Ik kreeg vanochtend iemand op visite. Zo een leuke vriendin. Zij gaat met haar gezin door het stof of vuur. Zij en haar kinderen hebben te maken met een afschuwelijk syndroom. Ik heb zo met hen te doen! Helaas hebben zij daar niks mee. Zij proberen te overleven. En ik wil ze graag steunen in dit proces.

En dan krijg ik nog eens van haar een bos bloemen. Super lief. Super aardig. Maar voor mijn gevoel niet op z’n plaats. Dankjewel Natasha! 💋❤️

Wij hebben sinds drie weken een kitten. Dolfje. Zo lief.

Inmiddels hoort zij bij ons huishouden.

Ik begreep van mijn vader als ik in mijn auto weg reedt naar mijn werk dat Dolfje mijn auto met haar ogen volgde. En daarna twee minuten aan het janken was. Schattig toch? Iets met echte liefde. Onvoorwaardelijk.

En dan krijg je een staart in je gezicht. Zo lief! Maar wat daaronder zit. Ieuw. Minder fris. Maar zij bedoelt het zo goed. Ons dolfje voelt elke emotie aan. Zo fijn. Zo aardig. Het feit dat zij om mij heen kroelt met veel gespin. Dat zegt genoeg. Allemaal liefde. Onze kitten dolf heeft nu al een plek genomen in het hart ❤️ van Daan, Eva en mij 👩‍👧‍👦.

Aan mijn telefoon hing een gelukspoppetje. Een Nijntje van de Bruna. Dit vonden Eva en ik leuk. Maar Dolfje dus ook. Elke keer als ik de telefoon tevoorschijn haalde hing zij er vol in. Grrrrrr.

Ik heb een broek met een touw om aan te snoeren. Ik was aan het koken. Ineens hing er een kat met vier poten, nagels uit in mijn bovenbeen. En dan ook nog lekker blijven hangen he? 😱. Gelukkig heb ik amper een pijn grens, dus het was te doen. Op een gegeven moment voelde ik warmte. Oeps. Bloed.