Oooow, wat ben ik blij dat mijn ex de rest van de week moet werken. Dan heb ik mijn kindjes wat langer bij me volgens schema. 

Ik blijf het moeilijk vinden. Ongewild zonder de kinderen. En dan hebben we het niet over een dag of een weekend. Maar over een halve vakantie. Vreselijk. Voorheen klaagde ik niet als ik de kids een dag moest missen. Maar nu ik ziek ben en zij en ik meer op elkaar ingespeeld zijn ook nog eens door een niet gevraagde scheiding, is het ineens voor mij een ander verhaal. Ik mis ze elke dag als zij weg zijn van mij.

En dan komt straks ook die zomervakantie eraan. 3 weken zonder kids. Mensen in mijn omgeving gaven al aan dat ik het geluk heb dat mijn ex in de buurt komt te wonen. En ook hij zei: de kids mogen altijd in die 3 weken een keer bij je aankloppen voor een knuffel. Joepie!! Ik blij. 

En dan hoor je dat je ex op vakantie gaat van de zomer met mijn/onze kids. De man die niks met vakanties heeft. Dat was ook het eerste wat de kindjes riepen. Papa op vakantie? Daar geeft hij toch niks om? ….. En ik ben alleen maar bang. Een vliegveld, een toeristisch gebied. Aanslagen. Als ik erbij zou zijn zou ik mij niet druk maken. Maar dit is voor straks niet het geval. Zij gaan, zonder mij. Ik heb hier nu al slapeloze nachten van. Maar ik probeer het positieve hiervan uit te halen. De kinderen gaan genieten van de zon, ijsjes en een zwembad. Als ik daaraan denk ben ik toch ook blij.

Vandaag, samen met mijn moeder, ben ik naar het ziekenhuis geweest. Wederom een controle van mijn wond. En er werd gesproken over de uitslag van mijn operatie. Ik kreeg nu weer een totaal ander beleid te horen. Misschien omdat ik met een andere arts te maken had. Moeilijk hoor. Wat nu te doen?! Welke arts ga ik volgen? Ga ik voor zekerheid voor de toekomst en neem ik dan risico’s voor wat werk betreft? Of ga ik voor altijd kunnen werken zolang ik leef en neem ik minder risico wat langer leven betreft? Gelukkig heb ik fijne familie waarmee ik deze dingen kan bespreken…….

Iedereen kent het wel: Facebookprofielen die blijven bestaan, ook al is de persoon in kwestie overleden. Vooral bij verjaardagen is het pijnlijk, als er een melding komt dat de overledene jarig is. Tot nu toe kwam dat veel voor, omdat nabestaanden overlijdensaktes moesten opsturen om een Facebookprofiel op te heffen. Sinds vorige zomer is dat veranderd; er is nu een nieuwe optie, waarmee je zelf kunt aangeven wat er met je Facebookprofiel moet gebeuren als je overlijdt. Je kunt ervoor kiezen dat je account wordt opgeheven, dat je Facebookpagina een gedenkpagina moet worden of dat een vriend(in) jouw pagina gaat beheren. De keuzeoptie vind je onder ‘instellingen’. Vervolgens ga je naar ‘beveiligen’.

En waarom zit de tankdop links of rechts? In landen waar ze links rijden zit de tankdop meestal links. Het is idee is dat je zo bij kleine benzinestations langs de weg niet aan de straatkant staat. 

En hoe weet je aan welke kant van de auto de tankdop zit? Kijk naar bovenstaand plaatje. De slang zit rechts, dus je tankdop ook. Zit deze aan de linkerkant dat is dat ook het geval met je tankdop.

Gistermorgen belde ik naar het ziekenhuis over mijn drain. Deze liep bijna niet meer. Ik mocht later op de dag komen om deze te laten verwijderen bij een gespecialiseerde verpleegkundige. Ze gaf mij heel veel extra informatie. Ze vroeg hoe ik naar het ziekenhuis was gekomen. Ik had mijn vader als chauffeur. Goed van je, zei ze. Operatie technisch mocht ik wel rijden. Maar met een drain kan de verzekering heel moeilijk doen en krijg je meestal niks vergoed. Bedankt voor de info. Ik heb gisteren nog een stukje gereden. Gelukkig goed gegaan. Ik voelde helemaal niks van de drain die verwijdert werd. Heerlijk dat ik deze nu kwijt ben. Op het toilet kan de handdoek weer aan zijn haakje hangen in plaats van mijn tasje met drain. Ik kan weer slapen zonder ingesnoerd te worden als een rollade door de drain. En ik heb nu geen kling klonk geluid bij me.

