Klinkt lekker makkerlijk toch? I will survive! Natuurlijk ga ik hiervoor. Ik wil en zal hopelijk overleven! Ik was ziek en nu nog misschien een beetje. Maar ik ga voor mijn gezondheid. 

Afgelopen week kreeg ik via het ziekenhuis een sessie om bij mijzelf te rade te gaan. Kijken waar ik nu sta. Ik moest even naar binnen kruipen. Daarna werd het heel lang stil. De dame van het ziekenhuis vroeg op een gegeven moment na een hele lange stilte: waar denk jij nu aan? ……………………………..

Het eerste wat in mij opkwam was: ‘ I will survive!’ Dit zei ik toen ook hardop. En de dame in kwestie zei toen: ik krijg hier kippenvel van. Dat jij dit nu zegt terwijl jij in een moeilijke situatie zit wat betreft gezondheid en geluk. Respect!!! Dit deedt mij dan weer goed!

Ik maar denken dat ik een rood hoofd had van de medicijnen van de chemo. Dit klopte ook wel. Ik bleef namelijk drie dagen non stop rood. Maar ook daarna kreeg en krijg ik zo af en toe een rood hoofd. 

S’nachts zweet ik met vlagen enorm. Zo vies. Mijn shirt gaat dan ook elke dag de was in. Bah, bah. 

Ben ik nu in de overgang? Dat schijnbaar nog niet. Na de operatie krijg ik voor tien jaar hormoon tabletten. Deze zorgen  er wel voor dat ik definitief in de overgang kom. Voor nu heb ik de ‘voor’ verschijnselen. Geen maandelijkse perikelen. Dit geldt gelukkig ook voor mijn humeur. Wel zweten en af en toe een gezond rood hoofd. 

Ik ben zojuist met 2 vriendinnen naar kunst wezen kijken in de cinemec in Ede. Vantevoren dacht ik: ik heb niks met kunst. Wat heb ik daar dan te zoeken? 

En ik had daar veel te zoeken. Ze lieten schilderijen zien, klei werken, sieraden en nog heel veel meer. Ik keek alles rustig aan. En ineens bedacht ik mij: over twee a drie weken krijgt mijn ex zijn huis sleutel. Zijn stekkie die hij precies invult zoals hij dit al jaren had gewild. Een soort man cave. Top voor hem. En ik…. Als hij zijn spullen vanuit ons gezamenlijke huis meeneemt, oftewel zijn mega grote tv, heb ik een grote witte muur over. Is het dan niet leuk om deze muur te vullen met een grote schilderij met kleuren die bij mijn interieur passen. Maar vooral met persoonlijke dingen van mijn zoon, dochter en mij? Papa weg, iets waar wij niet om gevraagd hadden. Maar als wij dan toch door moeten dan gaan de kindjes en ik voor een huis met persoonlijke tinten van ons. Wordt vervolgd. 

Tanden poetsen, de deur op slot draaien, soep eten: probeer dit eens met je andere hand. Door routinematige handelingen op een andere manier te doen dan je gewend bent, zet je je brein aan het werk en maak je nieuwe hersenverbindingen aan. 

Als je je hersenen niet prikkelt, gaat je denkvermogen ongemerkt sneller achteruit dan je leeftijd. Maar wie zich wekelijks op deze manier uitdaagt en vaste patronen doorbreekt, vertraagt dit proces.

En foliumzuur, vitamine B12 en vitamine C zijn goed voor je hersenen.

Vandaag heb ik iets bijzonders mee mogen maken. In de straat waar mijn ouders wonen hebben ze sinds een jaar een buurt restaurant. Dit plan begon bij twee personen. Het leek hen leuk om mensen uit de buurt te vragen op een willekeurige avond bij een willekeurig iemand om met z’n allen te eten. Wat heb je dan nog meer nodig? Een kok. Die hadden ze al snel gevonden. Ook nog eens iemand uit de buurt. Deze man kon voor 3 euro per persoon koken. De ene keer zou je een twee gangen menu krijgen en een volgende keer….. elke keer weer een verrassing. Ook wat je zoal te eten zou krijgen. 

Gisteravond mocht ik erbij zijn. Mijn kinderen waren toch bij hun vader. Dus een beetje afleiding kon ik wel gebruiken. Wij zaten met 9 personen aan een tafel. Allemaal mensen uit de buurt. Vaak eenpersoonshuishoudens. Voor 3 euro een verrassingsmaaltijd krijgen is dan extra leuk. Met verschillende mensen krijg je verschillende discussies. Op een geven moment had iemand het over een huis delen. Oftewel een eenpersoons huishouden zou niet rendabel zijn voor de maatschappij. Of je gaat dan je huis uit of je neemt andere mensen in huis. Naast mijn vader zat een dame van 93. Helemaal helder van geest. Ze verschoot van kleur en vloog erop: zij vond dat zij toch echt wel recht had om alleen in haar huis te wonen. Daarna sloeg ik een mot (beest) dood, waarop mijn buurvrouw melde: het is maar goed dat de eigenaar van dit huis dat niet gezien heeft…. zij zijn nogal van de natuur en het leven 😬. 

