Ze zijn er vroeg bij tegenwoordig. Maar alsnog. Mijn dochter is 13 jaar. Moet zij naar een concert mogen gaan? Lastig lastig. Ik was met mijn eerste concert echt wel veel ouder. Mijn vader ging toen mee. Samen met mijn nicht en paps gingen wij naar U2 en bbking. Beste concert effer ooit.

Maar nu is mijn dochter aan de beurt. Ze heeft het over een Metallica. Sorry schat. Deze kaarten krijg ik niet. Ga ik ook geen moeite voor doen. Te duur. En zij is echt te jong.

Ik heb wel kaarten kunnen scoren voor Queen. In de Ziggo dome. Klinkt super. Maar oh jee, voorheen ging ik er voor. Zag nergens een gevaar in. Maar nu? Pfff. Ik slaap al nachten niet meer. Ik ga naar dit concert. Mijn laatste is jaren en jaren geleden. En nu heb ik twee dames van 13 onder mijn hoede. Pfff.

Hangmat, zonnebrand en een goed boek. Check. Oh, nee. De verkeerde lijst.

Olie bijgevuld, getankt, kaartjes mee.

We vertrekken zo. Spannend. Vind ik dan.

Gisteravond ging ik in de schuur nog even iets bakken. Churro’s van de Lidl. Zo lekker. Een soort van oliebollen deeg in een stengel vorm met de smaak kaneel/suiker. Eva is er dol op. Foute boel natuurlijk. Teveel suiker. Maar zo af en toe. Moet kunnen.

Ik liep dus laat door de tuin. Ik struikelde bijna over al die slakken. Slakken met huisjes en naakt slakken. Niet normaal. Niet te tellen zoveel. Echt bizar. Ik heb geleerd van de partij voor de dieren dat je ze moet vangen en in een emmer moet vervoeren naar een weiland verderop. Pffff. Ik zie alleen maar dat mijn plantjes opgegeten gaan worden. Doei komkommers. Doei sla.

Wat is eigenlijk het nut van een slak? Ik weet dat de egels ze lekker vinden. Maar is dat de enige reden van bestaan? Waarom hoofdluis? Daar heeft iedereen last van. Niet de lusten. Muggen? Zelfde verhaal. Soms snap ik de dingen in het leven niet.

Toen ik de bovenste foto aan Eva vol trots liet zien, zei Eva; mam, is dat een kip? Serieus? Dit is een bloem die op onze tafel staat.

Hoe was jullie Koningsdag? Wat een mazzel met het weer. Gelukkig zaten ze ernaast. Volle zon. Ik begon de dag bij mijn ouders en familie. Oranje gebak en oranje bitter. Weer vreselijk gelachen. Rond 13:00 naar huis. Ik was alleen. Geen zin gehad in de stad of een kleedjesmarkt.

De stiefbroer van mijn zoon kwam een oranje plant brengen. Omdat hij zo vaak hier mee mocht eten. Hoe leuk. Vandaag de bloemetjes eruit geknipt. Want Koningsdag is voorbij 😂. De macarons waren favourite. En zoals verwacht; vandaag met korting. Zo ook de bokkenpoten en oranje ‘roze’ koeken. Deze heb ik gekocht voor familie in Engeland. Zij komen binnenkort op bezoek.

Eva kwam even op visite. Alvast een tas brengen. Anders had ze vandaag twee te sjouwen. Ijsje gegeten. Lekker buiten in de zon. Dus niet. Ze werd gek van elk mini vliegje of tor. Dat wordt nog wat van de zomer met het eten. Vorig jaar had ze nergens last van.

Het is me wat met deze twee. Never a dull moment.

Dolf kreeg laatst druppels in haar nek tegen vlooien en teken. Dan trek ik een plastic handschoen aan. Ik loop dan met mijn pipet met vloeistof maar haar toe. Mevrouw wil weglopen. Ik hou haar in de houdgreep. Gelukt. Daarna ging ze in haar mandje liggen. Mijn zoon kwam binnen en zei; wat is er met Dolf? Ze kijkt de andere kant op. Is ze boos? Yep.

Een dag later kwam hier iemand ivm een offerte voor zonnepanelen. Ik denk dat ik er toch maar voor ga. Ik vroeg aan de meneer of hij tegen katten kon. Hij was er dol op. Mevrouw 🐈‍⬛ stond al voor het raam. Elke keer weer moet ik lachen als ze daar zo staat.