Aanstaande maandag zou ik de uitslag krijgen van de arts over het verwijderde weefsel. De verpleegkundige vroeg of ik het nu wilde weten. Ze had geen idee hoe de uitslag zou zijn en ik was natuurlijk alleen. Ik was eigenlijk niet eens bang voor de uitslag dat deze niet goed zou zijn. Maar dat hij zo goed was! De chemo heeft toch meer zijn werk gedaan dan ik dacht. De tumor is van type 3 (ergste vorm) naar type 1 (minst erge vorm) gegaan. En de snijvlakken waren schoon. Alles was dus top.  

Wel gek dat op de dag dat ik de uitslag kreeg/in het ziekenhuis was iemand in mijn familie is overleden aan borstkanker. De stand is nu 3-1 in de familie. 3 mensen hebben borstkanker niet overleefd en 1 (mijn moeder) wel. Ik ga door voor nummer 2. En de begrafenis van dit persoon is ook nog eens op mijn verjaardag. 

Ruim voordat ik geopereerd werd kwam de huisarts met een voorstel om een soort maatschappelijk werker hier in huis toe te laten die tips kon geven. Hij of zij kon misschien iets voor de kinderen betekenen. Een poets regelen voor na de operatie als ik zes weken niet te zwaar zou mogen tillen. En eventueel wat gesprekken met mij voeren om mij voor te bereiden op de ingrijpende operatie. Na enkele weken, er is natuurlijk een wachtlijst, kwam een aardige hele jonge dame hier. Ik was vooral aan het woord om haar vragen te beantwoorden. Zijzelf kwam niet met tips. Ook niet aan het einde van het gesprek. De kinderen waren er in eerste instantie nog niet bij. Dat zou een volgende keer het geval zijn. En die poetshulp die zou niet voor niks zijn. Zo gaat dat tegenwoordig. Na een uur nam ik afscheid van haar en was ik nog geen steek verder. Ik had alleen een schorre stem van mijn eigen geklets. Binnen een week zou ik terug gebeld worden……

Na twee weken, eergisteren, werd ik terug gebeld. De poetshulp, ze wist de prijs nog niet, zou zelfs na een spoed aanvraag nog zes weken duren voordat ze komen. Dan heb ik mijn periode van zes weken niet te zwaar mogen tillen al gehad. Dus laat dan maar. De gesprekken met mij om de operatie voor te bereiden kan over twee weken. En de kinderen wilde ze wel een keer meenemen voor een wandeling om met ze te praten. Mmmh, dan zou ze ze moeten ontvoeren. Want vrijwillig gaan mijn kinderen niet met een onbekende mee. Dat heb ik ze ooit geleerd: ga nooit met een vreemde mee. Bedankt voor alle moeite jongedame. Het ga je goed! 

Dinsdag had mijn vader al hulp bij het klussen in mijn huis van Andrea. En vandaag om 13:00 stond Natascha voor de deur met lekkers en gezelligheid voor in huis. Ze heeft mijn hele huis gestofzuigd. Ik mag al veel zelf doen. Maar stofzuigen schijnt echt not done te zijn. Vandaag heb ik een mini stukje in de auto gereden. Van huis naar in de buurt. Ik mocht van de arts al na twee dagen auto rijden wat de operatie betreft. Bizar toch? Maar hij kent mijn auto niet. Een oud bessie van twintig jaar oud zonder airbags. Gelukkig heb ik vullingen in mijn bh 😜, dus mijn eigen airbags. Maar mijn gouden koets heeft ook geen stuurbekrachtiging. Vandaar dat ik de auto tot vandaag heb laten staan en steeds een privé taxi vroeg. Tot vandaag dat mini stukje. Dat viel toch weer tegen. Echt gek. Maar ik luister naar mijn lichaam en maandag heb ik weer een taxi tot mijn beschikking in de vorm van Andrea. 