Ondertussen kregen wij vier gangen voorgeschoteld. Mijn buik is hier nog dik van. Het was heeeeerlijk en gezellig. En de kok? Ik heb vreselijk gelachen om deze man. In de keuken hoorde ik hem boeren laten. Aan tafel vielen af en toe zijn ogen dicht. Wat een hilarische gezellige groep was dit. Hele verschillende mensen met maar een doel: samenzijn, genieten van elkaar en het heerlijke eten voor weinig. Echt een aanrader om dit bij jezelf te organiseren. In de straat of met kennissen. 

Het is gebleken dat mensen nadat ze borstkanker hebben gehad het leven meestal als zinvoller ervaren. Meestal. Velen ook niet. Er is ook vaak een posttraumatische angst. Banger zijn voor hun lichaam omdat deze zich al een keer eerder misdragen heeft. 

Trauma of niet, een deel van de (ex)kankerpatiënten ervaart na de ziekte een hogere levenskwaliteit dan voorheen. Dit kan komen doordat iemand, vanwege de confrontaties en dreigingen die de ziekte met zich meebrengt andere keuzes maakt in het dagelijks leven, beter op de eigen grenzen let en/of een anadere waardering voelt voor levensaspecten die voorheen minder gewicht kregen.

Ik weet nog niet waar ik straks sta als  hopelijk ex borstkanker patiënt. Bij mij gaat het niet alleen maar om de ziekte te overleven. En daarna te genieten van mijn gezin. Deze is namelijk in diezelfde periode weggevallen. Mijn man is van mij gescheiden. Op dit moment heb ik het dan ook heel erg moeilijk met overleven. Ik vecht tegen mijn borstkanker zonder een partner. En ik probeer te verwerken dat ik zonder partner verder moet. Twee heftige dingen tegelijk. Ik weet dat ik er nog lang niet ben.

Ik krijg de laatste paar dagen mijn ogen s’morgens moeilijk open. Net als toen ik de chemo’s had. Ik knipper me bij het wakker worden suf. Ik heb allemaal korstjes rondom mijn ogen. En iets irriteert mij.

Nu keek ik gistermorgen eens goed in de spiegel. En wat zag ik? Zowel links als rechts zie ik aan de onderkant van mijn oogleden een wimperhaar! Zo grappig. Precies in het midden. Joehoe! Mijn haren komen terug. Ik merk ditmaal op de rest van mijn lichaam. Was ik eerst zo glad als…. nou ja, gewoon zacht en glad over mijn hele lichaam. Nu voel ik dat mijn lichaam wat dat betreft weer de oude wordt. Ik kan wel weer scheermesjes gaan kopen.

Mogen de paaseieren van chocolade al gekocht worden?

Vanmorgen bracht ik de kids naar school. Daarna reed ik naar het huis van mij en de kids. Ik ging het een en ander opruimen. Daarna kwamen twee vriendinnen die mijn hele huis hebben aangepakt. Van boven tot beneden. De ramen zijn gezeemd. Het hele huis is stofvrij dankzij de stofzuiger de dweil en deze dames.

Toen deze dames binnen kwamen vroegen zij hoe het met mij ging. De tranen kwamen vrij. En als ik eenmaal begin stop ik niet meer. Dan gaan ook echt de sluizen open. Ze knuffelden mij. Zo fijn.

Daarna reed ik door naar Arnhem. Voor een scan. De scan die straks mijn bestraling gaat bepalen. Vijf weken lang vier keer in de week. Ik kwam in een of andere stellage te liggen. De ene arm moest 1cm zus de ander zo. Rekenen en rekenen. En dan lig je daar. Naakt. Een litteken. En je hoort maar aan wat je moet doen…… 

Daarna kreeg ik 8 punten met inkt in mijn lijf. Levenslang heb ik een tatoeage. Ik haat tatoeages. Maar deze….. Ik kan niet zonder. Hopelijk ga ik door deze inkt punten overleven. 

Wie snel eet, heeft meer kans op overgewicht en spijsverteringsproblemen. Door te kauwen, komt je speeksel op gang met daarin enzymen die helpen bij de vertering van met name koolhydraten. Slik je je eten te snel door, dan mis je het eerste verteringsstation en is je lichaam minder goed voorbereid op het voedsel dat in aantocht is. Dus dat was vroeger mijn geheim. Ik zat uren aan tafel om mijn bord leeg te krijgen. En maar muizen hapjes nemen en uuuuuuren erop kauwen. Ik was toen ook zo mager als een lat.

Zo’n 35 keer kauwen op een hap 😱 zou leiden tot 12 procent minder calorieopname dan wanneer je 15 keer of minder maalt. Uit bloedonderzoek is dat als je langzaam eet je sneller een verzadigd gevoel krijgt en dus minder eet.