Te komisch voor woorden, toch? Maar ja, ik liet haar binnen en zei tegen de zonnepanelen meneer dat ze een allemansvriend is en graag praat/miauwt. Ik deed de deur open. Dolf rende vrolijk naar binnen en ging meteen in de ankers. Oren in de nek. Een man! Een vreemde man! Haar trauma. Dit verhaal heb ik al eerder verteld. Ik was weg met mijn ouders. Kwam later terug. Geen Dolf. Huh? Die kwam je altijd tegemoet in huis. Wij met z’n drieën zoeken. Op een gegeven moment was mijn moeder op zolder en bleef stil staan. Ziet ze een 🐈‍⬛ koppie langzaam vanuit een doos omhoog kijken. Hahaaaa. Maar wat was er nou gebeurd? De glazenwasser was geweest. Waarschijnlijk met het achterraam bezig geweest. Gordijn was daar dicht. Dolf moet iets gehoord hebben en ws gedacht dat wij het waren. Was het dus een vreemde man. Een trauma voor haar geweest. Bij zonnepaneel offerte meneer nummer twee precies dezelfde reactie. Ze ging laag en zocht een vluchtweg. Ok, duidelijk.

Dan nog het konijn. Ik heb al plantjes gekocht. Kunnen nog niet naar buiten. Meneer Bob 🐇 ging zijn hok uit. Doet hij vaker. Liep naar de gang. Ik dacht even niet na. Later keek ik. Oh nee…… Mijn tomaten 🍅 plantjes. Blaadjes weg en stuk steel. Lekker dan.

Ik kreeg een mail dat de schoenen van Eva rond 17:00 bezorgd zouden worden. Ik durfde om 13:00 een boodschap te doen. Ging ineens mijn mobiel af in de Kruidvat. Er had iemand aangebeld. Neeeeeee, toch niet dat pakketje?

Ik keek. Jawel, er stond een meneer voor de deur met een pakje. Ik duwde op het microfoontje en zei een beetje schor; hallo. Hij zei; ik heb een pakket. Oh, zei ik, ik dacht dat je om 17:00 zou komen. Ik kom eraan. Zet maar bij de voordeur.

Meer mensen doen het zo. Maar ik nu dus voor het eerst. Snel naar huis. Want als deze gestolen wordt… Het was geen heel goedkoop ding. En op de doos stond ook, zag ik later, met grote letters Nike op. De meneer had het pakje netjes achter de plantenbak gezet. Dus vanaf de straat niet te zien. Maar via een dode hoek bij mijn bel makkelijk mee te nemen. Het is goed gegaan. Pfew.

Als je sommige pakketjes mist dan moet je soms een eind rijden om het op te halen. Dat was voor mij de reden om te gaan praten via de deurbel. Ik had geen zin om een tot twee dagen te wachten voor mijn pakket op te halen. En dan ook nog eens kilometers om te rijden. Vandaar mijn stem via de deurbel. Voor het eerst. Maar eigenlijk vind ik het nog steeds niks.

Ik ben niet zo van het promoten van een serie of een betaalde zender zoals Netflix, Disney of bv Videoland.

Maar ik keek van het weekend maar Lenox Hill. Een ‘gewone’ ziekenhuis serie, opgenomen in New York. Op Netflix.

In het begin vond ik de serie prima, je leert de patiënten en verzorgenden kennen. Toen kreeg een van de artsen de diagnose kanker. Met daarbij een hele moeilijke beslissing. Opereren of niet. Dat stukje vond ik al best heftig. Ik snapte zo goed zijn woorden. Ik maak mij voor nu niet druk……

Toen ik dacht dat de serie afgelopen was kwam er een COVID aflevering. Die sloeg bij mij echt in als een bom. Ook daar lieten ze zien dat familie niet bij een stervende patiënt mochten zijn. Dat je via een iPad de familie afscheid liet nemen. Pffff. Ik heb die iPad vastgehouden. Ik gaf de knuffel van familie door aan hun dierbare die stervende was. Zo blij dat dit voorbij is.

