor te bereiden. Voor het eerst heb ik rond deze dagen geen supermarkt van binnen gezien. De kinderen hadden zin in mini broodjes met hamburger en kipfilet. Nog wat andere kleine hapjes van te voren in huis gehaald. Ons aanstaande buurmeisje Tessa kwam met Eva spelen. Daan ging met papa naar de film. Heel even maar. Na de pauze kwamen ze naar huis. Duidelijk geen leuke film voor ze. En toen kwam ineens bij mij toch weer die klap: een gescheiden kerst. Ik liep mezelf in de weg. De avond met z’n drieën, drie gezonde (beetje dan) mensen om de boom met kadootjes van zoveeeeeeeel mensen om uit te pakken.

De buren wonen nog niet bij ons naast. Ik zag ze druk schilderen. Zouden ze wel een kerstavond diner hebben? Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg of ze zin hadden in broodjes. Yes. Gelukkig. Extra gezelligheid in huis. Ze kwamen met z’n vieren bij ons eten. Buiten was het heerlijk droog. Dus na het eten hebben wij met z’n allen bij de vuurkorf gezeten. Ik heb een korf, zij hadden hout. Ik had marshmallows en slagroom, zei warme chocolade melk. De kinderen speelden fijn met elkaar. Een bijzondere onverwachte hele gezellige kerstavond.

En toen was het alweer eerste kerstdag. Wij hoefden alleen maar in de auto te stappen en naar Bennekom te rijden. Ik had helaas mijn slechtste dag. Mijn kaasplank met kaas smaakte allemaal naar karton. Ik had zo het plankje kunnen opeten. Extreem zout en caramel komen goed binnen, gelukkig. De jeugd speelde gezellig spelletjes.

Mijn oom had dingen aangeschaft wat vlees en vis betreft. Hilarisch. We hadden echt van alles wat. Lam, tentakels van een octopus (lekker makkelijk volgens hem, pling in de magnetron en klaar), beenham, zalm en ga zo maar door. Heerlijk om overal een hap van te eten. Beetje vlees tapas idee. Mijn tante had mediterrane stamppot, de allerlekkerste suddervlees en stoofpeertjes. Mijn vader rende heen en weer voor de driepoot waar een soepje in zat. De dutch oven was aan en een vuurkorf. We hebben gezellig met z’n allen buiten gegeten. Dan hoor je de wind in de bomen. Vreselijk van genoten. De jeugd stak nog wat vuurwerk af. Op een gegeven moment was bij mij de koek op. Met z’n drieën naar huis. Tas voor de kids gepakt voor de volgende morgen.

Om 10:00 werden wij wakker. Kindjes in de kerstkleren. Papa kwam ze halen…… Toen kreeg ik een app van de andere buren. Of ze mij tweede kerstdag diner mochten verzorgen. Wauw. Zoiets is toch zo ontzettend lief. Ik mocht een tijd doorgeven en klaar. Daarna heb ik gedaan wat ik al jaren wilde doen. Ik ben met Marianne naar een verpleeghuis mee geweest. Voorheen kwam ik daar als vreemde niet zomaar binnen. Maar nu had ik een partner in crime. En wat vond ik dit fijn om te doen. We hebben kerst liedjes gezongen met de bewoners. Ijs met lekkers gegeten. Kopje koffie gedronken. En veel vragen (steeds dezelfde) beantwoord. Mijn moeder is nu jaloers. Maar ik weet nu al dat ik dit vaker ga doen. Ik krijg hier gewoon energie van. En mijn voeten tintelden sinds deze dag niet meer. Mijn smaak is zo goed als terug. Wat een geluk dat als je dan thuis komt de buurman aanbelt met een heerlijk bord eten. En daarna nog een toetje. Mijn oom uit Engeland zag de foto en vroeg of dit voor een man was. Ik heb er wel een uur over gedaan. Super lekker. En caramel komt goed binnen.

Dit was voor mij een onvergetelijke kerst. Ik echt elk opzicht die je maar kan bedenken. Deze zal ik de rest van mijn leven nooit meer vergeten. Wat heb ik een geluk met de mensen om mij heen.

Ik ben al eens eerder naar het bejaarden tehuis gegaan om voor mij onbekende mensen te ontmoeten. Ouderen die geen familie bezoek krijgen met de kerst. ‘Vroeger’ ging dit heel makkelijk. Je liep een bejaardenhuis in en vroeg bij de balie: wie is er vandaag ‘alleen’? En dan kreeg ik een paar namen. Twee jaar geleden lukte dit al niet meer. In oktober had ik een intake gesprek. Volgens mij vertrouwden ze niet dat er mensen zomaar op visite kwamen. Na een tweede intake gesprek hoorde ik niks meer. Heel erg jammer. 

