Naar de tandarts en toch de leukste doordeweekse dag ooit.

Ja ja, ik had dit al veel eerder moeten regelen. Maar het was voor nu helaas te laat. Wij gingen van de week om 18:00 naar de tandarts. De kids helemaal in de stress in verband met de fluor behandeling. De vorige keer moest Eva spugen omdat ze de bitjes niet uit mocht doen. De assistente beloofde haar toen dat ze de volgende keer met een kwastje een fluor behandeling zouden krijgen. Zitten wij daar. Meneer de tandarts kwam 20 minuten na ons binnen lopen. Zegt hij tegen mij: ik heb u al denk ik een tijd niet gezien in verband met het ziek zijn? Toen was ik er al weer klaar mee. Afgelopen september was ik nog bij hem geweest voor een nood vulling. Omdat een kroon tijdens de chemo kuren niet mag. Hij maakte nog even een foto van mijn gebit dan hoefde ik de volgende keer niet perse te komen. Half jaar geleden heeft hij ook al foto’s gemaakt. Op het moment van de foto kwam hij erachter dat het apparaat niet aanstond. Aanzetten, opwarmen, op het moment van de klik had ik waarschijnlijk mijn mond iets open. Kreeg er bijna straf voor. Mevrouw: u had uw mond niet helemaal dicht, foei. Sorry meneer, woef. Daarna waren de kinderen aan de beurt. Eva heeft afgebrokkelde kaas kiezen, dus pijn. Klopt helemaal zei hij. Ok, dat was het dan. Toen moesten ze voor een fluor behandeling. Het bitje kwam tevoorschijn. Ik zag de paniek. Ze waren voorgelogen. Dus ik zeg tegen meneer de koekepeer: de vorige keer is hen wat anders belooft. Volgens hem zo minder effectief. Dus ze moesten dit. En ach, er was een nieuwe smaak, niet zeuren. Ze kregen maar een paar druppels in hun bitje. Nou, dat heb ik gezien. Echt een heel dun laagje. De punten van de tanden kwamen er net in. Niet eens voor de helft. Dat heeft lekker veel zin. Eva begon weer te kokhalzen omdat ze twee van die ‘grote’ dingen in haar mond had. Ik ben nu helemaal klaar met deze man. 


Maar ja, de kids zijn nu al getraumatiseerd. Ik vond het vroeger ook niks. Hoe kan ik het voor nu leuker maken? Is dit wel nodig? Ik weet dat mijn broer en ik op een gegeven moment als we bij de tandarts waren geweest thuis chips kregen. Geen idee waarom. Waarschijnlijk omdat ik van te voren ook een grote stress factor had. Het deed mij wel goed. Dus deze traditie gaan wij in ere houden. Op naar de supermarkt. Aangezien onze lieve vriend de tandarts laat kwam binnen stappen waren wij pas om 18:45 in de winkel. Daar liepen wij dan. Twee jonge kids met een grote zak chips 😁. Thuis snel de pyama’s aan. De kids hadden hun bakjes al gevuld. Ze stonden samen voor de klok te wachten tot ze weer wat mochten eten. Na de fluor behandeling mag je een half uur niet eten of drinken. Om 19:00 gingen ze los. Als monsters verslonden ze hun chipjes. De kruimels lagen eerst overal maar werden uiteindelijk als een stofzuiger met hun mond opgezogen. Normaal zouden ze om 19:00 al op bed liggen. De volgende keer zal ik rekening houden met het tijdstip bij de tandarts. Nog even lachen om home video’s van afgelopen weekend gekeken. En wat zegt Daan dan? Mam, dit was de beste doordeweekse dag ooit. Behalve dan als het mijn verjaardag is. Dan krijg ik chips EN kado’s. Daaaaag trauma. Dag meneer de koekepeer, wij gaan lekker weg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s