Ik heb een diepvries lade vol met: rösti, boerenkool, spinazie en een bonen mix.  Er kunnen nog meerdere andere zakken bij om eventueel te variëren. 

Men neme een koekenpan. Daar gaat olie of boter in met een gesnipperde ui.  Daarna gooi ik er wat rösti in, spinazie blokjes en bijvoorbeeld boerenkool (een goedkope superfood). En eigenlijk ben je dan al klaar. Voor weinig centen heb je in een korte tijd een gezonde maaltijd. Alles zit hierin. Nog eventueel wat geklutste eieren erdoor of geraspte kaas. Makkelijker dan dit kan het niet. Het is ook nog eens behoorlijk gezond. En: low budget. Niet elke maaltijd hoeft met vlees of vis. Dus in dit geval ben je ook nog eens goed bezig voor het milieu. Goedkoop, snel, makkelijk en goed voor het milieu. Tadaa. 

Iedereen zegt dat ik er zo gezond uit zie. Ik heb inmiddels een vol gezicht. Een onderkin. En dit laatste heeft niks te maken met ouderdom. Ik kom gewoon aan. Mijn gezonde rood bruine huidskleur komt van de chemo. Waarschijnlijk straal ik gewoon iets chemisch uit 😁.

Ik roep nu nog steeds in het rond: allemaal vocht van de medicijnen. Dat klopt voor een deel ook echt. Mijn sokken staan met een mooi patroon in mijn vel aan het einde van de dag. Gelukkig zijn deze medicijnen afgelopen week gestopt.

Na een chemo kuur slik ik dus een bepaald medicijn die ervoor zorgt dat ik minder last heb van bijverschijnselen. Een bijwerking is dat ik extra veel trek krijg. Oftewel, ik eet het liefst de hele dag door. Smaak of geen smaak. Ik ben onverzadigbaar. Ik haat nu de weegschaal en het zien van mijn gezicht in de spiegel. En en kaal hoofd. Geen wenkbrauwen. Geen wimpers. En dan ook nog eens een onderkin. Bah. Zo niet ik! Ik vind dat ik nu zo’n typisch hoofd heb wat bij kanker hoort. En dat is behoorlijk confronterend. Dat maakt het voor mij makkelijker om doordeweeks geen chips, snoep of koek te eten. Veel water te drinken. Dit hou ik nu een week vol. Het begin is er. Ik stop mijzelf vol met verse vitaminen. Alvast ter voorbereiding van de operatie.

Vanaf nu geen chips en snoep. Als ik dan ga snaaien dan ga ik voor een gekookt ei of fruit. En vooral veel vocht. Alhoewel…. Overdreven? Het is gewoon een gevoel voor mijzelf. Ik voel mij nu even niet prettig bij zoals ik er nu uitzie. 

Ik ben denk ik van een generatie die niet met pijnstillers opgroeide. Mijn ouders hadden niet eens een thermometer in huis. De drogist zag er toen natuurlijk ook heel anders uit. Ik kan mij alleen hoestdrankjes op de badkamer herinneren. Pijnstillers zonder een lekker (kinder)smaakje. Als ik een flinke schaafwond had werd deze schoongespoeld met kraanwater. Oh, ja, wij hadden wel formule 1 tegen wratten. 

Tegenwoordig heb je voor elk lichaamsdeel of celletje wel iets van een medicijn. Dat maakt het natuurlijk ook makkelijker om aan te schaffen als je iets mankeert.

En toch zat het niet in mijn systeem om van alles in huis te halen. Ik kan nu wel zeggen zat. Als je bijwerkingen hebt van de chemo ben je er op een gegeven moment klaar mee. Zeker rondom de feestdagen zorgde ik voor een mooie schap vol met potjes en tubes. Die hebben mij toch een betere tijd gegeven. En ik snap het dilemma van verspilling. Maar wat ik over heb aan medicijnen gaat niet de prullenbak of gootsteen in. Ik lever de boel netjes in bij de apotheek.

Ik krijg geen contact meer ……….. Hij is verdwenen. Er steekt niks meer gespierd fier overeind. Nu heb ik echt een blote billen gezicht.

