Het regent nu. Volgens de app is het buiten nog net een graad warmer dan binnen. Wanneer zet jij de deuren en ramen open? Ik heb een heel groot geluk met een overkapping. Dus de achterdeur naar de gang toe en de schuifpui in de woonkamer kunnen altijd open. Regen of niet. Alles blijft droog.

Ik zit nu zelf buiten onder de overkapping. Heerlijk dat getik van de regen. Ik heb een grote tafel voor mij met kranten, meer leesvoer en een iPad. WiFi werkt buiten ook goed. Een paar kaarsjes aan. Heeeeeerlijk. Genieten van iets van afkoeling. Ik ga zo wel alles open zetten. Ramen en deuren. Zonder binnen nat te worden.

Ik kom in een boek. Daarin staan mensen die kanker hebben of gehad hebben. Maar wel recent. Ik ben lang geleden met een nichtje naar de fotoshoot gegaan. Allebei een verleden van kanker. Mijn haar was nog kort. En ik dacht make Up te krijgen. Dus je raadt het al. Ik sta, bleek van de winter, mijn eerste haar/kort onhandelbaar en zonder make Up op de foto. Persoonlijk vind ik dit geen mooie foto. Maar ja. Ik zie nu wel hoe ik toen puur natuur in het leven stond. Moe, op….. en dan ben ik nu wat dikker. Maar ik heb meer energie. Ik glans. Iets met een glans methode 😜.

Wij hadden veel Russen in ons hotel in Turkije. Heel veel. Voorheen kon ik mij die herrie van ze herinneren. Heel veel overlast. Maar nu zag ik vooral tafels vol met eten zonder mensen daaraan. Die traditie van veel opscheppen en niks eten, weglopen, hebben zij dus nog steeds. Asociaal zou ik zeggen. Maar waarschijnlijk zijn zij zo opgevoed.

En dan loop je naar de bar voor een glas cola. De Russen die mij voor gingen vroegen om….. rum cola, of iets met wodka. De barman schonk de alcohol in het glas. Als hij wilde stoppen zij meneer de Rus; ga door en door. Uiteindelijk was zijn glas vol met pure alcohol en daar kwam dan een scheutje frisdrank bij. Niet normaal toch? Maar ik geef toe; schijnbaar hoort dit bij hun manier van leven. Anders functioneren zij niet. Wij hebben geen last gehad van luidruchtige of vervelende Russen.

Wat ons dit jaar op viel waren de dikke lippen. Dikke opgespoten lippen. Als wij weer zo’n dame voorbij zagen lopen riepen wij; he, waar komt die schaduw nu weer vandaan? Ik zie geen wolken. Dan lagen wij zo in een deuk. Die dames moeten dit gemerkt hebben.