Dit jaar ben ik toch zonder kids op deze dag. Dan ga ik mij maar nuttig maken. Ik vind dit zelf natuurlijk ook leuk en gezellig. Ik heb al een paar adresjes van oudere mensen die geen partner meer hebben en vaak alleen op 1ste kerstdag door familie worden uitgenodigd. Ga ik toch vandaag even mijn rondje doen? Of ik doe het anders. Ik heb iemand gevonden die dit ook gezellig vind om te doen. Dus wij gaan samen even op stap. Richting bejaardentehuis. Even gezellig knuffelen, kletsen en een kopje koffie drinken met…….

Ik had er al een tijdje geleden met mijn collega Paulien over. Ik ben in no time aangekleed voor het kerstdiner. Deze dame is over het hele lijf glad. Geen haartje te bekennen. Ik hoef mij nergens te scheren. Geen mascara op te doen aangezien ik bijna geen wimpers heb. En mijn haren hoeven niet in de krul of stijltang. Ik heb geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt. 

En naar een pedicure of manicure? Ik zou niet weten waarom. Ik mis al een paar nagels en ik heb geen idee welke nog gaan volgen. Ik ga mijn nagels dan ook niet lakken. Dit staat zo gek bij de vingers zonder nagel. 

Oftewel: deze dame zit als eerste aan het kerstdiner. Ik ga lekker genieten van alleen een jurkje aan trekken en verder geen poespas. Merry Christmas! 

Ik had super fijne lieve buren. En toen gingen ze ineens verhuizen. Eigenlijk ook best wel snel. Jammer. Ik ga ze zeker missen. Beter een goede buur dan een verre vriend.

Gelukkig krijg ik hele leuke fijne buren terug. Hun jongste dochter zit bij mijn dochter in de klas. Ze zijn beidden dol op huisdieren. Altijd handig om een keer te aaien en te knuffelen bij elkaar.

Ik weet dat de nieuwe buren de deur niet plat zullen lopen. Zo ben ik ook niet. Dus dat komt wel goed. Maar als zij nou een keer een zelfgemaakte spekkoek aanleveren zal ik ze een frisse citroen taart terug geven. Over en weer zonder dat het tegenstaat. 

Afgelopen week ging de deurbel. Stond er een kerstpakket van ze voor de deur. En een trolley voor dochter Eva voor als ze ooit bij papa in zijn nieuwe huis gaat logeren. Super bedankt buurtjes!

En de doos ernaast zat ook vol met lekker dingen voor de feestdagen en daarna. Wat een feest om uit te pakken met de kinderen.

Eergisteren weer een chemo kuur gehad. Nummer twee van de zware serie. De vorige keer viel enorm tegen. Waarschijnlijk omdat ik toen ook nog een griep/keel ontsteking erbij heb gehad. Alles deed mij toen pijn. Botten, spieren, mond, keel etcetera etcetera. Koorts erbij. Bloedneuzen. Zelfs een pil doorslikken was bijna niet te doen. Hopelijk ga ik het deze keer minder erg ervaren. We hebben een kerstviering in het vooruitzicht. Eerste kerstdag heb ik de kindjes. Dag twee gaan ze met papa mee. Dit is wel even wennen hoor. Ik vraag mij nu ook af of het überhaupt wel wend? Ik wil dit soort dagen gewoon met z’n vieren kunnen zijn. Wie weet in de toekomst…. Hoop doet leven!

Als ik ziek ben van de chemo dan is het de eerste week van deze vakantie. De vorige keer begon het op de vrijdagnacht. Dan heb ik de kinderen. Gelukkig met veel lieve mensen om mij heen die ons willen opvangen. Week twee als ik weer topfit ben zijn ze bij papa en hele fijne vrienden. Ook dat vind ik heeeeeeeel erg moeilijk. Weer gesplitst. En jawel, wij kunnen facetimen. Maar die warme knuffel van de kinderen ga ik toch missen. Maar ik laat mij niet kennen. Er zijn ergere dingen in de wereld. Ik denk maar zo: ik ga week twee genieten van mij beter voelen, de rust, de stilte, de leegte…… Bah. Hopelijk kunnen wij dit volgend jaar anders aanpakken. Maarrrr, ik heb met mijn dochter een fijne afspraak gemaakt. Als wij elkaar missen doen we de ogen dicht. Dan denken wij aan elkaar en geven wij een kus via de lucht aan de ander. Voor altijd samen!

