Mijn zoon en zijn vriendje gingen een hele tijd los tegen Eva. Best wel zielig. Ik was op dat moment even bezig. Ving wat op. No way. Twee tegen een. Ik ga mijn dochter helpen. Bakken vulde ik met water. Waterpistolen gingen vol. Ik maakte water ballonnen. De jongens dachten te gaan winnen van ons. Ik geef toe. Zij waren sterk en slim.

Eva en ik gingen los met water ballonnen, water pistolen en emmers water. Tja…. wie heeft er nu gewonnen? De jongens waren nat van het water…Maar ze hadden wel hun doel/plek bereikt.

Ik ben een keer met mijn dochter bij iemand geweest die heel veel beesten heeft. Heel veel soorten. Van een hamster, vogelspinnen, slangen en ga zo maar door. Een echte dierenvriend.

Mijn dochter reageerde heel goed op de slangen. Later zei ze ook dat ze er een wilde hebben. Ja hallo. Ik vind ze eng.

Deze vriend heeft het geregeld voor haar. Wij hebben nog een lange weg te gaan om het beste te kunnen zijn voor de slang. Maar wij krijgen hulp van hem. En wat zie ik mijn dochter genieten.

De naam….. mijn zoon is via YouTube gek van ene opa Anton. Vriendin van mijn dochter bekeken slangen namen. Daar stond Anton tussen. Een en een is twee. Onze slang heet Anton.

Afgelopen donderdag bracht ik mijn kinderen naar hun vader. Mijn dochter ging vanuit school hem toe. Mijn zoon bracht ik vanuit ons huis. Niet naar school geweest. Hij was ziek. Niet lekker. Spugen. Mega hooikoorts. Stress van het ziek zijn van oma. Samen lagen wij op de bank. Fijn gesproken. Naast hem een emmer. Wat een gevoelig kereltje is het toch ook. Mam, de liefste mensen op deze wereld zijn opa en oma. Ik kan niet zonder oma. Ik wil mijn verjaardag niet vieren. Nooit meer zonder oma. Ach, arm kereltje. Ik ga hem ompraten hoor. Wij moeten het leven vieren! En opa’s en oma’s horen eerder dood te gaan dan papa’s en mama’s toch? Helaas onze oomie iets te vroeg. Ooit zo’n sterke vrouw.

Maar ja. Drie jaar geleden had zijn moeder deze ziekte. Een half jaar geleden werd zijn tante opgegeven met deze ziekte. Wat een impact voor een kind. Niet te beschrijven.

Ik ben aan het bekijken wat ik voor mijn kinderen kan betekenen in de ziekte die kanker heet.

En ondertussen? Ik heb een fijn app contact met mijn pa, ma, broer en schoonzus. Wat zijn wij een steun voor elkaar. Zo fijn. Maar ja. De nachten. Mijn vader slaapt nu voor het eerst sinds 50 jaar alleen in ‘hun’ bed. En ik? Ik laat voor het eerst mijn slaapkamer deur open. Onze kat dolf gaat op een kussen liggen naast mij. Zonder te bewegen. Als ik tussendoor wakker wordt zie ik haar naar mij kijken. Dan begint ze te snorren. Zo lief. Huisdieren voel echt je emotie aan.

Schrijven is nu eenmaal mijn ding. Voor mij ontspannend.

Het is foute boel bij mijn moeder. De voorlopige onderzoeken zijn gewoon niet goed. Beter gaat zij nooit meer worden. Wij hopen op een helaas te korte tijd samen. Maar wel een om fijne herinneringen maken. Dat gun ik haar, mijn vader en mijn kinderen zo.

Ik vind het vooral erg dat mijn moeder al 5 maanden ondraaglijke pijn heeft. De huisarts gooide het op haar protocol van ischias mogelijk hernia. De fysio zei; als ik het niet beter kan maken dan krijg je een scan. En toen kwam corona. Dus geen fysio en geen scan. Mijn moeder ging door. Met ondraaglijke pijn. Niet kunnen slapen. Ze viel af. Dacht dat dit door de zware nachten kwam. Maar wij weten nu dat het door die k.. ziekte kwam.

En nu ligt ze in het ziekenhuis. Ze heeft zenuwpijn. Op de foto is te zien dat ze bijna geen bot meer heeft in haar ruggenwervels. Ze mag daarom niet meer opzitten. Bewegen, etc. Stil liggen is nu haar therapie. Ze zijn bang voor een dwarslaesie. Ze krijgt zsm een corset.

Pfff. Vandaag bericht gekregen. De pijn in de rug van mijn moeder is foute boel. Uitzaaiingen.

Ik ga mijn energie stoppen in mijn ouders. Even geen stukjes. Misschien een keer tussendoor. Maar mijn prioriteit ligt nu bij mijn ouders.

Arme pa. Wat een verdriet kan een echtgenoot hebben. Dit jaar 50 jaar getrouwd. Langer samen dan alleen.

Raar verhaal. Ik belde naar het restaurant. Of wij een ijs koffie buiten op het terras konden komen drinken. Even de horeca spekken. Ze hebben het al moeilijk genoeg. Buiten is safe. Het mocht. Maarrrrrr, komen jullie wel uit een gezien? Huh? Ow, ja hoor. Moet ik nog bewijs meenemen? Nope. Iets ondertekenen en klaar.

Dus wij gingen op de fiets naar het terras. Kids genoten van een ijs koffie en ik Spa rood. Ik gaf aan ze door; als ze iets vragen ben ik hier met mijn kinderen en stief kinderen. Serieus. Eva zit naast Esmee in de klas. Ze spelen samen in de pauze op school. Fietsen samen buiten. Zitten samen op een muurtje buiten. En dan mogen wij niet samen buiten zitten? Terwijl je wel hutje mutje in Amsterdam mag demonstreren? Raar verhaal hoor.

Ik blijf nog steeds op afstand. Ik als volwassene kan het overdragen. De kinderen waarschijnlijk niet. Daarom mogen ze ook volgende week met z’n allen de klas in.

Van vroeger ken ik de Verkade mocca lik koekjes. Zo lekker!

Mijn kinderen eten nu de lik koekjes van Van Delft. Drie smaken. En ik weet het, de Hema heeft ze ook. Maar deze koekjes hebben hele leuke teksten op het koekje. Net als op de snoep hartjes. Alleen vind ik deze teksten iets leuker, ze zijn langer.

Deze zag ik voorbij komen. Zo grappig. Als je een luxere verpakking koopt van snoetenpoets doekjes of schoonmaak doekjes, dan heb je een luxe clip sluiting. Kijk nou wat je daarmee kan doen? Plaatjes erachter plakken of foto’s.