Ik blijf het grappig vinden. Veel komkommers 🥒, tomaten 🍅, paprika 🫑 en radijsjes vang ik uit onze tuin. De aardbeien 🍓 zijn op. Heerlijk om elke dag of om de dag wat te oogsten.

Met de oogst bedenk ik wat ik daarmee kan doen. Ik had nu een grote en een uit de klauwen gegroeide snack komkommer. Drie radijsjes. Alles schoongemaakt. In stukken gesneden. Azijn, wat suiker en Chili saus erbij. Paar dagen in de koelkast. Ideaal als de kids bij hun vader zijn. Dan kan alles er goed intrekken. Bederft niet. Daarna genieten. Eva eet het zo op. Een deel hadden wij ook bij een broodje hamburger 🍔 gegeten.

De kids zijn nu een week bij hun vader. Daarna twee weken bij mij. Ik vroeg aan Eva; wat wil je het liefst doen in deze vakantie. Ze gaf aan; bij opa en oma logeren. Wij hebben daar acht maanden gewoond toen ik ziek was. Die herinneringen 🥰.

Ok. Dat is lekker goedkoop 😅. En dan? Eva wil over de begraafplaats lopen. Dat deden wij vroeger wel vaker mam. Prima. En daarna dat opa achter ons aan rent in hun huis en wij rond rennen en gillen. Oh dear, opa moet aan de bak. Lukt vast wel met zijn nieuwe hartklep. Nog even naar de speeltuin om de hoek. En heel graag een ijsje kopen. Eva twijfelde over schep ijs, daar kan je zo leuk zitten, of softijs 🍦.

Prima deal. Gaan wij voor. Opa en oma zien het ook zitten. Wat gezellig. Wij gaan veel foto’s maken ter herinnering.

Ik ben echt dol op heet. Heel warm weer. Dan plons ik lekker in mijn zwembad. Werk doe ik in een airco omgeving. Win win situatie.

Er komen nu wat ‘mindere’ dagen aan. Ramen en deuren kunnen open. Die frisse wind die door het huis heen blaast. Ook wel lekker.

Ik zat in mijn stoel met zee achtergrond. Dolf op schoot. Op een gegeven moment regende het harder. Ik zag een regenboog.

Prachtig om te zien. Heerlijk voor de tuin. Scheelt mij weer werk. En de moestuin van mijn broer is hier ook heel erg blij mee. Dolf pakte ik van mij schoot en legde ik in de schommelstoel. Ze bleef liggen. Heerlijk droog.

Onze Dolf 🐈‍⬛ mag in de nacht niet naar buiten. Maar soms, ze heeft het steeds meer door, komt ze niet naar binnen als ik haar roep.

Kids waren bij hun vader. Ik had de deur open. Hoorde ik ineens een gegil. Even dacht ik aan een kikker 🐸. Deze gilt enorm als ze zich bedreigd voelen. Toch klonk het anders. Ik ging kijken. Chips! Het was een lief musje. Dolf weg geschopt (op een ok manier). Over het musje legde ik een maatbeker. Daarop een anti vlieg wind molentje. Ik dacht, laat het beestje even met rust. Kijken of ze nog leeft….. Het zag er namelijk dramatisch uit.

Klabats. Ik weer naar buiten. Dolf ging voor het musje. Windmolentje was opgegooid, kapot. Grrrr. Musje lag nog onder de maatbeker. Doei Dolf! Welkom lief musje.

Ze leefde nog. Oh dear. Wat te doen? In eerste instantie lag ze op mijn buik. Opwarmen. Chillen. Oei, wat ging dat hartje tekeer. Niet goed. Pijn? Angst?

Ik legde mevrouw op een gegeven moment op een beetje warme kersenpit kussen in de gootsteen op het toilet. Voer erbij en wat water.

Ze lag er prima bij. De volgende morgen deed ik de deur open van het toilet. Dolf stond naast mij. Oeps. Mevrouw op de drempel. Dolf weg geduwd. Ging madam ineens vliegen. De woonkamer in. Neeeeee.

Gevangen met een handdoek. Fijn om te weten dat haar vleugels niet gebroken waren. Op internet gekeken naar een mus met een gebroken poot. Zij konden dit overleven…..

Eva kwam. Mocht van haar vader. Ze pakte Pietepiet op.

Pietepiet was heel rustig bij Eva.

Ze kwam helemaal tot rust. En ineens; dood.

Ze spreidde nog even haar vleugels en daarna was het gedaan.

Eva en ik hebben Pietepiet begraven. Terug in de natuur gelegd.

Afgelopen weekend code geel/oranje. Gelukkig stelde het toen hier niks voor. Lucky us.

