Bovenstaande foto moest ik van mijn dochter maken. Iets met een stift over haar vinger….. maar waar het nu om gaat: mijn dochter vindt het steeds leuker om te helpen in de keuken. Zij kwam zelf met dit recept. Op YouTube gezien. Ze vroeg om paprika, radijsjes en selderij. Alles in stukjes gesneden. Een beetje mayonaise, mosterd, olie en wat peper. Alles husselen. En wij hebben genoten. Dit is ook echt iets voor van de zomer. Lekker fris!

Eva ging voor een MRI. Met contrast. Van te voren moest ze veel water drinken. Ik dronk vrolijk met haar mee. Zonder te zeuren dronk zij vele glazen water leeg.

Daarna kreeg ze een infuus. Het prikje deed niet eens veel pijn. De naald ging eruit en het slangetje bleef erin. Eva kreeg hier een heftige reactie op. Haar arm werd rood en roder.

De tranen rolden over haar wangen. Maar je hoorde haar niet huilen. Zo stoer. Zij moest een half uur stil liggen. En dat deed mijn stoere dame.

Ze lag stil. Ze deed alles wat van haar gevraagd werd. En ondertussen leed zij in stilte. Kijk toch een naar dat gezicht. Mijn stoere dappere dochter! ❤️

Bij de Hema hebben ze grappige fotolijsten. Met sneeuw. Je pakt een foto of een tekening. Stop deze achter het plastic van het lijstje. En klaar. Als je schudt heb je eerst sneeuw. En als de sneeuw zakt zie je je plaatje. Zo’n lijstje is zelfs leuk om op een verjaardag te geven met geld in het venster. Of een grappige foto van …..

Vandaag gaat het gebeuren. Mijn dochter krijgt in het WKZ een MRI voor haar nieren. Ze heeft er zin in. Echt waar. Zo bijzonder. Ze vindt alles leuk wat met het ziekenhuis te maken heeft. Vorige week zei ze nog ; mam, wanneer krijg ik de MRI? Toen vertelde ik haar dat het wel anders is/was als de vorige keer. Dit keer krijgt ze een infuus naald met contrast vloeistof. Ze vroeg hoe groot/dik de naald was. Net zo groot als die met bloed prikken. OW, zei ze, daar voelde ik niks van. En lang stil liggen kan ze prima. Dat heeft ze al een keer eerder laten zien. Oftewel, mijn dochter en ik gaan er vandaag weer een gezellige dag van maken in het ziekenhuis. Nu maar duimen op een gunstige uitslag.

Ik ben trots dat ik mijn weekend dienst heb gedraaid. Mijn eerste sinds….. lang geleden. Ik was er klaar voor. Helemaal voorbereid. De zaterdag overdag heb ik fijn wat uren kunnen werken. Zondag rust. En daarna de nacht….. van 20:30-7:30 oproep dienst. Niks gedaan. Heerlijk. Maar ik sliep op een piket kamer in het ziekenhuis. Het was druk op de gang voor mijn slaapkamer. Veel gepraat, geloop, telefoontjes. Slapen werd dus moeilijk. Maar ja, ik lag wel lekker. Wakker maar heerlijk onder een deken.

Ik merk dat zo’n weekenddienst, veel gewerkt of niet, toch een impact heeft op mijn lichaam. Die is dit ritme niet meer gewend. Maandag om 18:00 kreeg ik mijn kindjes weer terug in huis. Ik was zo blij. Maar ook, oh zo, moe. Mijn lontje was kort. Wat baalde ik hiervan. Toen merkte ik weer eens hoe het is om geen backup te hebben. Best wel heavy. En dan komt zo’n scheiding weer binnen. Zo niet fijn! Maar alle eerste keren zijn moeilijk. Mijn eerste werkdag was dat. Mijn eerste dienst doordeweeks. Nu mijn eerste weekenddienst. Het is mij wel gelukt. De volgende keer is mijn lichaam er beter op voorbereid en gaat het vast beter. Gelukkig maar. Want met de Pasen mag ik weer. Dit keer vier dagen oproep dienst.

De lamp (eentje is stuk zag ik net), het dekbed en de schilderij komen van WoonExpres. In Duiven, bij de IKEA, zit er een. Ik slaag daar bijna altijd.

Zij hebben daar aparte vazen, schilderijen, dekbedden en nog veel meer. Ik zou zeggen, ga gewoon eens een keer kijken als je toch naar de Ikea gaat of de intratuin.

Pfew, wat was de wind van het weekend fris. Afschuwelijk. Gelukkig heb ik toen lekker in de airco kunnen werken in het ziekenhuis. Tussendoor gingen mijn collega en ik nog even boodschappen doen. Op het moment dat wij het ziekenhuis uitliepen werden wij gewoon omver geblazen. Wij liepen te vernikkelen van de kou maar lagen ook in een deuk.

Ik probeer nu even een rust moment in de tuin te creëren. Even wat vitamine D opdoen. Komt vast goed. Ik ga mij klaarstomen voor aankomende week, werken, ziekenhuizen, huishouden en kids. Wie kent het niet. Komt goed. Waarschijnlijk vallen zo wel even mijn oogjes dicht dankzij die heerlijke zon en toch het anders slapen in een ziekenhuis. Klaar stomen voor het hardlopen vanavond. Ik zie er nu al tegenop.

Ik ben wat aan de late kant om mijzelf bikini proef te maken. Nog ruim 6 weken te gaan. Ik ga van de week al een bikini maat groter aanschaffen. Dat is stap een. Stap twee begin ik vandaag mee. Alles al voorbereid. Evy staat op op mijn gsm. Hardloop schoenen staan klaar. En helaas handschoenen en een muts. Maar het is even niet anders.

Ik heb een maatje gevonden in de vorm van mijn buurvrouw. Zij zorgt vanavond ook nog eens voor een gezonde wok maaltijd.

Eindelijk gaat het dus gebeuren. Ik had hier al zo lang behoefte aan maar kon mij er net niet toe zetten. Met angst en beven voor hoe het zal gaan maar ook frisse moed ga ik ertegenaan.

Vroeger, toen ik nog hardliep had ik een paardenstaart. Vroeger…… zo voelt dat ook echt. 1,5 jaar geleden had ik een heel ander leven. Was ik nog getrouwd en had ik nog geen borstkanker gehad. Tijd vliegt. Maar de herinneringen blijven nog behoorlijk aanwezig. Weer een goede reden om hard te gaan lopen.

Ik zou zeggen; kijk vanavond om 20:30 op NPO 3 naar luizenmoeders. De laatste aflevering van dit seizoen komt erop. Gelukkig komt er een vervolg! Via uitzending gemist kan je voorgaande afleveringen kijken. Een aflevering is maar 25 minuten. Je bent dus in no time Up to date. Mocht je het gevolgd hebben of terug gaan kijken dan weet je dat ik onderaan de ladder sta. Ik ben een luizenmoeder. Ik heb nog een hele weg te gaan om aan de top te komen 🤣.