Mijn laatste wimper haar.  Mijn antenne. Het haartje met spierballen is eraf gevallen. Misschien ook maar beter. Alleen is ook maar alleen. Nu ben ik weer in evenwicht.

Ja ja, ik had dit al veel eerder moeten regelen. Maar het was voor nu helaas te laat. Wij gingen van de week om 18:00 naar de tandarts. De kids helemaal in de stress in verband met de fluor behandeling. De vorige keer moest Eva spugen omdat ze de bitjes niet uit mocht doen. De assistente beloofde haar toen dat ze de volgende keer met een kwastje een fluor behandeling zouden krijgen. Zitten wij daar. Meneer de tandarts kwam 20 minuten na ons binnen lopen. Zegt hij tegen mij: ik heb u al denk ik een tijd niet gezien in verband met het ziek zijn? Toen was ik er al weer klaar mee. Afgelopen september was ik nog bij hem geweest voor een nood vulling. Omdat een kroon tijdens de chemo kuren niet mag. Hij maakte nog even een foto van mijn gebit dan hoefde ik de volgende keer niet perse te komen. Half jaar geleden heeft hij ook al foto’s gemaakt. Op het moment van de foto kwam hij erachter dat het apparaat niet aanstond. Aanzetten, opwarmen, op het moment van de klik had ik waarschijnlijk mijn mond iets open. Kreeg er bijna straf voor. Mevrouw: u had uw mond niet helemaal dicht, foei. Sorry meneer, woef. Daarna waren de kinderen aan de beurt. Eva heeft afgebrokkelde kaas kiezen, dus pijn. Klopt helemaal zei hij. Ok, dat was het dan. Toen moesten ze voor een fluor behandeling. Het bitje kwam tevoorschijn. Ik zag de paniek. Ze waren voorgelogen. Dus ik zeg tegen meneer de koekepeer: de vorige keer is hen wat anders belooft. Volgens hem zo minder effectief. Dus ze moesten dit. En ach, er was een nieuwe smaak, niet zeuren. Ze kregen maar een paar druppels in hun bitje. Nou, dat heb ik gezien. Echt een heel dun laagje. De punten van de tanden kwamen er net in. Niet eens voor de helft. Dat heeft lekker veel zin. Eva begon weer te kokhalzen omdat ze twee van die ‘grote’ dingen in haar mond had. Ik ben nu helemaal klaar met deze man. 

Maar ja, de kids zijn nu al getraumatiseerd. Ik vond het vroeger ook niks. Hoe kan ik het voor nu leuker maken? Is dit wel nodig? Ik weet dat mijn broer en ik op een gegeven moment als we bij de tandarts waren geweest thuis chips kregen. Geen idee waarom. Waarschijnlijk omdat ik van te voren ook een grote stress factor had. Het deed mij wel goed. Dus deze traditie gaan wij in ere houden. Op naar de supermarkt. Aangezien onze lieve vriend de tandarts laat kwam binnen stappen waren wij pas om 18:45 in de winkel. Daar liepen wij dan. Twee jonge kids met een grote zak chips 😁. Thuis snel de pyama’s aan. De kids hadden hun bakjes al gevuld. Ze stonden samen voor de klok te wachten tot ze weer wat mochten eten. Na de fluor behandeling mag je een half uur niet eten of drinken. Om 19:00 gingen ze los. Als monsters verslonden ze hun chipjes. De kruimels lagen eerst overal maar werden uiteindelijk als een stofzuiger met hun mond opgezogen. Normaal zouden ze om 19:00 al op bed liggen. De volgende keer zal ik rekening houden met het tijdstip bij de tandarts. Nog even lachen om home video’s van afgelopen weekend gekeken. En wat zegt Daan dan? Mam, dit was de beste doordeweekse dag ooit. Behalve dan als het mijn verjaardag is. Dan krijg ik chips EN kado’s. Daaaaag trauma. Dag meneer de koekepeer, wij gaan lekker weg.

Het hoort er allemaal bij. En ik mag niet klagen. Wij hebben met z’n drieën niet hoeven te verhuizen. En dat is erg fijn. Daar zijn wij iedereen ook erg dankbaar voor. 