Verder heb ik geleerd om hulp te vragen ook aan de arts. Ik heb aangegeven dat ik een fijne kerstavond wil met de kinderen. Ik snap dat de chemo moet doorgaan maar hoe maken wij het draaglijk voor ons drieën? Ik heb nu pillen gekregen om de ziekte verschijnselen uit te stellen. Ik word nu ziek op tweede kerstdag, maar dan zijn de kindjes toch bij paps. En ik heb extra pijnstillers als nood. Hopeta. Dit geeft mij al een bepaalde rust om de feestdagen in te gaan en extra te kunnen genieten in deze bijzondere hectische periode. 

Ik merk steeds vaker dat ik met iets thuis kom wat niet de bedoeling was. Hoe ouder hoe gekker…. Vroeger lachte ik mijn moeder een klein beetje uit als ze weer eens iets anders dan gevraagd mee naar huis nam. Zo vroeg ik een keer cerise. Vroeg mijn moeder aan de verkoper: heeft u ook cassis met kersen? En de volgende is helemaal hilarisch. Meneer, heeft u ook tiramisukie? Alsof ze in de winkel naar een Suzuki vroeg, whahaaaa. Het ging om een toen nog nieuw toetje tiramisu. 

Maar inmiddels trap ik er zelf ook in. De keuze is tegenwoordig ook zo reuze. Zou dat het zijn? Of kan ik op mijn iets oudere dag al die nieuwe dingen niet meer bijhouden?

Ik merk bij mijn dochter elke keer weer dat een chemo kuur van mij zo’n impact op haar heeft. Maar toch wil ze elke keer heel graag mee. Na vijf chemo’s vallen de puzzel stukjes in elkaar. Dankzij observaties, informatie van de mensen om mij heen en een moeder instinct.

Afgelopen chemo ging Eva er vrolijk in. Eenmaal op de afdeling zag je haar instorten. Sabrina zei al dat ze stiekem zachtjes intens verdrietig was. Ik was te druk met gesprekken en vragen beantwoorden van de verpleegkundigen. Bij de vorige chemo had ze dat verdrietige op school en bij het afscheid nemen van mij bij de klas. Het is ook niet niks om je moeder aan het infuus te zien. Er liggen allemaal zieke mensen om ons heen. 

Een kind hoort een veilige thuis basis te hebben zoals mijn beste vriendinnetje voor het leven Floor Houba al zei afgelopen dinsdag. En nu heeft Eva te maken met een zieke moeder. En wat heeft ze verder thuis? Geen papa. Toen wij eenmaal van de chemo thuis waren pakte ik haar vast. Ze brak. Tranen met tuiten en ze wist niet waarom. Ze wilde zo graag papa thuis hebben. Die mocht ze bellen. Ze smeekte of hij kon komen. Gelukkig was hij net op weg naar huis vanuit het werk. Ze heeft met hem een spelletje gespeeld. Gevochten en gespeeld voor een half uur. Je zag haar opfleuren. Even weer een sterke man in huis. Het afscheid viel gelukkig mee. Mijn schoonzus Mascha kwam toen ook binnen met een stapel pannenkoeken voor het avond eten voor haarzelf en de kids. Daarna broer Daan met opa en oma. Oftewel een grote gezellige familie. 

Maar wat een impact voor je kind. Gelukkig gaat de school hier fijn mee om. Ik stuur een foto van ons op de afdeling. Eva kreeg een plastic spuitje mee en mijn polsbandje om te laten zien aan de klas. De juf gaat vast weer de foto van ons projecteren. Ze kan dan ook vertellen dat ze heeeel vaak van Sabrina heeft gewonnen met uno. En dat ze een perenijsje heeft gekregen. 

Je kan een koekjes deeg maken. En deze als onderstaande gebruiken om een eetbare schaal te creëren.

Je kan het je ook makkelijker maken. Dan pak je bijvoorbeeld een pak bastogne koeken. Deze sla je fijn. 100 gram boter laten smelten. Alles goed mengen. Dan pak je een bakblik zoals hierboven en schep je het mengsel juist aan de binnenkant. Goed aandrukken. Even in de koelkast en je schaal is klaar voor gebruik.