Let niet op de pagina’s die vermeld worden in de tekst.

Ik heb zoooooooveel kado’s gekregen. Echt te bizar voor woorden. Van tijdschriften, bonnen, snoep en nog veel meer. Ik verzamelde alles in een doos. Ik keek hier vol genot elke avond naar. Wat een lieve guldige mensen heb en had ik om mij heen. 

Al het lekkers wat qua datum nog een tijd bewaard kan blijven heb ik in de kast gelegd. Ik ga dit denk ik gebruiken voor een high tea om familie te bedanken voor de steun de afgelopen tijd. De bonnen zitten in mijn portemonnee. En de tijdschriften heb ik inmiddels uit en gaan door naar een volgende persoon. Ik heb van alle kado’s een foto gemaakt. Deze komen in een speciaal boekje rondom mijn ziekte borstkanker. De kids zijn nog zo jong. Veel gaat langs ze heen. Als ze later vragen hebben rondom mijn ziekte kunnen ze het boekje doorbladeren. Daarin staat van dag een tot aan hopelijk het einde van mijn ziek zijn alle ins en outs.

Nooit eerder over nagedacht natuurlijk dat ik mijn man als echtgenoot kwijt ben en daarbij zijn, ik dacht onze gezamenlijke, vrienden. Sinds april ben ik gedwongen zonder man. Mijn man woonde sinds die tijd bij vrienden. Deze mensen hoorden zijn kant van het verhaal en die ‘vrienden’ was ik al snel kwijt. Dan zaten er nog een paar stellen tussen. Ik dacht overweg te kunnen met de dames. Eigenlijk weet ik nu wel beter. Van oorsprong waren dit vrienden en vriendinnen van mijn man via zijn werk. Ik kwam daar later bij en nu ben ik uit beeld. Dus zij hebben nu afstand gedaan van mij en gekozen voor mijn man. Dat snap ik helemaal. En eigenlijk komt dit mij ook goed uit. Ik was maar bezig iedereen te pleasen. Het werd mij soms zelfs teveel. Ik verklein mijn wereldje met een paar oprechte vrienden die ikzelf uitgekozen heb. Niet via via en via mijn ex. Als hij vind dat hij niet meer bij mij past dan geldt dit ook voor zijn vrienden die hem nu onvoorwaardelijk steunen. Ik ben super blij voor ze dat zij elkaar gevonden hebben. 

Dus hierbij: kijk op zijn tijd om je heen wie je echte vrienden zijn. En als deze vrienden je gedrag niet accepteren omdat je misschien anders reageert in tijden van verlaten worden, een ernstige ziekte daarbij te hebben en financiële zorgen door de andere partij te hebben, je daarbij niet steunen alleen maar kritiek hebben, dan zijn dit niet je echte vrienden. 

Ikzelf ga voor mijn vrienden die mij trouw zijn gebleven door de jaren heen. Ik ken ze al van voordat ik mijn ex leerde kennen. Zij zijn gebleven, zij hebben mij gesteund. Stiekem voelt het best wel lekker om een kleine veilige vriendenkring te hebben. Dit geeft mij rust en moed voor de toekomst. 

Ik ben nu voor de tweede week bezig met bestraling. Hierna nog maar drie weken te gaan. Vier keer per week. De plek zelf jeukt en is rood, maar gelukkig heb ik geen brandwonden. Gisteren stond ik met de kinderen bij de kassa. Hoor ik een mevrouw achter mij zeggen: jij valt ook onder de categorie van veel te jong. Ik draaide mij om. Daar zag ik een dame van ongeveer mijn leeftijd. Zij gaf aan ook borstkanker te hebben gehad. Dezelfde vorm als ik heb/had. Zij had haar laatste behandeling afgelopen augustus. Precies de maand dat bij mij juist alles begon. Toen ze hoorde dat ik nu middenin de bestraling zat zei ze: zo jong, borstkanker, kleine kindjes en toch nog zo mooi stralen. Dat doen niet veel mensen je na. Dat maakt je dag weer goed en nog vele dagen meer. Dankjewel voor dit prachtige compliment. 

Dit klinkt mij toch gek: in plaats van een grafsteen neerzetten op dezelfde plek groenten kweken. In de stad is een groot tekort aan volks tuintjes. Begraafplaatsen zijn er nog genoeg. Steeds minder mensen willen namelijk begraven worden. En moestuintjes is een tekort van. 

Ik vind onderstaande wel een waarheid hebben. Voor een groot deel is het ook wel zo. Maar soms kan je ook te ver gaan met fouten maken lijkt mij. Er moet wel een grens zijn.

Wie stopt met fouten maken, stopt met leren.

Lezen lukt mij op dit moment niet. Daar ben ik te onrustig voor. Puzzelen vind ik heerlijk. Het geluid van de televisie op de achtergrond erbij. Heerlijk. Maar overdag is het af en toe al heerlijk buitenzit weer. Die puzzel neem ik niet zomaar mee naar buiten. Maar een borduurwerk….. ik heb een nieuwe tijdelijke hobby erbij. Borduren. Ik borduur vlinders. Super ontspannend om te doen.

Ik kreeg dit vlinderpatroon van mijn nichtje. Toen haar vriend bij haar wegging ging ze borduren. Haar grote lap hangt nu in een lijst bij haar ouders in de gang. Ik dacht dat dit verwerkingswerk haar snotlap heette. Maar ik zat fout. Dit werk heet: een smartlap. 

Mijn nichtje en ik zijn gisteren naar Molenschot geweest. Daar staat een kapelletje met een beeld van moeder An. Zij zorgt voor een man. Of zoals ze daar zeggen: moeder Anneke zorgt voor een vrouw een manneke. En voor ieder manneke een Anneke. Ooit kwamen wij daar voor mijn nichtjes, tante en mijzelf. En jawel: wij kregen allemaal een manneke. 

Later ging ik er met mijn toenmalige man daarheen omdat de kinderwens niet in vervulling kwam. Ook daar kan moeder Anne voor zorgen. En jawel, daarna kregen wij een gezonde zoon en dochter. 

Inmiddels ben ik een gedwongen gescheiden vrouw. En daar zat ik dan bij moeder Anne. Er ligt een schrift bij haar waar je je wens in kunt schrijven. Ik ben voor mijn gevoel nooit meer toe aan een nieuwe man. Maar ik heb haar wel bedankt voor de liefste kindjes die ik nu heb. Ik heb een kaars gekocht. Deze steek ik van de zomer aan als ik in de tuin zit. Ik hoop niet dat de mannen dan over de schutting heen klimmen voor mij, want deze is niet sterk…..

Afgelopen vrijdag ging ik naar het ziekenhuis voor een bestraling. Ik werd naar binnen geroepen door een jongeman. Eenmaal binnen was er nog een jongeman. Hij stelde zich voor als ‘Robert’. Waarop ik (met een glimlach) zei: ik haat je nu al! De reacties van deze jongens….. De een viel stil en de ander begon te gniffelen. 

Ik zei dat ik sindskort gedwongen gescheiden was en de naam van mijn ex is Robert. Jongeman nummer twee zei na een korte pauze: je mag mij wel Rob noemen. Aaaaah, schattig toch?

Aardappelen. Andijvie. Asperges. Bloemkool. Paddenstoelen. Prei. Radijs. Rode biet. Spinazie. Uien. Witlof. Wortelen.

Gekookte rode bieten in plakjes snijden. Een uitje gesnipperd eroverheen. Eventueel wat mozzarella. Een scheutje balsamico azijn, wat olijf olie en peper. Zo heb je een koude bietensalade.