Maar nu is wel weer dat moment gekomen om twee tasjes in te pakken met kleding voor een weekend weg. En ik ga niet mee. Ik kan hier maar niet aan wennen. Het schijnt ooit makkelijker te gaan worden. Daar heb ik nu nog geen beeld bij. 

Ik ben niet zo van al die speciale dagen. En waarom eigenlijk maar een dag in het jaar? Aan de andere kant: na de feestdagen hebben we vaak een griep epidemie. Toch misschien van al dat gekus en geknuffel? Ik moet mij een week lang na de chemo gedeisd houden. Niet te lang op school rondlopen, geen zwembaden, grote mensen massa’s en het liefst ziekenhuizen vermijden.  Ik heb mijn chemo ruim een week geleden gehad. Dusssss.

Ziekenhuis Gelderse vallei te Ede heeft een uniek systeem wat betreft voeding voor patiënten. Bijna elke patiënt is er vol lof over. Dat wil ik ook zijn. 

Ik doe mee met een trial waardoor ik vier dagen rondom de chemo niet mocht eten. Dus tijdens de chemo kuur kon ik alleen genieten van de geuren en het aanzien van eten. 

Dus straks met de operatie komt mijn tijd. De dag daarna ga ik me toch eten! Ik ga het hele menu kaart bestellen. Of toch niet? Dit geloof je niet. Ik kreeg vorige week een mail dat ik drie dagen voor de operatie en de dag zelf helemaal niks mag eten. Dus ook niet het beroemde overheerlijke waterijsje op de uitslaapkamer als de operatie achter de rug is! Of ik van de week even het doosje van de trial wil komen ophalen met vitamine pillen, een zakje soep en thee zakjes. Vreeeeeeeselijk. De dag na de operatie moet ik toch echt weer aan de kibbeling, bic Mac, M&M’s en Snickers met witte chocolade. En mijn gemiste maaltijden inhalen.

Hoe ga ik dit aanpakken? Optie 1: ik geef aan dat ik echt niet de dag na de operatie naar huis kan aangezien ik ‘alleen’ ben met twee kinderen. Dan kan ik de dag daarna alles, maar dan ook alles bestellen. Een extra overnachting moet toch mogelijk zijn voor een tevreden vaste klant? Optie 2: gewoon net voor vertrek naar huis van alles bestellen. Daar maken wij een doggie bag van voor eenmaal thuis. Optie 3: ik moet proberen het op een akkoord te gooien met het ziekenhuis. Ik werk al mee met een trial. Kost mij al genoeg energie en het is goed voor hun naam. Dan mogen daar best wat maaltijd waardebonnen tegenover staan voor mij namens het ziekenhuis. Ik heb ze dan namelijk ook nog eens minimaal zeven maaltijden bespaart.

Anyway: ik ga mijn trial box eerst maar eens ophalen. Wie A zegt moet ook B zeggen.

Om 12:00 hing deze tas aan onze deur. Speel vriendje van Daan zijn mond viel open. Wauw! Zegt Daan: fijn he? Dat doen de mensen wel vaker voor ons. Daardoor hebben wij nog lang genoeg te eten. In dit geval te snacken. Daarna kwam vanuit Eva de reden waarom wij dit soms krijgen. Ze begon over de scheiding en dat mama borstkanker heeft. Wat ik zo grappig vind is dat veel kindjes die hier spelen niet vreemd naar mij kijken met mijn muts op. Maar zodra ze het woord kanker en kaal hoofd horen blijven ze vaak stiekem naar mij staren. 

Ik vind de tas ook super leuk. Ideaal voor Daan. Staat toch leuker dan zo’n big shopper van de Albert Hein als hij van het weekend met papa meegaat.

Ik ben dol op korting en kado’s. Van de week ging ik naar de Hema. Bij het afrekenen werd er aan mij gevraagd of ik een pasje wilde om punten te sparen voor korting. Daar gaan we weer dacht ik nog. Weer een pasje. Maar ja, korting is dan wel weer leuk. 

Je kunt kiezen tussen een app downloaden of een pasje. Het pasje kost vijftig cent. En wat krijg je hier nog meer voor buiten eventuele korting? Een gratis tompouce op je verjaardag.