Wij 👩‍👧‍👦 hebben vakantie. Daan heeft dan bijna altijd een vriend te logeren. Gezellig. Zo spelen ze ook nog eens buiten ipv te gamen.

Eva heeft soms een vriendin te logeren maar vind zonder ook prima.

Ik laat in de vakantie en de weekenden mijn slaapkamerdeur open. Dolf mag tegenwoordig niet meer s’nachts buiten zijn. Hieronder zie je de reden.

Vroeger ging mevrouw s’nachts op mijn hoofd liggen. Niet echt lekker. Ik duwde haar vaak weg. Ze heeft dit door. Ze gaat nu naast mij liggen. Ik heb een vermoeden dat ze aan mij ademhaling hoort hoe diep ik slaap. S’nachts voel of hoor ik geen Dolf. Tegen de ochtend voel ik soms een zacht pootje 🐾. Tegen mijn wang of hand.

Hier vond ze een elastiek. Iets met vis olie. Altijd geliefd.

My Goodness, wat was het fantastisch. Vroeger reisde ik de hele wereld over. Ging ik naar concerten en festivals. En nu? Wat was ik zenuwachtig van te voren. Twee jonge meiden mee met mij.

Ik had mij goed ingelezen. Je mocht vier uur van te voren in e parkeergarage zijn. Daar ging ik voor, haha. Dan waren we maar op tijd. Genoeg te doen bij dat Ajax stadion gebeuren. Het concert zou om 20:00 beginnen. Om 18:30 mocht je naar binnen. Geen voorprogramma. Perfect voor een eerste keer met de meiden.

Om 15:00 zei Eva; gaan we? Yes! Uur rijden. Dan zijn we precies vier uur vtv daar. Daar gingen we. Een tas vol met eten en drinken mee. Dat wist ik nog van vroeguh. Altijd file om uit een parkeergarage te komen.

We reden langs de Mac….. Of ze frietjes mochten. Ach, why not? Hoort bij de voorpret. Daarna door naar Amsterdam. Op de A2. Vijf baans snelweg. De linker twee afgekruist. Politie en allerlei andere auto’s met sirene reden daar. Ik zei nog tegen de meiden; pfff, ongeval. Gelukkig hebben we de tijd. Toen werden vier van de vijf banen afgekruist. Je snapt de irritatie bij veel mensen. Hoe dan? Ik mocht eerst bij een meneer invoegen, daarna hij bij mij. Wij nog lachen naar elkaar. Toen reden de ambulances 🚑 over de vluchtstrook voorbij.

Op dat moment zag ik rechts meerdere auto’s goed in de prak zitten. Mensen liepen verdwaasd rond. Eva riep; mam, er is een auto naar beneden gereden. Ik dacht alleen maar; mensen ga aan de kant. Weg, achter de vangrail. Toen keek ik naar links. Daar lag een auto op de kop. Daarnaast iemand, lijkbleek, bloed. Bah bah. De meiden en ik waren een kwartier stil. Wat een ellende. Het kan maar zo gebeuren.

Eenmaal in de Arena hielp iemand mij met de parkeerkaart. Die moet je dus vtv scannen en naderhand. Weer wat geleerd. Toen stonden wij buiten. Uhhh, waar was nou de Ziggo? Nergens een bord. Ik vroeg het aan mensen. Ik kreeg alleen maar buitenlandse antwoorden. Ok. Google maps aan. Maar die gaf de route met de auto. Zeg dames! Jullie zijn van deze tijd. Help mams even met de route te plannen met lopen. Gelukt. Gevonden. Veel te vroeg. Toen hebben we nog geheel ontspannen in de auto gezeten. Alle terrassen zaten namelijk vol. Mooi weer. Ach, wij hadden genoeg te eten en drinken.

Om 18:15 liepen wij naar de Ziggo. Een kwartier in de rij gestaan. Eva kneep mij bijna fijn. Wat een spanning. Afgesproken dat als we elkaar kwijt zouden raken bij de hoofd ingang zouden gaan staan. Ontspan. Relax. Het lukte na een cappuccino.

Eva heeft haar plek voor een volgende keer al gevonden. Naast het podium, vooraan.

Ze zijn er vroeg bij tegenwoordig. Maar alsnog. Mijn dochter is 13 jaar. Moet zij naar een concert mogen gaan? Lastig lastig. Ik was met mijn eerste concert echt wel veel ouder. Mijn vader ging toen mee. Samen met mijn nicht en paps gingen wij naar U2 en bbking. Beste concert effer ooit.