Maar nu….. dit had ik niet verwacht. Het regent enorm. Het onweer is heftiger dan van het weekend. Hadden ze niet voorspelt volgens mij. Maar maakt niet uit.

Als Dolf ineens jankend de woonkamer in vliegt en onder de tafel kruipt weet ik genoeg. Of er is vuurwerk of onweer. Het laatste is nu het geval. Gevalletje trauma met knallen.

Ze zijn er weer! De vliegende mieren.

Op de een of andere manier heb ik van mijn vader mee gekregen dat deze dood moeten. Als ik nu nadenk zou ik zeggen, het is de natuur. Maar vanuit vroeger dacht men; ze moeten ‘dood’.

Ik zie ze nu dus vliegen. Tjee. Wat nu? Accepteren? Of doden?

Ik hoorde de achterbuurvrouw gillen. Ze zijn er weer! Maak ze dood.

Wat doen jullie?

Dolf boeit het niet.

Ik krijg veel berichten. Niks doen. Gaan vanzelf dood. Klopt. Maar de mieren die achter blijven…. Voorheen had ik er veel. Altijd in het voorjaar op een bepaalde plek mijn woonkamer in. Voordat die weg waren. Waarschijnlijk kwamen ze op het geknoeide eten af van mijn toen kleine kids.

Mijn vader klaagt over stenen die verschuiven door de mieren. Dat is natuurlijk minder leuk.

Mijn plantjes hebben de storm overleefd. Op een van de zes komkommer planten na. Daar is het topje afgebroken.

Ik heb twee snack komkommer 🥒 planten. Twee ‘normale’ komkommer 🥒 planten en twee van 20 cm 🥒.

Ik ga binnenkort weer eens kijken bij de moestuin van mijn broer. Die heeft echt alles wat je je maar kan bedenken in zijn tuin staan. Samen met een vriend onderhoud hij deze. Die vriend is nu op vakantie. Mijn broer gaat daarna. Vorig jaar gingen ze tegelijk. Ik vond dat fantastisch. Samen met mijn ouders gingen wij los in de tuin. Ik ging zelfs een dag extra erheen om zoveel mogelijk onkruid eruit te halen. Zo leuk om te doen (vond ik dan).

Ik vind dat mijn komkommer planten iets achteruit gaan. Waarschijnlijk omdat ze niet in de volle grond staan of in een kas. De tip, ik hoop dat deze klopt, eischaal fijnstampen en deze bij de steel/wortels leggen.

Ik hoorde dit eerst van de buurtkastjes in Wageningen. Alles werd daar in de avond leeg geroofd. Toen in Ede. Iemand die ik ken en achteraf woont sprak deze man aan. Toen kon hij geen Nederlands. Later toen haar man hem aansprak kon hij wel antwoorden.

Nu hoor ik dat ‘ons’ buurtkastje geterroriseerd wordt. Soms hangen de maandverband spullen in de speeltuin aan speeltoestellen. Dat is de jeugd. Denk ik dan. Kan niet anders. Ik heb mijn kids al heel streng toegesproken. Mam, vertrouw je ons niet? Sorry. Ik ben gewoon zo boos. Laatst lag ineens al het etenswaar van het kastje door de wijk heen. Dat krijg je schijnbaar helaas met dat mooie weer, hang jongeren (Eva zou nooooit zo laat over straat lopen 🙈). Wat kan je daaraan doen? De moed zakt je dan soms in de schoenen. Zoveel krijgen wij niet meer aangeboden en dan wordt het gegeven gewoon weg gegooid of door een persoon ineens leeg geroofd.

Het buurtkastje in Bennekom baalt ook. Daar is een meneer die zijn kratje of big shopper onder de kast zet en alles erin schuift. Grrrr. De overbuurvrouw daar is een goede camera en vliegt soms naar buiten. Maar het blijft natuurlijk zo enorm jammer dat een paar hang jongeren, een andere gek het kan verpesten voor heel veel mensen.

Misschien een idee om een pakkende tekst op het kastje te plakken zoals bij de sigaretten. Geen idee of dit gaat helpen.

Maarrr, wat betreft het buurtkastje aan de luttulistate, I am watching you. Voorheen legde ik overdag wat spullen erin. Ik ga nu stilletjes op andere tijdstippen te werk.

Donderdag was ik aan het werk met een klein slaaptekort. Was prima te doen. Een gezellig team doet wonderen. Ik mocht een half uur eerder naar huis. Op dat moment kreeg ik een foto van de winkel zonder kassa. Of ik kon komen helpen. Wat toevallig dat ik iets eerder naar huis mocht.

