Ik zag op Facebook een linkje om gratis koffie van Nescafé aan te vragen. Daarbij krijg je een kaart met als je wilt een persoonlijke tekst en foto. Je voert het adres in en klaar. Zo kan je iemand blij maken met twee koppen (oplos) koffie. Echt super leuk!

Ik heb hem gedeeld op mijn Facebook. Succes!

Het is maar een blaadje. Maar voor mij sprong deze er helemaal uit. Zo ontzettend mooi.

Daar gaan wij weer. Hardlopen voor een goed doel.

Ik zal nooit vergeten dat de kids en ik dit liepen toen ik middenin de chemo zat. En het lukte mij gewoon. Zo bizar als ik daaraan terug denk. Het jaar daarna ging ik weer met mijn kids. Toen had ik het zowaar moeilijker. Net gehaald.

In december gaan mijn kinderen en ik weer. Benieuwd hoe het nu zal gaan. Conditie is nog best ver te zoeken.

Wat ik zo mooi vind aan dit loop verhaal van ons is dat ik van de roparun en het ziekenhuis een weekje weg heb gekregen. Ik had de run gelopen. Een maand later kreeg ik een huis aangeboden in verband met mijn ziekte. In Volendam. Dit gun ik andere mensen ook. Daar loop ik voor. Wij lopen voor het goede doel!

Afgelopen weekend was ik zonder de kids. Een cursus gevolgd en gewerkt. Dan denk je niet aan de Sint. Voorheen versierde ik het huis samen met de kinderen als wij naar de intocht keken. Dit jaar waren wij met z’n drieën in Volendam met de intocht. Dus wel of niet versieren? Ze geloven voor het eerst allebei niet meer. Maar die gezelligheid rondom het Sint feest blijft natuurlijk. Dus jawel, zojuist gekozen om toch de boel te versieren. De spullen heb ik toch in huis. Als de kids overmorgen thuis komen is het huis Sinterklaas proof gemaakt. Inclusief een schoorsteen.

De boom mag niet staan voordat Sint uit het land is. Logisch. Maar stiekem verlang ik al naar kerst, de kerstboom. Ik heb nu een gordijn voor nu de gang aangeschaft met lampjes erin.

Zo die is lastig. Dat vond ik vroeger al toen ik een gezin had en niet ziek was geweest. Nu na een scheiding, borstkanker gehad te hebben, ben ik nog steeds zoekende hoe mijn energie te verdelen. Ik heb het hier al eerder over gehad. Het eerste jaar als eenouder gezin en borstkanker hebbende was ik alleen maar bezig met overleven. Ik moest beter worden! Ik had nog twee jonge kinderen hier in huis.

Gelukkig kon ik binnen een jaar weer aan het werk. Dit gaf voldoening. Maar koste ook energie. Het huishouden vond ik daarbij erg moeilijk. En sporten lukte al helemaal niet. Als de kinderen op school waren en ik hoefde niet te werken, sliep ik. Sinds afgelopen zomervakantie merk ik dat ik bijna op het oude niveau ben wat energie betreft. Die heerlijke warme zomer heeft mij goed gedaan. Als de kinderen op school zijn doe ik dingen in het huishouden. Maar ik kan tegenwoordig ook dingen laten liggen. Dan ga ik onder schooltijd lekker koffie leuten bij vriendinnen. En het huishouden? Ach, een stofzuigje en dweiltje kan soms genoeg zijn.

Dit weekend ben ik weer zonder kids. In het begin deed ik dus niks. Later ging ik juist allemaal leuke dingen doen. Beidde waren niet goed voor mij. Alleen bank hangen niet en teveel dingen ondernemen ook niet. Tegenwoordig werk ik extra op de vrijdag als de kinderen bij hun vader zijn. Zaterdagmorgen ben ik dan best op. Ik slaap lekker uit. En dat huishouden? Ik kijk wel of ik tijd en zin heb. Anders zondag of maandag weer.

Een ding staat mij nog niet aan. Voorheen liep ik hard. Dit voelde geweldig. Ik wil dit weer gaan doen, maar waarom doe ik dit dan niet? Ik denk dat ik het kan wat energie betreft. En toch….. ben ik alleen maar bezig met mijn kinderen, leuke dingen doen, huishouden, werken….. in mijn uppie. Als ik dit lees dan denk ik; ik heb genoeg te doen. Ik accepteer maar even zoals het nu is.

Wat was dit leuk om mee te mogen maken. Er kwam op een gegeven moment een grote boot aan gevaren. Ik zei nog tegen Eva; zo, dat is een knoepert van een boot zeg. Dat hebben we bij ons niet. Ik zag iemand al naar mij kijken. Wat bleek, dit was de veerboot, genaamd Jan Smit. Niks met de Sint te maken. Haha. Na een uur over de dijk te hebben gelopen en af en toe heerlijk warm gescholen in al die souvenir winkeltjes, zo gezellig saampjes, was het om 17:00 zover. Monique en Jenny Smit, jawel, het duurde even voordat ik doorhad dat dit de zusjes van Jan Smit waren, zongen en praatte de intocht gezellig aan elkaar. De muziek kwam natuurlijk van Jan Smit, de drie J’s, Nick en Simon. Verrassend. Iedereen hoste en kloste mee. Zo enorm gezellig. En toen kwam de stoomboot. Een grote verlichte boot. En daarna het vuurwerk. Een mega lang en groot vuurwerk. Duurde wel een kwartier. Zo ontzettend leuk. Wat waren wij blij dit mee te hebben mogen maken! En iedereen heeft de stoomboot gezien. Die ging van links naar rechts en weer terug.

Lekker dan, de kids van huis. Zij zijn bij hun vader. Als ik mijn tanden ga poetsten zie ik een dikke middelvinger. Hahaaa, leuk gedaan Eva. Merci.

Kunnen jullie dit aanzien?

Schedel van een rat wat gegeten wordt. Dat gekraak. De hersenen van een varken, slijmerig.

Ik moet echt weg zappen. Ik ben aan het kokhalzen. Gadver.

Kijk toch eens naar onderstaande bellen. Deze bleven heel lang heel. Dot had te maken met een mengsel van zeep sop en ….. geen idee wat nog meer. Wij kochten een potje in Madurodam. Deze garandeerde zeepbellen die stevig waren. En het klopte. Wij hebben een potje verbruikt en nog een n de kast. Wij zijn daar zuinig op.