Maar nu is mijn dochter aan de beurt. Ze heeft het over een Metallica. Sorry schat. Deze kaarten krijg ik niet. Ga ik ook geen moeite voor doen. Te duur. En zij is echt te jong.

Ik heb wel kaarten kunnen scoren voor Queen. In de Ziggo dome. Klinkt super. Maar oh jee, voorheen ging ik er voor. Zag nergens een gevaar in. Maar nu? Pfff. Ik slaap al nachten niet meer. Ik ga naar dit concert. Mijn laatste is jaren en jaren geleden. En nu heb ik twee dames van 13 onder mijn hoede. Pfff.

Hangmat, zonnebrand en een goed boek. Check. Oh, nee. De verkeerde lijst.

Olie bijgevuld, getankt, kaartjes mee.

We vertrekken zo. Spannend. Vind ik dan.

Gisteravond ging ik in de schuur nog even iets bakken. Churro’s van de Lidl. Zo lekker. Een soort van oliebollen deeg in een stengel vorm met de smaak kaneel/suiker. Eva is er dol op. Foute boel natuurlijk. Teveel suiker. Maar zo af en toe. Moet kunnen.

Ik liep dus laat door de tuin. Ik struikelde bijna over al die slakken. Slakken met huisjes en naakt slakken. Niet normaal. Niet te tellen zoveel. Echt bizar. Ik heb geleerd van de partij voor de dieren dat je ze moet vangen en in een emmer moet vervoeren naar een weiland verderop. Pffff. Ik zie alleen maar dat mijn plantjes opgegeten gaan worden. Doei komkommers. Doei sla.

Wat is eigenlijk het nut van een slak? Ik weet dat de egels ze lekker vinden. Maar is dat de enige reden van bestaan? Waarom hoofdluis? Daar heeft iedereen last van. Niet de lusten. Muggen? Zelfde verhaal. Soms snap ik de dingen in het leven niet.

Toen ik de bovenste foto aan Eva vol trots liet zien, zei Eva; mam, is dat een kip? Serieus? Dit is een bloem die op onze tafel staat.

Hoe was jullie Koningsdag? Wat een mazzel met het weer. Gelukkig zaten ze ernaast. Volle zon. Ik begon de dag bij mijn ouders en familie. Oranje gebak en oranje bitter. Weer vreselijk gelachen. Rond 13:00 naar huis. Ik was alleen. Geen zin gehad in de stad of een kleedjesmarkt.

De stiefbroer van mijn zoon kwam een oranje plant brengen. Omdat hij zo vaak hier mee mocht eten. Hoe leuk. Vandaag de bloemetjes eruit geknipt. Want Koningsdag is voorbij 😂. De macarons waren favourite. En zoals verwacht; vandaag met korting. Zo ook de bokkenpoten en oranje ‘roze’ koeken. Deze heb ik gekocht voor familie in Engeland. Zij komen binnenkort op bezoek.

Eva kwam even op visite. Alvast een tas brengen. Anders had ze vandaag twee te sjouwen. Ijsje gegeten. Lekker buiten in de zon. Dus niet. Ze werd gek van elk mini vliegje of tor. Dat wordt nog wat van de zomer met het eten. Vorig jaar had ze nergens last van.

Het is me wat met deze twee. Never a dull moment.

Dolf kreeg laatst druppels in haar nek tegen vlooien en teken. Dan trek ik een plastic handschoen aan. Ik loop dan met mijn pipet met vloeistof maar haar toe. Mevrouw wil weglopen. Ik hou haar in de houdgreep. Gelukt. Daarna ging ze in haar mandje liggen. Mijn zoon kwam binnen en zei; wat is er met Dolf? Ze kijkt de andere kant op. Is ze boos? Yep.

Een dag later kwam hier iemand ivm een offerte voor zonnepanelen. Ik denk dat ik er toch maar voor ga. Ik vroeg aan de meneer of hij tegen katten kon. Hij was er dol op. Mevrouw 🐈‍⬛ stond al voor het raam. Elke keer weer moet ik lachen als ze daar zo staat.

