Ik dacht wel iets te weten over chemo kuren. Ziek, misselijk, pijn en haar uitval. Maar dat ik nu ook vellen los heb liggen op mijn voeten. En dat de nagels eraf brokkelen?

Net voor de vijfde chemo moest ik bij mijn arts langs om bepaalde dingen te bespreken. Hij vroeg hoe het ging. En ik zei: ik sterf af van onderen 😉. Dit was als een grap bedoeld. Sokken uit en mijn voeten laten zien. Mmmh, dit was wel erg snel volgens hem. Kwam dit door de griep die ik de vorige keer bij een chemo had? Hij had geen idee. En mijn vingers? Die nagels vallen meestal aan het einde na de complete chemo kuur eraf. Brokkelen vooral af. Leuke bijkomstigheid. Een voordeel. Ik hoef niks te knippen of te lakken. En het ziet er misschien naar uit maar ik heb er relatief weinig last van. Behalve dan dat ik na de chemo mijn hartslag perfect voel in mijn vinger toppen. En een week later van die tintelingen in mijn voeten voor een paar dagen. Ik vind vooral die gele vingernagels gewoon geen gezicht. Ik lekker wel een kettingroker die met tien vingers tegelijk rookt. 

Morgen plaats ik een stukje over mijn nagels en voetzolen.

Niet iedereen zal deze foto’s fris vinden. Dus hierbij: let op! U bent gewaarschuwd. 

Nog zoiets. Na de chemo krijg ik een dikke tong. Die ook nog eens niet snapt wat smaak is. Ik geef eerlijk toe dat bij deze laatste chemo de smaak best wel aardig blijft. En de eerste drie chemo’s merkte ik helemaal niks van een smaak verandering. Maar ik merk zeker een verschil met de zwaarste laatste drie chemo kuren. Wit beslag op de tong. Weinig tot minder smaak. En mijn tong is hard. Oftewel, ik praat dubbel. Het zij zo.

Maar als je dan ook nog een last hebt van je evenwicht. Dan komt dit best gek over. Ik kan ineens door mijn benen zakken. Zo uit het niets. En als ik bijvoorbeeld uit de auto stap, iets met een draai, dan zwalk ik ineens. Ik wilde laatst bij mijn broer even mee kijken op de computer. Ik stond op en moest mij omdraaien. Ik viel zowaar bijna met mijn hoofd in zijn computer. En dan praat je ook nog eens met een dubbele tong…. Komt heel volwassen over. Maar gelukkig is dit allemaal ‘normaal’ volgens de arts. En hopelijk tijdelijk.

Volgens de arts kon ik tijdens de chemo last krijgen van niet meer ongesteld zijn. Dit klinkt voor een man natuurlijk als een halleluja! Geen gezeik meer van stemmings wisselingen of hoofdpijn. Inmiddels heb ik te maken met dit geluk. Maar mijn ex…. die heeft nu echt pech, sorry schat. 

Voor mij zijn er nu helaas wel andere nadelen aan verbonden. Ik zweet s’nachts. Zo niet fijn. Maar de voordelen zijn er ook zeker. Geen maandelijks gezeur. Geen hoofdpijnen meer. Geen stemmings wisselingen meer. En ik heb ineens minder slaap nodig per nacht. Komt dit door het laatste geval? De hormonen? Of omdat ik tijdelijk niet werk/minder energie nodig heb? 

Ik heb er inmiddels wel aardig mee leren leven. In de nacht staat nu mijn raam lekker open. Als de vogels maar niet al te snel weer gaan tsjilpen. Meestal zo rond februari? Plukken we gewoon nog wat doppen in de oren. 

Bij een van de chemo’s kreeg ik griep. Ik kreeg toen twee soorten antibiotica. De apothekers assistente raadde mij toen een pro biotica middel aan.

Ik gaf dit door aan mijn behandelend arts. Deze was zo blij om dit te horen.

Ik nam s’morgens bij het opstaan en voor het slapen gaan een yakult drankje. Gelukkig vond en vind ik deze dan ook lekker. En ergens tijdens de dag als ik trek had nam en neem ik nu een activia yoghurtje. Helaas niet het goedkoopste spul. Maar ik heb de laatste tijd geen last van buikpijn, diarree. En mijn smaak en tong voelen dit keer stukken beter. 

Als je in een week te horen krijgt dat je huwelijk niet loopt en dan ook nog eens de diagnose borstkanker krijgt met het meest uitgebeidde pakket aan behandelingen erbij….. Niks aan te doen. Het is zoals het is. Ik ging en ga daar dan ook vol voor.