Nadat Natascha mijn huis had gestofzuigd had ik ineens haar schouder nodig. Gisteravond al die van de buuf via app-en. Soms zijn dingen in het leven zo oneerlijk. En jawel, ik ben een sterke vrouw, maar heb toch ook echt mijn slechte momenten. Ik vind het vooral erg dat de kinderen mij zo verdrietig zien. Daardoor kunnen zij niet genieten van de voorpret van iets…. Ach, ook dat komt vast goed wat hen betreft. Daar ga ik dan ook voor. Hun geluk is die van mij. 

Ik ben zo blij met al die helpende handjes en schouders om tegen aan te leunen uit de meest onverwachte hoeken. Ik ga nu genieten van de vers gekregen bloemetjes in huis. En wat zullen de kindjes opkijken als ze de chocolade paashaasjes en eieren straks hier zien. En mijn schoon en extra gezellig gemaakte huis geeft rust in mijn hoofd.

Om 11:25 zat ik met mijn vader weer in het ziekenhuis. Lekker bakkie koffie gekregen. Ik zet tegenwoordig thuis geen koffie meer aangezien ik zo vaak in het ziekenhuis ben. Ik neem gewoon mijn visite mee naar elke afspraak. De wachtkamers zijn erg gezellig. Degene waar ik vaak zit is paars. Wat wil je nog meer als voormalig heidekoningin. Helemaal  mijn plekje waar ik ook nog eens bedient wordt. 

Voordat ik bij de drain zuster was 😬 kwam ik de chirurg tegen. Hij vroeg hoe het met mij ging. Goed dus. En die drain? Al komt er maar een paar cc wondvocht in, zolang ik geen last heb van de drain, lekker laten zitten. Anders komt het vocht in de wond. En dan komt het weer via de wond naar buiten. Ook niet fris. Nu heb ik nul komma nul wondvocht wat naar buiten siepelt. Toen ik bij de drain zuster kwam vertelde ik het verhaal van de arts. Nou, zei ze, dan laat ik dus de drain zitten. Ben je voor niks gekomen. Ik melde nog van: nee hoor, ik heb weer even mijn ideale leven mogen leiden. Mijn omgeving was paars en ik werd op mijn wenken bedient 😂.

Soms hoor je een zin die je normaal niet zoveel doet. Maar als je leven ineens verandert bijvoorbeeld door een ziekte, op financieel gebied of in je privé omstandigheden ……. wat toevallig, bij mij geldt dit allemaal. Dan krijgt die ene zin ineens een hele andere betekenis.

Er gaat niets boven een gewone dag!

Vooral een dag zoals ‘vroeger’ komt dan in mij op, het ideaal beeld. Ik gezond naar mijn werk. De kindjes naar school. Om vijf uur weer met z’n vieren aan tafel zitten om te eten. Daar moet ik over ophouden. Zo’n gewone dag is hier niet meer haalbaar. Dan ga ik nu voor een nieuwe versie van een gewone dag. Ooit weer gezond met mijn kindjes samenzijn. 

Mijn laatste drain hangt in een tas aan mijn schouder. Af en toe vergeet ik mijn tasje. En ik heb geen Annie die mijn tassie effe vasthoud (ken je dit lied nog?). Als ik mijn tasje laat staan en wegloop is er nog niks aan de hand. Dan hoor ik kling klonk. Niet omdat ik twee drains heb maar wel omdat ik gevolgd word door een tas.

Gistermiddag vergat ik weer mijn tas. Deze deed geen kling klonk omdat hij bleef haken achter het wiel van een stoel. Ineens voelde ik een scherpe pijn tussen mijn ribben. Ik had het gevoel dat ik de drain met hechting en al uit mijn vel had getrokken. Gelukkig was dit niet het geval. Maar het hechtnaadje blijft gevoelig. De drain heb ik met een extra lusje op mijn huid vastgeplakt. Het slangetje trok namelijk iets teveel aan mijn inmiddels gevoelige huid. Waar was Annie nou toen ik haar nodig had?! 😜