Te komisch voor woorden, toch? Maar ja, ik liet haar binnen en zei tegen de zonnepanelen meneer dat ze een allemansvriend is en graag praat/miauwt. Ik deed de deur open. Dolf rende vrolijk naar binnen en ging meteen in de ankers. Oren in de nek. Een man! Een vreemde man! Haar trauma. Dit verhaal heb ik al eerder verteld. Ik was weg met mijn ouders. Kwam later terug. Geen Dolf. Huh? Die kwam je altijd tegemoet in huis. Wij met z’n drieën zoeken. Op een gegeven moment was mijn moeder op zolder en bleef stil staan. Ziet ze een 🐈‍⬛ koppie langzaam vanuit een doos omhoog kijken. Hahaaaa. Maar wat was er nou gebeurd? De glazenwasser was geweest. Waarschijnlijk met het achterraam bezig geweest. Gordijn was daar dicht. Dolf moet iets gehoord hebben en ws gedacht dat wij het waren. Was het dus een vreemde man. Een trauma voor haar geweest. Bij zonnepaneel offerte meneer nummer twee precies dezelfde reactie. Ze ging laag en zocht een vluchtweg. Ok, duidelijk.

Dan nog het konijn. Ik heb al plantjes gekocht. Kunnen nog niet naar buiten. Meneer Bob 🐇 ging zijn hok uit. Doet hij vaker. Liep naar de gang. Ik dacht even niet na. Later keek ik. Oh nee…… Mijn tomaten 🍅 plantjes. Blaadjes weg en stuk steel. Lekker dan.

Ik kreeg een mail dat de schoenen van Eva rond 17:00 bezorgd zouden worden. Ik durfde om 13:00 een boodschap te doen. Ging ineens mijn mobiel af in de Kruidvat. Er had iemand aangebeld. Neeeeeee, toch niet dat pakketje?

Ik keek. Jawel, er stond een meneer voor de deur met een pakje. Ik duwde op het microfoontje en zei een beetje schor; hallo. Hij zei; ik heb een pakket. Oh, zei ik, ik dacht dat je om 17:00 zou komen. Ik kom eraan. Zet maar bij de voordeur.

Meer mensen doen het zo. Maar ik nu dus voor het eerst. Snel naar huis. Want als deze gestolen wordt… Het was geen heel goedkoop ding. En op de doos stond ook, zag ik later, met grote letters Nike op. De meneer had het pakje netjes achter de plantenbak gezet. Dus vanaf de straat niet te zien. Maar via een dode hoek bij mijn bel makkelijk mee te nemen. Het is goed gegaan. Pfew.

Als je sommige pakketjes mist dan moet je soms een eind rijden om het op te halen. Dat was voor mij de reden om te gaan praten via de deurbel. Ik had geen zin om een tot twee dagen te wachten voor mijn pakket op te halen. En dan ook nog eens kilometers om te rijden. Vandaar mijn stem via de deurbel. Voor het eerst. Maar eigenlijk vind ik het nog steeds niks.

Ik ben niet zo van het promoten van een serie of een betaalde zender zoals Netflix, Disney of bv Videoland.

Maar ik keek van het weekend maar Lenox Hill. Een ‘gewone’ ziekenhuis serie, opgenomen in New York. Op Netflix.

In het begin vond ik de serie prima, je leert de patiënten en verzorgenden kennen. Toen kreeg een van de artsen de diagnose kanker. Met daarbij een hele moeilijke beslissing. Opereren of niet. Dat stukje vond ik al best heftig. Ik snapte zo goed zijn woorden. Ik maak mij voor nu niet druk……

Toen ik dacht dat de serie afgelopen was kwam er een COVID aflevering. Die sloeg bij mij echt in als een bom. Ook daar lieten ze zien dat familie niet bij een stervende patiënt mochten zijn. Dat je via een iPad de familie afscheid liet nemen. Pffff. Ik heb die iPad vastgehouden. Ik gaf de knuffel van familie door aan hun dierbare die stervende was. Zo blij dat dit voorbij is.

En dan zegt je zoon tegen zijn stiefbroer, dit was de beste tijd van mijn leven. Geen verjaardagen, geen geknuffel, lekker thuis les volgen, ondertussen op je telefoon zitten. Uiterlijk om 13:00 waren de lessen voorbij. Onder de twaalf jaar dus hij mocht spelen met stiefbroer en een vriendje. Meneer Daan moest eens weten. Mams ging er bijna aan onderdoor. 12 uursdiensten. Daarna nog les geven. Ik weet nog steeds niet wat ik erger vond. Dat les geven viel niet mee aan een autist. Ik deed alles vereerd. Zucht.