Ik ben dol op toffees en appeltaart. Allebei ongezond. Als ik dan toch zondig pak ik graag twee dingen in een keer goed aan. Dan maak ik een appeltaart met toffee erin. Dit kan op twee manieren.

De appeltaart maak je met een pak of met meel, boter, eieren, suiker en een recept van het internet. Als je de appels geschild hebt en daar kaneel en eventueel suiker doorheen mengt kan je ook klein gesneden stukjes fudge erbij mengen. Je kan de fudge of andere toffees ook smelten. En deze in banen over de afgekoelde appeltaart heen gieten.

Gisteren ben ik met de kinderen naar het Toon Hermans huis geweest. De eerste en de derde woensdag van de maand is daar een inloop kinder middag. Eva had er zin in en Daan moest het eerst nog eens meemaken voordat hij kon oordelen. Er was een groep van 8 kinderen aanwezig. Dat werden er dus tien. Deze groep was een vrij stabiele groep die elke keer aanwezig waren. Ze begonnen met een glazen pot versieren. Ik was even bang dat Daan hard weg zou rennen. Hij haat knutselen. Maar hij bleef zitten. Pfew. En hij ging netjes aan de slag. Ik zag ze allebei heerlijk aan het werk zijn, lachen en kletsen met iedereen. Elke kind had iets te maken met een persoon die ze kende die kanker had of heeft gehad. Vanaf nu wordt op elke woensdag het versierde potje erbij gepakt. Dan mogen ze een waxine lichtje aansteken voor een bepaald persoon en er iets over vertellen. 

Hierna kregen ze allemaal een stok. Die mochten ze ook versieren. Als ze dan iets wilden vertellen aan de groep dan hadden ze houvast aan de stok. Ze mogen iets leuks vertellen maar ook over de ziekte kanker. De twee vrijwilligers die erbij waren proberen dingen uit de kinderen te trekken en te begeleiden. Zij weten wat elk kind heeft meegemaakt en daar spelen ze op in. Daan en Eva werden nog met rust gelaten. Eva had een vriendinnetje gemaakt. Een meisje van 9 jaar. Zij gaf haar tekening aan Eva. En wat zegt Eva? Wist jij dat mijn ouders gescheiden zijn? Hahaaa, daar gaan we weer. 

Daan twijfelt over een volgende keer. Hij gaat waarschijnlijk liever met een vriendje spelen. Eva wil heel graag weer. Maar niet zonder Daan. Over veertien dagen zouden ze weer mogen. Maar dat is ook de dag van mijn operatie. En daarna mag ik zes weken ‘niks’ doen. Even kijken of we dit aanpakken en hoe. 

Aardappelen. Paddenstoelen. Pompoen. Prei. Rode biet. Rodekool. Spruiten. Uien. Veldsla. Witlof. Witte kool. Wortelen.

Ik heb het makkelijk met douchen. Ik ben zo klaar. Niks te scheren. Geen natte haren te wassen, drogen en in model te krijgen. Ik zou haast zeggen: laat de haren voorlopig maar weg. Het heeft zoveel voordelen. In de zomer zou ik met de meest gladde benen rondlopen zonder te waxen of scheren. 

En mijn bikinilijn? Wat de voorkant van mijn lijf betreft past nu een klein stukje stof. En buiten dat driehoekje stof zie je een gladde huid zonder haren of stoppels. Alleen zal dat stukje stof niet staan bij die grote lap die ik aan de achterkant nodig heb. En dan heb ik het niet over haren die ik zou moeten verbergen. Maar meer over al dat vocht wat ik vasthoud en in mijn billen zijn gaan zitten 😜.

Vanaf vandaag kan je bij het Kruidvat een NS kaartje kopen voor 14 euro. Deze is tot 16 april geldig om een dag onbeperkt te reizen.

Mijn moeder heeft twintig jaar geleden borstkanker gehad. Tijdens de operatie werd het verwijderde tumor weefsel onderzocht. Deze bleek kwaadaardig te zijn. Dus werd toen standaard haar okselklieren verwijdert. Later, na onderzoek, bleek dat er in haar oksel geen kwaadaardige cellen zaten. Toen werd ze kankervrij verklaard. Natuurlijk waren de eerste jaren en soms nog de jaarlijkse controles spannend. Mijn moeder had veel last van vocht in haar arm omdat de lymfeklieren verwijdert waren. Ze had de een na de andere ontsteking. Uiteindelijk gebeurde dit zo vaak dat ze maandelijks een antibiotica injectie kreeg. En helaas werd ze arbeidsongeschikt verklaard. 

Gelukkig kunnen ze tegenwoordig al vaak voor de operatie bekijken of er tumor weefsel in de lymfeklieren zit. Bij mij is/was dit het geval. Vandaar de chemokuren. Inmiddels heb ik een MRI en echo gehad. Ik hoor snel of mijn oksel tumor weg is. Zo niet, dat wordt deze klier operatief verwijdert. En is er niks meer te zien dan volgt alleen nog bestraling om het allerlaatste slechte celletje de doden. 

