Ik ben dol op puzzelen. De meeste puzzels van 1500 stukjes heb ik in twee dagen klaar. Die van 1000 moet in een lange dag likken. Vijf december heb ik er een gekregen van 2000 stukken. En een niet al te makkelijk plaatje. Deze maar eens tevoorschijn gehaald. 

En dan wil je gaan beginnen. Valt dat even tegen. En dan heb ik het niet over omdat er 2000 stukjes zijn. Maar wel omdat mijn nagels afgebrokkeld zijn. Ik heb nog 2/3 per nagel over. Mijn vingertoppen zijn dus kaal. En dat is mij toch lastig vastpakken. Het lijkt een beetje op puzzelen met handschoenen aan. Nu begrijp ik ook dat ik minder grip heb. Ik dacht eerst door de tintelingen in mijn vingers. Maar ik mis ook mijn nagels en wat vellen. Door dat laatste zijn de vingers extra gevoelig. Maar ja, ik heb nu wel langer plezier van deze puzzel

Dit las ik in het plus blaadje. Ik hou van makkelijk. Je pasta, eventueel vlees en groenten in een pan. Maar een pan af te wassen. Deze ga ik proberen. Ik zal hieronder het recept van de plus erop zetten in verband met de hoeveelheden. Maar als je op pinterest kijkt vindt je nog veel meer voorbeelden. De foto komt ook daar vandaan. Er zitten iets meer ingeredienten in dan ik zou gebruiken. Te ingewikkeld.

350 gram penne, 200 gram kipfilet in blokjes (deze zou ikzelf liever weglaten of apart bakken), 400 gram cherry tomaten gehalveerd, 4 teentjes knoflook, bosje basilicum in stukjes gescheurd, klein potje tomaten puree, 1 theelepel rozemarijn en wat olijf olie.

Leg alles in de pan. Giet daar de olijf olie en een liter water bij. 10 minuten koken zonder deksel op de pan. Zo kan de saus mooi indikken. En klaar!

De knoflook in kleine stukjes snijden. Zo komen er meer smaken vrij. Als je normaal je pasta kookt dan giet je het meeste zetmeel eraf. Soms spoel je deze ook nog eens extra eraf met stromend water. Omdat je dit nu niet bij bovenstaande doet krijg je sneller een dikkere saus. Hierdoor voelt een portie wel wat zwaarder aan.

Wij zijn vanmorgen naar de parkeergarage gereden in de Arena in Amsterdam. Daar aangekomen was het twee minuten lopen naar de ijssculpturen. Het was van binnen niet heel groot. Maar oh zo mooi. De temperatuur was tien graden onder nul. Dus ik zou zeggen: ski kleding aan. Deze tentoonstelling is voor de tweede keer verlengd. Korting kregen wij met een ANWB pas. 

Het thema was muziek. Lijkt me duidelijk.

Ik kreeg na chemo nummer een van de zware serie na een week een rare rode plek op mijn hand. Bij chemo nummer twee ook na precies een week. En jawel. Afgelopen dinsdag, wederom precies een week na de chemo, kwam weer een rode plek op mijn hand tevoorschijn. De arts keek ernaar en wist hier niks over te zeggen. De afdeling deed lakoniek alsof ze het niet zagen. Gelukkig had ik van de eerste twee geen last. Alleen op een gegeven moment wat jeuk. 

Nummer drie is een ander verhaal. Deze prikt. Alsof je een verbrande plek hebt. Nu een week. Ik ga ervanuit dat deze net als voorgaande vanzelf overgaat. En het is gelukkig verder goed te doen hoor. Ik heb gewoon een kloppende hand 😜.

Ik heb een diepvries lade vol met: rösti, boerenkool, spinazie en een bonen mix.  Er kunnen nog meerdere andere zakken bij om eventueel te variëren. 

