Neeeeee, de hele ochtend in het ziekenhuis geweest. Ik was nog net op tijd thuis om mijn schoonzus en de kids te zien lunchen. Ik heb toen snel een boterham meegegeten. 

Op een gegeven moment ging iedereen de deur uit. Ik zag een I-pad op de leuning van de bank liggen. Daar liggen ze nooit. Ik keek….. Een barst van boven tot onder. Neeeeeee. Dat wordt straks even navragen wat hier gebeurd is. Zooooo zonde, dure grap, zo niet leuk. Dat wordt een I-pad delen met z’n allen 😁.

Gisteren van Renkum naar Ede gereden met mijn lange vest onder de deur door naar buiten. Het regende ook nog eens. Eenmaal thuis uitgestapt uit de auto zakte ik bijna door mijn hoeven van het gewicht. Ieuw. De kids vonden het gelukkig erg leuk. Lachen is gezond.

Inmiddels heb ik al een aardig gewicht aan vocht in het operatie gebied gespaard. Voor de zekerheid had ik vrijdag even gebeld met het ziekenhuis. Het klotst lekker heen en weer maar verder zijn de wonden niet rood. Vandaag heb ik in Arnhem een gesprek met de bestralingsarts. Ik ben benieuwd wat hij gaat zeggen. Ik kan mij zo voorstellen dat vuur en vocht explosie gevaar geeft 😬. 

Ik heb een tijd geleden dus die foto sessie laten doen. Bewust van mij met een kaal hoofd. En de kindjes erbij. Ik maak later een album met mijn verhalen en foto’s. Een herinnering voor de kinderen. Ze zijn nu nog zo jong om alles te beseffen.

Bovenstaande foto heb ik al een tijd op mijn I-phone/whatt’s ap. Elke keer weer als ik ernaar kijk zie ik van alles. De zon zie ik daar schijnen. Het kale hoofd waar de kinderen en ik heel veel moeite mee blijven hebben. Die glimlach ….. 

Deze bijzondere foto omvat alles. Ups and downs. Ik vind het stiekem eng om deze openbaar te maken. Maar toch geeft dit in alle opzichten aan hoe ik nu in het leven sta. Kwetsbaar en krachtig.

‘Men’ is erachter gekomen dat uitersten bij elkaar een smaak sensatie kunnen zijn. Dus nu zie je veel zoete chocolade met zout korreltjes erin. Een super combinatie. Zeker als je chocolade eet met stukjes caramel en zout van Tony’s.

Bij de Lidl hebben ze nu, voor weinig, chocolade met korreltjes krokante drop erin. Dus zoete chocolade met zout en krokante stukjes. Het klinkt misschien bizar. Maar ik vind deze lekker!

Een paar dagen na mijn operatie op 15 februari vroeg mijn dochter of ze mocht kijken. Kijken naar mama haar borsten na een operatie. Ik waarschuwde haar nog voor hoe het eruit zou zien. Maar zij hield vol. Wat kreeg zij te zien? Streepjes van steristrips (smalle pleisters). Daaronder zaten de operatie-wonden. Ze zag geen bloed of korstjes. Haar reactie was dan ook: mam, ik vind het heel erg meevallen. Het is helemaal niet eng. Ik wil echt zuster worden.

Een paar dagen later ging ik douchen. Ik waarschuwde de kids: ik ga douchen, dus als jullie maar de badkamer lopen krijgen jullie de nieuwe mama te zien. Daan bleef beneden. Eva rende op een gegeven moment ineens de trap op. Precies toen ik aan het afdrogen was. Ik riep nog stop! Maar zij wilde komen en kijken. De steristrips waren eraf. Dus je zag een helend litteken. Ze keek….. en zei: mam, jij lijkt nu op een jong meisje. Je bent mooi glad en ….

Wordt vervolgd….

Gisteren, mijn verjaardag en de crematie van mijn tante. Een bijzondere dag. Op zo’n dag besef je dat een familie om je heen echt heel erg fijn kan zijn. 

Mijn verjaardag begon met een kado van de kids. Deze hadden ze gemaakt bij mijn (ex)schoonouders. Het was een mooi vogelhuisje. En mijn schoonvader wil deze de kleur verfen die ik zou willen in de tuin. Super. In het vogelhuisje zat een geurtje, gekregen van mijn ex. Heel even voelde dit als dubbel. Kado’s gemaakt en gekocht zoals wij als gezin en familie waren. Nu zijn deze mensen ex…. Maar zo moet ik dit misschien niet zien. Ze willen allen nog steeds alles delen me mij en de kindjes.