Eigenlijk zou ik Daan naar zijn klas brengen ivm een bbq. Meteen zijn ‘afscheid’. Hij gaat van school af. Dus hij moest wel even gaan van mij. De mentor had een slimme actie. Als je op de bbq kwam en even bleef, kreeg je je rapport. Anders moest je op de vrijdag terug naar school komen. Gelukkig konden opi en omi. Die brachten Daan. Eva ging ook gezellig mee. Kijken naar de jongens denk ik. Om 21:30 haalde ik Daan op. Eva wilde weer mee. De jongens uit de klas riepen; hé, heb jij een zusje? Haha. Te laat. Doei. Wij gaan. Daan komt nooit meer terug op deze school 😂.

Terwijl opi en omi met Daan op weg waren ging ik aan de slag in de winkel met mijn collega die dit allemaal had geregeld. Poe, wat een mooie spullen weer. Yoghi drink, chocolademelk en melk. Echt veel. Tot eind december houdbaar. Daar zijn wij blij mee! Gekregen van een school. Moest voor de zomervakantie weg. Nog rijst en zilvervliesrijst. Ook geweldig. En tassen vol paprika’s 🫑, courgette, appels 🍎, pruimen, perssinaasappels 🍊 en tomaten 🍅. Die gaan het net niet redden tot volgende week zaterdag als onze winkel weer open gaat. Zoveel mogelijk mijn auto vol geladen. Mijn ouders namen wat mee voor het buurtkastje in Bennekom. Ik bracht de rest naar Thuis In Zuid. Tussen 10:00 en 12:00 kan je daar koffie drinken. En dit keer gratis groente en fruit halen. Op is maar op. Bij ons gaat nooit iets verloren.

Woensdag vroeg Eva of haar vriendin bij ons mocht logeren. Oh dear, ik moest donderdag werken….. ok, vooruit dan. Ik gokte het erop dat ze op tijd stil zouden.

De dames waren om 21:00 nog buiten. Gebeld. Met tegenzin kwamen ze binnen. Daarna hoorde ik een hoop gegiechel naast mij. Ze lachen werkelijk waar om niks. Heerlijk. Om 22:30 ging ik naar bed. Maak het niet te laat ladies.

Iets na 23:00 dacht ik, wat is het toch stil. Even kijken. Huh? Ze waren nergens te vinden. Bellen maar. Potverdikkie. Ze waren buiten. Serieus? Ik zei nog zo; voor het donker thuis zijn! Niet gehoord? Niet gesnapt? Puber gedrag? Maar, mam, het is heel rustig op straat. Ja hallo. Dat snap ik. Je hoort daar nu niet. Hop, naar huis. Waar ben je? Oh daar. Loop even een blokje om, anders loop je langs het huis van papa met een camera. Ik heb geen zin voor ontaarde moeder uitgemaakt te worden, haha 😂.

Daarna herrie beneden. Er lag een opblaasbal, gekregen van het ziekenhuis. De dames gingen daarmee volleyballen. Plok, plok, plok. Ik werd gek. Stoppen!! Anders steek ik hem lek 😆. Op een gegeven moment lagen ze in bed. Steeds met de slappe lach. Ik appen, stil! Belt Eva mij. Pfffff. Mam, als wij teveel lawaai maken, kunnen wij dan misschien niet beter naar beneden? Dan heb je geen last van ons. NEE. De volgende morgen zag ik een hele bijzonder foto die Eva nog naar mij gestuurd had. Ik zal deze maar niet plaatsen. Een hele erge gekkenbek foto.

De volgende morgen was het geen zooi beneden maar ook net niet helemaal schoon. Door mijn slaaptekort leek het een puinhoop. Ik pakte de stofzuiger om de noodles kruimels op te zuigen in de keuken. Dan worden ze maar wakker. De deur ging iets te hard dicht. Dat voelde zo goed.

Ik appte naar Eva; dat gedrag van je van vannacht, je gaat hem nog voelen. Kreeg ik later meerdere keren een app met de zin; krijg ik klappen? Huh, hoe kwam ze daar nou bij? Ik sla noooooit. Later had ik hem door. Ik zei; je gaat hem voelen. Mevrouw neemt dit heel letterlijk 🙈.

Ik was bang dat als ik uit mijn werk zou komen het niet schoon genoeg zou zijn. Ik zei; ruim je alles op? Dat heb ik geweten. Alles was schoon. Haar slaapkamer, badkamer en de keuken/woonkamer. Mijn ouders waren er even en het viel hun ook op. Het leek wel op de poets was geweest gaven ze aan. Ik miste zelfs dingen op het aanrecht. Ook opgeruimd. Dat gaf haar rust. Geweldig. Dat maakte mijn korte nachtrust goed. Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd.