Nog even een mooi verhaal van onze vakantie. Niet dier vriendelijk trouwens. Sorry.

Ten eerste hebben wij ooit foto’s gekocht van onze kinderen toen zij zonder onze toestemming op de foto stonden met een prachtige papegaai. Ik vergeet nooit dat mijn zoon naar mij toe kwam lopen: mam, wij zijn beroemd! Iemand heeft foto’s van ons gemaakt met een papegaai. Haha. Hij wist niet dat wij als ouders hiervoor de hoofdprijs zouden betalen. Maar de foto’s waren zo mooi en het leed was al geleden, dus wij kochten de foto’s. Prachtig mooi die kleuren.

Nu drie jaar later was ik weer in Turkije met de kinderen. Mijn dochter wilde graag op de foto met meneer de papegaai. En ik dacht: misschien wel leuk na zoveel jaar. Zelfde meneer en zelfde vogel zo te zien. Dus ik zei ja. Staan zij en ik netjes in de rij. Op het moment dat wij aan de buurt waren kwam er ineens een Russisch gezin voor mij staan. Pardon?! Ik zei netjes maar zeer duidelijk dat meneer achteraan kon sluiten. Oftewel; hallo, weg wezen nu, sluit maar achteraan!! Yes, I did it. Ik kom voor mijn kind op. Ik laat niet over mij heen lopen. Meneer liep netjes weg. Maar toen…… de baas van de papegaai zei boos tegen mij ; hallo mevrouw, stop met zo luid te praten, de papegaai wordt bang van jou. Hij wil ervandoor. Oeps. Sorry hoor.

Hierboven wordt nog een pizza naar binnen gewerkt. Wij stonden klaar voor vertrek. Een technisch mankement. Iets met de rem schijven. Wel handig als die het doen. Oftewel, drie uur vertraging. Prima. Eten genoeg. Speeltjes en iPad mee. Ik zat nog heerlijk in de vakantie modus. Lekker rond struinen. Ik vermaakte mij prima. Een nadeel. Wij zouden nu om 3:00 thuis zijn in plaats van 24:00. Dat is iets minder. Maar ja. Niks aan te doen.

Hier gingen wij dan alsnog. De vlucht verliep prima. Het afremmen bij de landing ging super. Daarna met een busje naar onze auto. Die was vies! Sahara zand zullen wij maar zeggen. Eenmaal in de auto viel het mij op dat de airco op extra low stond. Doe ik nooit. En de muziek zender op WDR. Huh? Niet mijn keus. Even de foto erbij gehaald van de laatste kilometer stand. Er was gewoon 25 kilometer met mijn auto gereden. Dat is toch gek? Dat is van hier naar Arnhem. Niet normaal. Maar ja, wij waren al onderweg. Even gekeken of er geen deuken in de auto zaten. Dat niet. Leave it dan maar.

Met Moederdag zijn de kinderen officieel bij hun vader. Toen de kids 26 april uit school kwamen met de zelfgemaakte kadootjes kreeg ik die meteen in mijn handen gedrukt. Ach, why not? Beter meteen dan dat ze ze verstoppen en ze niet meer kunnen vinden. Dat zou niet de eerste keer zijn, haha. Uit school gingen ze de volgende dag naar hun vader in verband met zijn deel van de mei vakantie. Dus er bleef ook weinig over om het een keer apart te vieren.

Maar vandaag met Moederdag word ik toch samen met ze wakker dankzij hun vader. Heeeeeerlijk. Na het ontbijt breng ik ze naar hun vader. Dan ga ik de chocolade eten die mijn zoon met bloed zweet en tranen heeft ingepakt. Dit was echt een pokkenwerk mam 😬.

Aan de muur hang ik de tekst van Eva.

En op een stuk ijzer hang ik de magneet bloem van Eva.