Men neme een koekenpan. Daar gaat olie of boter in met een gesnipperde ui.  Daarna gooi ik er wat rösti in, spinazie blokjes en bijvoorbeeld boerenkool (een goedkope superfood). En eigenlijk ben je dan al klaar. Voor weinig centen heb je in een korte tijd een gezonde maaltijd. Alles zit hierin. Nog eventueel wat geklutste eieren erdoor of geraspte kaas. Makkelijker dan dit kan het niet. Het is ook nog eens behoorlijk gezond. En: low budget. Niet elke maaltijd hoeft met vlees of vis. Dus in dit geval ben je ook nog eens goed bezig voor het milieu. Goedkoop, snel, makkelijk en goed voor het milieu. Tadaa. 

Iedereen zegt dat ik er zo gezond uit zie. Ik heb inmiddels een vol gezicht. Een onderkin. En dit laatste heeft niks te maken met ouderdom. Ik kom gewoon aan. Mijn gezonde rood bruine huidskleur komt van de chemo. Waarschijnlijk straal ik gewoon iets chemisch uit 😁.

Ik roep nu nog steeds in het rond: allemaal vocht van de medicijnen. Dat klopt voor een deel ook echt. Mijn sokken staan met een mooi patroon in mijn vel aan het einde van de dag. Gelukkig zijn deze medicijnen afgelopen week gestopt.

Na een chemo kuur slik ik dus een bepaald medicijn die ervoor zorgt dat ik minder last heb van bijverschijnselen. Een bijwerking is dat ik extra veel trek krijg. Oftewel, ik eet het liefst de hele dag door. Smaak of geen smaak. Ik ben onverzadigbaar. Ik haat nu de weegschaal en het zien van mijn gezicht in de spiegel. En en kaal hoofd. Geen wenkbrauwen. Geen wimpers. En dan ook nog eens een onderkin. Bah. Zo niet ik! Ik vind dat ik nu zo’n typisch hoofd heb wat bij kanker hoort. En dat is behoorlijk confronterend. Dat maakt het voor mij makkelijker om doordeweeks geen chips, snoep of koek te eten. Veel water te drinken. Dit hou ik nu een week vol. Het begin is er. Ik stop mijzelf vol met verse vitaminen. Alvast ter voorbereiding van de operatie.

Vanaf nu geen chips en snoep. Als ik dan ga snaaien dan ga ik voor een gekookt ei of fruit. En vooral veel vocht. Alhoewel…. Overdreven? Het is gewoon een gevoel voor mijzelf. Ik voel mij nu even niet prettig bij zoals ik er nu uitzie. 

Ik ben denk ik van een generatie die niet met pijnstillers opgroeide. Mijn ouders hadden niet eens een thermometer in huis. De drogist zag er toen natuurlijk ook heel anders uit. Ik kan mij alleen hoestdrankjes op de badkamer herinneren. Pijnstillers zonder een lekker (kinder)smaakje. Als ik een flinke schaafwond had werd deze schoongespoeld met kraanwater. Oh, ja, wij hadden wel formule 1 tegen wratten. 

Tegenwoordig heb je voor elk lichaamsdeel of celletje wel iets van een medicijn. Dat maakt het natuurlijk ook makkelijker om aan te schaffen als je iets mankeert.

En toch zat het niet in mijn systeem om van alles in huis te halen. Ik kan nu wel zeggen zat. Als je bijwerkingen hebt van de chemo ben je er op een gegeven moment klaar mee. Zeker rondom de feestdagen zorgde ik voor een mooie schap vol met potjes en tubes. Die hebben mij toch een betere tijd gegeven. En ik snap het dilemma van verspilling. Maar wat ik over heb aan medicijnen gaat niet de prullenbak of gootsteen in. Ik lever de boel netjes in bij de apotheek.

Ik krijg geen contact meer ……….. Hij is verdwenen. Er steekt niks meer gespierd fier overeind. Nu heb ik echt een blote billen gezicht.

Mijn laatste wimper haar.  Mijn antenne. Het haartje met spierballen is eraf gevallen. Misschien ook maar beter. Alleen is ook maar alleen. Nu ben ik weer in evenwicht.

