Er is nog groentesoep over van gisteren. Aangezien het vandaag weer prima weer is gaat de soeppan weer buiten boven het vuur. Macaroni erbij en tomaten smurrie. Opwarmen. En voila, wij hebben een gezonde maaltijd soep. Wat brood erbij. Rauwkost. En wij zitten weer heerlijk buiten te eten. De kids spelen in de hangmat op het kunstgras. Ons konijn Bob loopt lekker buiten. Af en toe eet hij een tulp op. Maar wat is dat gezellig een beest in de tuin. Gezellig met z’n allen buiten.

Najaaa, dit was de bedoeling. De buren zijn ziek. Drie personen. Dan breng ik maar een bak soep naar ze toe. En een bak voor mijn ouders. Twee bakken naar de andere buren/die had ik het gisteren al beloofd/vergeten, sorry. De rest eten wij met z’n drieën op. Buiten. Daar is het nog steeds lekker vertoeven. En Bob gaat nog steeds voor de tulpen.

Het gaat zo gebeuren. Mijn kies gaat eruit. Vreselijk. Vanaf dan lach ik met een gat in mijn mond. Maar de oplossing om dit te verhelpen gaat mij echt te ver. Is mij veel te duur. Ik ga geen 1800 euro voor een brug of 2000 euro voor een implantaat betalen. Ik krijg daarvan 500 vergoed. Reken maar uit. Belachelijk duur. Wie kan dit tegenwoordig nog betalen? Waar gaat dit over? Zo niet eerlijk zulke bedragen voor een gebit wat je nodig hebt. En zo kan ik wel langer doorgaan.

Ik lach straks als een boer met kiespijn. Maar ik blijf toch lachen.

Ik zag een paar tips voorbij komen van hoe je een persoon die je niet kent kunt aanspreken. Als het niet in je zit om een onbekende aan te spreken dan heb je misschien niks aan deze tips. Ikzelf ben dol om tegen iedereen aan te kletsen. Misschien ben ik zelfs zo erg dat mensen mij al in de supermarkt gaan ontwijken, haha. Ik zal eens beter om mij heen kijken of mensen niet ineens gaan bukken of zich verstoppen achter een pilaar. De eerste drie tips hieronder vind ik nog wel wat. En de laatste twee gaan. Succes! Ik word echt een vrolijker mens als ik in gesprek kan gaan.