En natuurlijk wist ik dat er een terugval zou komen. Ik had geen zin om hierop te wachten. Maar hij komt nu binnen. Waarom nu? Geen idee. Ik heb mijn laatste chemo achter de rug. Een mijlpaal. Is dat het? Gelukkig ben ik er niet echt ziek van de chemo. Dus ik zou daarvan moeten gaan genieten. Maar het lukt mij even niet…. 

Sinds chemo nummer een vielen mijn haren snel uit. Daarna volgden de wimpers. Inmiddels ook de wenkbrauwen. 

Zit ik afgelopen woensdag met een club dames bij de Mac. Roept er een, jawel Elise 😂, je hebt nog een wimper haar. Een antenne. Ik voelde eraan. Verrek. Ik heb er echt nog een. Ik moest er meteen van afblijven van de dames.

Thuis had ik er met Eva over dat ik nog een wimper haar heb. En dat deze wel heel erg sterk moest zijn. Zegt mevrouw: ja mam, dat moet er een zijn met dikke spierballen. 

Ik heb een bon gekregen via het ziekenhuis. Een bon om een week op stap te gaan en dan te logeren in een huisje. Ik heb keuze uit acht soorten huisjes. Het personeel in het ziekenhuis vinden dat de kinderen en ik dit verdiend hadden. Omdat wij een scheiding en ziekte hebben te overwinnen. En er zijn wat dingen fout gegaan bij mij op medisch gebied. Vandaar deze schade vergoeding, liefdadigheidsbon. Hoe lief is dat? 

Het liefst neem ik dan naasten mee die nu veel voor mij doen. Mijn broer heeft alles geregeld rondom de scheiding, hypotheek en andere financiën. Mijn ouders die grijze haren hebben omdat ze het nu financieel zwaar hebben omdat ze een hypotheek voor mij hebben genomen zodat ik hier kan blijven wonen. Dan komt de teller op negen personen. En in de huisjes mogen maar acht personen…. Heeft iemand ervaring of het mogelijk is om een persoon extra aan te vragen/ik wil zelf wel een luchtbed meenemen/of zeggen ze nee in verband met verzekeren, kan je daarvoor tekenen/iets met een eigen risico?

Ik ben zooooo bang. 

De operatie. Stap twee in het behandelplan. Maar zo ingrijpend. Zonder wederhelft. 

Alleen thuis. Ok, niet helemaal alleen. Ik heb twee kinderen naast mij. En vrienden en familie om op terug te vallen. En ik weet het: ik hoef maar te bellen naar mijn ex en hij is er voor ons.

Ik ben zo bang voor de pijn. Lichamelijk maar vooral psychisch. 

De littekens die IK levenslang zal blijven zien. 

Maandag ging ik weer voor een infuus naald naar de anesthesist. In een keer raak. Yes! Hij vroeg hoe het met mij ging. En de tranen kwamen bij mij eruit. Ik vertelde hem dat ik bang ben om niet wakker te worden na de operatie. Hij keek mij aan en zei: jij werkt hier, wat zijn je voorbeelden…. Eerlijk gezegd weet ik niet beter dan dat iedereen wakker wordt na een operatie. Maar nu sta ik ervoor. Met een mega back Up aan mensen. Maar zal ik dan toch niet die ene zijn, die ene op de 100.000 die niet wakker wordt. Ik ben wel een moeder die voor haar kindjes gaat. Ik heb het geluk dat ik dankzij mijn ex en geregel van mijn broer en liefdadigheid van mijn ouders kan blijven wonen waar ik woon. En dan zou er iets met mij….. Of ik val weg….. Dit is voor mijn gevoel zo’n grote verantwoording. En daarom heb ik denk ik ineens die spook verhalen in mijn hoofd. Niet reeël maar toch…. Een hele grote angst, verantwoordigheidsgevoel.

24 tot 36 uur na de eindtijd van de chemo moet ik mijzelf een prik geven. In mijn buik. Deze zorgde er tot nu toe voor dat elke volgende chemo gewoon door kon gaan. De prik kon wel extra botpijn veroorzaken. Geen idee of ik hier last van heb gehad. Ik had sowieso heel veel bot en spierpijn. Voor mijn gevoel had dit meer te maken met de chemo. 

En daar gaat hij dan. Wederom een mijlpaal. Mijn laatste prik in mijn buik. De prik voel je echt helemaal niks van. De werking was gelukkig voor mij heel gunstig.