Hierna kwamen vriendinnen op visite. Wederom werd ik verwend met bonnen. Ik ben er dol op. Altijd handig. Tussendemiddag kwamen Dave en Mandy. Met broodjes. Zij verzorgden onze lunch en aten gezellig mee. Heel erg fijn. Daarna even rust. Ik ging even liggen. Toen bracht ik de kids naar hun vader en reed toen door naar de crematie van mijn tante. Als je dan ziet wie er allemaal als familie is. Iedereen was er gewoon. En de dienst was mooi. De contacten daarna fijn. Zo spreek je weer mensen van bijna twintig jaar geleden. Ik ben nog nooit zo vaak live gefeliciteerd. Na dit alles haalde ik de kindjes weer op. Hop, naar huis gereden. Daar stond mijn broer met zijn kinderen en pizza’s voor de deur. Mijn ouders en familie uit Engeland stonden met een pan soep voor de deur. En dan belt de buurman aan. Als klap op de vuurpijl, ik had geen taart gekocht, kreeg ik een super mooie taart. De Engelse familie vroeg of zij ook bezorgden in Engeland, zo lekker. Bedankt Richard en Ingrid!

Links op mijn borstkast groeit er iets. Eerst werd er tijdens de operatie weefsel weggehaald en nu …. Lijkt het weer richting het oude gaan. Niet echt natuurlijk. Maar er zit wel vocht onder mijn huid. De drain is een week geleden verwijdert. Deze liep zo’n 30 cc per dag. Als je dit maal 7 vermenigvuldigd dan heb ik 210 cc. Dat zou een mooie volle cup kunnen zijn. Maar ik ga ervan uit dat er elke dag minder vocht vrij komt. Dus ik zal minder onder mijn vel hebben klotsen. Want dat doet het echt. Zo gek. Er zit nog genoeg rek in mijn huid. Want het zakje wat zich gevormd heeft kan je als zo’n zakje van vroeger met shampoo heen en weer kneden. En bij mij klotst het ook nog. Dus geen kling klonk van de drains. Maar nu ga ik klots klots tijdelijk door het leven. 

En doe ik nu teveel? Dat was ook mijn vraag aan de arts. Wat mag ik wel en niet doen wat bewegen betreft. Tja, daar had zij geen antwoordt op. Ik mag eigenlijk best heel veel. Die grens moet ikzelf opzoeken. Sommige mensen houden vocht vas tot soms wel een liter. Als dit of minder onder je oksel zit kan dat heel vervelend aanvoelen. Dan kan ik naar het ziekenhuis waar ze met een spuit en een naald het vocht eruit halen. Eerst dacht is bij de gedachte hiervan: moet ik nu wit wegtrekken? Maar gelukkig ben ik niet bang voor naalden. En daar komt bij dat ik totaal geen gevoel in mijn huid heb. Er kan zelfs een mes ingestoken worden. Bij wijze van he? Dit ga ik natuurlijk niet laten doen.

Ik heb nu al een tijdje KPN tv. Dit bevalt mij eigenlijk best heel goed. Zolang er niks verandert.

Ik heb een voorgeprogrameerde afstandsbediening. Dus als ik op TLC duwde of E 😁, dan kwamen die zenders tevoorschijn. En nu krijg ik bovenstaand beeld. Ik ben netjes naar de site gegaan. Naar oude mailtjes gekeken. Ik weet nu niet wat te doen. Ik zap nu van 1 naar hoog en schrijf ouderwets met pen en papier de nieuwe nummer van de zenders op.

Mijn ex en ik hadden niet zoveel met onze verjaardagen vieren. Die van de kids natuurlijk wel. Maar de onze? Op een gegeven moment hadden wij een leuk thema. Hij 31, ik 41 en 1 jaar getrouwd (iets met schrikkeljaar). Ons thema was toen 1! Ons jubileum vierden wij toen bij tante Loes. Ik vond dit een super feest. 

En nu? Ik ben nog steeds niet echt van een verjaardag vieren. Maarrrrrr je leeft maar een keer. Ik heb de chemo’s achter de rug. De operatie is net geweest. Officieel mag ik nog niet teveel doen. Maar ik heb zo’n behoefte aan afleiding en een feestje…. 

Ineens dacht ik: ik ga ervoor. Ik heb de allerliefste buren die de mooiste en lekkerste taarten kunnen maken. Ik zorg dat mijn feest overdag is in verband met een high tea. Waarom? Ik heb zoveel fijne vrienden om mij heen die chocolade, koek, etcetera hebben geschonken aan mij. Dit alles zet ik op tafel. Thee en koffie erbij. En klaar.

Vandaag 2 Maart ben ik jarig. De dag verloopt nu iets anders. Met een begrafenis. Dan vind ik een feest niet gepast! Er komen wat mensen op de koffie s’morgens. Ook een beetje voor de kinderen en afleiding voor mijzelf. Mijn verjaardag vier ik als de bestralingen voorbij. Dan heb ik fase 1, 2 en 3 gehad. Dan vier ik het leven!