En dan zegt je zoon tegen zijn stiefbroer, dit was de beste tijd van mijn leven. Geen verjaardagen, geen geknuffel, lekker thuis les volgen, ondertussen op je telefoon zitten. Uiterlijk om 13:00 waren de lessen voorbij. Onder de twaalf jaar dus hij mocht spelen met stiefbroer en een vriendje. Meneer Daan moest eens weten. Mams ging er bijna aan onderdoor. 12 uursdiensten. Daarna nog les geven. Ik weet nog steeds niet wat ik erger vond. Dat les geven viel niet mee aan een autist. Ik deed alles vereerd. Zucht.

Ik had al eerder gevraagd welke schoen ik voor Eefs zou moeten bestellen. Degene die ik het mooist vond, en goed bij haar kleding vond passen. Of die Eva het mooist vond.

Ik was een beetje gemeen. Goed bedoeld hoor. Ik stuurde Eva een beetje richting de blauwe schoen. Omdat zij al een paar heeft met bruine tinten. Dus onder een spijkerbroek met een wit shirt is blauw toch mooier.

Daan kwam binnen. Ik vroeg zijn mening. Blauw. Zijn stiefbroer kwam hier, die zei ook blauw. BFF van Eva kwam en zei blauw…… Maar Eva, vooral de jomgens vinden blauw mooier. Jij vindt een jongen leuk….. ga je voor goud of blauw? 🤭

Het werd dus blauw. Maar toen kwam het volgende probleem. Bestellen. Ik kreeg steeds weer een andere fout melding. Maat ws er niet. Dan weer een andere fout code. Ik ging bellen met Nike. Die mevrouw zei; misschien heb je te vaak gekeken, besteld en weer veranderd. Geef het 24 uur. Ok. Gedaan. Daarna lukte het nog niet. Weer gebeld. Deze dame stuurde mij via de site naar cookie instellingen. Ik moest mij een scala aan dingen aanklikken. Ik deed het maar had geen idee waar ik mee bezig was. Pfff. Uiteindelijk kon ik nog steeds niks bestellen. Dan ben je al dagen verder. De voorraad, als je de site kon geloven, was niet reuze. Dat gaf de dame aan de telefoon ook door. Daardoor had ik een soort van stress.

Ik was er zo klaar mee. Willen zij nu mij als klant hebben of niet? Via de Nike site ben ik gaan chatten. Deze dame zei; wij gaan dit fixen. Yes! Stond er wel genoeg geld op mijn rekening? Uh, wel waarmee ik wilde betalen. Maar niet op mijn hoofd rekening. Zou dat het probleem zijn? De boel 💰 over gezet. Nog lukte het niet. Of ik even anders kon gaan betalen. Sorry, ik heb geen credit card. Zucht. Geld overgemaakt naar Paypal. Je gelooft het niet. Toen lukte het wel. Bizar toch? Wat een moeilijk gedoe voor een moeder die digibeet is. Weer extra grijze haren erbij.

Afgelopen dagen was ik een soort van druk met mijn kindjes, huiswerk, school, huishouden, eten verzorgen en dan ook nog een tas inpakken voor aankomende week. Deze week werk ik en zijn Daan en Eva bij hun vader. Ga ik dingen in het huis aanpakken.

Ik merk dat het voor Daan en Eva lastig is om ver voorruit te plannen. Maar ik denk dat het wel een soort van gelukt is. Alhoewel, ik gaf aan, klaar met school, gooi de tassen hier naar binnen. Dan stoppen wij de tassen weg achter een deur. Ik heb ze nog niet hier. Prima. Dan wordt het aan het einde van deze week een grote verhuizing.

Het hoognodige wat je moet leren, daar maken wij een schema van. Bij Eefs valt dit mee. Daan heeft echt wel een uitgebreide toetsweek. Rij snel na de vakantie. Voor het eerst. Echt wel een ding aangezien het niet lukt op school. Stress stress vanuit hem. Ik probeer meneer te ontladen. No stress. Uiteindelijk komt alles goed. Geloof in jezelf.

Mijn neef en nicht doen hoge studies. Universiteit. Uiteraard geheel zelfstandig. Maar op de middelbare school heeft mijn broer ze leren plannen. Ik hoorde laatst dat je dat niet teveel moet doen. Laat ze maar aanmodderen. Leren ze van. Maar van havo/Vwo naar mavo en nu waarschijnlijk vmbo. Dan denk ik dat je best wat hulp kan gebruiken. Weer een nieuwe klas. En nu dus ook een andere school.

Dan ngenieten we maar weer van het moois om ons heen.