Ja ja, ik had dit al veel eerder moeten regelen. Maar het was voor nu helaas te laat. Wij gingen van de week om 18:00 naar de tandarts. De kids helemaal in de stress in verband met de fluor behandeling. De vorige keer moest Eva spugen omdat ze de bitjes niet uit mocht doen. De assistente beloofde haar toen dat ze de volgende keer met een kwastje een fluor behandeling zouden krijgen. Zitten wij daar. Meneer de tandarts kwam 20 minuten na ons binnen lopen. Zegt hij tegen mij: ik heb u al denk ik een tijd niet gezien in verband met het ziek zijn? Toen was ik er al weer klaar mee. Afgelopen september was ik nog bij hem geweest voor een nood vulling. Omdat een kroon tijdens de chemo kuren niet mag. Hij maakte nog even een foto van mijn gebit dan hoefde ik de volgende keer niet perse te komen. Half jaar geleden heeft hij ook al foto’s gemaakt. Op het moment van de foto kwam hij erachter dat het apparaat niet aanstond. Aanzetten, opwarmen, op het moment van de klik had ik waarschijnlijk mijn mond iets open. Kreeg er bijna straf voor. Mevrouw: u had uw mond niet helemaal dicht, foei. Sorry meneer, woef. Daarna waren de kinderen aan de beurt. Eva heeft afgebrokkelde kaas kiezen, dus pijn. Klopt helemaal zei hij. Ok, dat was het dan. Toen moesten ze voor een fluor behandeling. Het bitje kwam tevoorschijn. Ik zag de paniek. Ze waren voorgelogen. Dus ik zeg tegen meneer de koekepeer: de vorige keer is hen wat anders belooft. Volgens hem zo minder effectief. Dus ze moesten dit. En ach, er was een nieuwe smaak, niet zeuren. Ze kregen maar een paar druppels in hun bitje. Nou, dat heb ik gezien. Echt een heel dun laagje. De punten van de tanden kwamen er net in. Niet eens voor de helft. Dat heeft lekker veel zin. Eva begon weer te kokhalzen omdat ze twee van die ‘grote’ dingen in haar mond had. Ik ben nu helemaal klaar met deze man. 

Maar ja, de kids zijn nu al getraumatiseerd. Ik vond het vroeger ook niks. Hoe kan ik het voor nu leuker maken? Is dit wel nodig? Ik weet dat mijn broer en ik op een gegeven moment als we bij de tandarts waren geweest thuis chips kregen. Geen idee waarom. Waarschijnlijk omdat ik van te voren ook een grote stress factor had. Het deed mij wel goed. Dus deze traditie gaan wij in ere houden. Op naar de supermarkt. Aangezien onze lieve vriend de tandarts laat kwam binnen stappen waren wij pas om 18:45 in de winkel. Daar liepen wij dan. Twee jonge kids met een grote zak chips 😁. Thuis snel de pyama’s aan. De kids hadden hun bakjes al gevuld. Ze stonden samen voor de klok te wachten tot ze weer wat mochten eten. Na de fluor behandeling mag je een half uur niet eten of drinken. Om 19:00 gingen ze los. Als monsters verslonden ze hun chipjes. De kruimels lagen eerst overal maar werden uiteindelijk als een stofzuiger met hun mond opgezogen. Normaal zouden ze om 19:00 al op bed liggen. De volgende keer zal ik rekening houden met het tijdstip bij de tandarts. Nog even lachen om home video’s van afgelopen weekend gekeken. En wat zegt Daan dan? Mam, dit was de beste doordeweekse dag ooit. Behalve dan als het mijn verjaardag is. Dan krijg ik chips EN kado’s. Daaaaag trauma. Dag meneer de koekepeer, wij gaan lekker weg.

Het hoort er allemaal bij. En ik mag niet klagen. Wij hebben met z’n drieën niet hoeven te verhuizen. En dat is erg fijn. Daar zijn wij iedereen ook erg dankbaar voor. 

Maar nu is wel weer dat moment gekomen om twee tasjes in te pakken met kleding voor een weekend weg. En ik ga niet mee. Ik kan hier maar niet aan wennen. Het schijnt ooit makkelijker te gaan worden. Daar heb ik nu nog geen beeld bij.