Vanmorgen een MRI scan en echo gehad. Voor de operatie maakt de uitslag niks uit. Het is wel leuk om te weten of de chemo iets gedaan heeft. 

Wat een belevenis is zo’n MRI. Het was mijn tweede keer. Een groot verschil met de vorige keer was dat ik toen mijn haar elastiekje met een ijzertje eraan moest verwijderen. Dit is nu natuurlijk niet meer het geval. Alhoewel ik ook mutsjes heb met een ijzertje eraan. Maar vandaag niet. Verder zat ik strak strak in mijn trainingspak pak (kijk eens hoe ik hak hak)…. Want mijn spijkerbroeken bevatten een ijzeren rits. Alles met ijzer is gevaarlijk in verband met magneten. 

Ten eerste moest ik een half uur stil op mijn buik liggen. Mijn hoofd in een kommetje. Naderhand zat dat kommetje in mijn hoofd. Zag er niet uit, haha. Ik geef ook nu weer al dat vocht wat ik vasthoud de schuld 😉. De scan zelf is een aaneenschakeling van herrie. Fase 1 hoorde ik steeds roepie roepie. Daniela en Karin weten wel waar ik toen aan dacht. De mensen die de film ‘mooie jongens’ hebben gezien snappen het dit ook. In fase 2 hoorde ik allemaal geweren afgaan. De koptelefoon met muziek heeft op zo’n moment weinig zin. In fase 3 lijkt het of er een alarm afgaat. En toen was het alweer klaar. Helaas was er iets teveel herrie voor een dutje. Infuus naald er weer uit. Aankleden en door naar de echo. Daar zag ik mijn trui rood worden. Zonde. Na de echo in de hal van het ziekenhuis gaan zitten en mensen bekeken onder het genot van een koffie speciaal: speciaal voor mijn onderkin. 

Ik ben een paar kilo aangekomen. Ik dacht van onder andere niet werken. En door wat minder energie te hebben ren ik minder hard rond in en om het huis. 

Laatst met het douchen trok ik mijn sokken uit. Zie ik mij daar toch een inkeping in mijn been 😱. Ik hou vocht vast. Vandaar die onderkin. Ik werd er gewoon blij van. Ben direct gestopt met diëten, Whahaa. Toen ik een foto van mijn been naar de familie app stuurde reageerde mijn schoonzus met een fijn antwoord. Ze had even op Google gekeken. Mensen die een chemo hebben ondergaan kunnen wel 5 tot 15 kilo aan vocht vasthouden. Geweldig toch? Dus mijn onderkin en klapkuiten zijn tijdelijk en gaan vanzelf weer weg! Ik ga dit vieren met een zak chips, njom njom.

Via het ziekenhuis kan ik therapie krijgen voor de kinderen en mij. Ik liet Eva inschrijven. Puur voor wat tips om met de situatie van thuis om te gaan. Om de een of andere reden werd er tot drie keer toe niks mee gedaan vanuit de afdeling. Of ze vonden het misschien niet nodig of het werd ‘gewoon’ vergeten. 

De laatste keer dat ik voor een chemokuur kwam melde ik dit. Ik kreeg meteen een gesprek aangeboden. Daar kreeg ik tips voor de kids en nog meer. Af en toe moet ik de kinderen in alle rust apart nemen. Bijvoorbeeld bij het naar bed gaan. Even bij ze gaan liggen. En uitdagen. Ze hebben een dagboek. Daar staat vaak de zin in: ik heb wel/geen zin in morgen omdat…… Eva zegt altijd geen. En Daan altijd wel. De tip is om de rollen om te draaien. Dus tegen Eva zeg ik nu: wel zin in omdat…. 

En verder is het heel erg goed om samen te tekenen. In ons geval over het ziekenhuis en de operatie. Zodat ik Eva alvast kan voorbereiden op de aankomende operatie die mij te wachten staat. Bij haar is dit erg belangrijk omdat zij verbaal niet sterk is. Wij zitten nu af en toe gezellig samen aan tafel te kleuren en te tekenen.

Sinds de kinderen weten dat ik ziek ben zag ik ze veranderen. Vooral mijn dochter van zeven jaar. 

Hoe vaak ze mij niet aankijkt en dan vraagt of het wel goed gaat. 

Ik heb geen wimpers en daardoor rollen soms de tranen over mijn wangen. Ze vraagt nog steeds: moet je huilen mama?

Als mijn muts iets omhoog is gegaan, loopt ze naar mij toe. Dan trekt ze deze weer goed over mijn oren. 

Na een slok spa rood en een klein ‘boertje’ gelaten te hebben vraagt Eva of ik moet spugen. 

Ze voelt soms voorzichtig onder mijn pet en vraagt zich dan af wat voor een soort haar ik terug ga krijgen. Ze wil zo graag dat ik weer krullen krijg. 

Mam, ik neem geen vriendinnetje mee naar huis. Dan heb jij rust thuis.

Ze lopen allebei regelmatig naar mij toe. En geven mij dan een dikke knuffel. Meer dan voorheen.