Rouw en woede mag en hoort zelfs bij een scheidingsproces. Toen ik dit las….. wauw. Ik ben dus niet gek. Ik was namelijk woedend na mijn gedwongen scheiding. En nu lees ik van een pientere meneer dat ik normaal heb gereageerd. Daar knapt een mens weer van op. Zou ik daarom nu blaken van energie? Hahaaaa. Grapje natuurlijk. Die woede is grotendeels voorbij. Ik kijk niet teveel terug. Ik geniet van wat ik nu heb. 

Het is voor mijn kids alweer een week vakantie voorbij. Zij zijn toen bij hun paps geweest. Daar hebben ze een trampoline, Kapla en nog veel meer nieuw gekocht speelgoed. Gelukkig hebben wij een gezellige speeltuin in de buurt en thuis knutselspullen. Maar hoe ga ik het deze week leuk(er) voor ze maken? Dit vergt eventueel wel wat voorbereiding. En het ligt eraan hoe uitgebreid je het wilt doen. 

Ik spaar vtv een lege doos. Daar leg ik briefjes in met leuke doe dingen. Bijvoorbeeld een uitje naar een museum (wij hebben een nog even geldige museumjaarkaart), een avondwandeling of een speurtocht. Ik had laatst een spel gekregen met snoepjes. Als je op een bepaald plekje in het spel komt moet je een snoepje eten, deze kan lekker zijn maar ook heeeeel,erg vies. Je kan briefjes in de doos leggen met de namen van leuke spelletjes die je in huis hebt. De kinderen mogen ook zelf nog dingen verzinnen en die in de doos stoppen. Je kan ook vtv spullen verzamelen om mee te knutselen. En zo heb je een vakantie, knutsel, ideeën, grabbelton, doos.

Dit verzin je toch niet? Vier maanden na mijn laatste chemo vallen mijn grote teen nagels af/brokkelen ze af. Ik had dikke nagels. Extra dik van de chemo waarschijnlijk. En nu brokkelen de bovenstukken in stukjes eraf. De nagels die overblijven zijn flinterdun en erg gevoelig. Je kan niet zonder de chemo, maar wat een troep is het eigenlijk.

Vandaag is de dag dat ik mijn laatste bestraling krijgen mag.

Alweer vijf weken met vier keer per week bestraling is voorbij. De tijd is voorbij gevlogen. Ik heb ook wel geluk gehad denk ik. Ongeveer halverwege zou de vermoeidheid kunnen beginnen. Vantevoren dacht ik nog daar niet aan toe te gaan geven. Op een gegeven moment was ik ineens zoooooo moe. Toen dacht ik: je kan er wel tegen vechten, maar als je moe bent moet je er maar gewoon aan toe geven. Er volgden een paar overdag dutjes, en dat was het eigenlijk. Ik was er weer. Geen brandwonden heb ik eraan over gehouden. Alleen wat korstjes op het oude litteken en wat roodheid van het te bestralen gebied. Ik hoorde wel van de arts dat mijn huid waarschijnlijk voor altijd harder en stugger zal blijven aanvoelen. Gek toch? Oh ja, mijn oksel heeft nu een donkere huidskleur. Dit gaat over het algemeen nooit meer weg. 8 tatoeage punten, twee littekens en een donker kleurige oksel: een kleurig geheel.

Citroensap verbleekt littekens. Het helpt ook tegen mee-eters, dode huidcellen en rimpels.

Wat is nu een week (gedwongen) zonder je kinderen? Drie weken zonder ze is pas lang. Zo probeer ik deze week door te komen. 

Ik plan wat leuke dingen met vriendinnen en ik doe wat klusjes die gedaan moeten worden. Dit geeft toch de nodige afleiding. En het is ook wel weer fijn om dingen van mijn te doen lijst af te strepen. 

Maar het idee om straks gedwongen drie weken zonder mijn kinderen te zijn zet mij ook aan het denken. Hoe ga ik dat voor de kids en mijzelf aanpakken? Vroeger hebben wij mijn ex weleens acht weken moeten missen voor zijn werk. Ik had toen een pot met snoep voor ze: elke dag dat papa weg was een snoepje. Als de pot leeg was gingen wij hem ophalen op het vliegveld. Maar om mijn ex nu een pot snoep mee te geven…. zij gaan ook nog eens op vakantie met het vliegtuig. Dit vind ik trouwens doodeng, de kids zonder mij naar het buitenland. 

Nadat ik gistermorgen mijn bestraling had gehad kon ik s’middags weer naar het ziekenhuis gaan. Dit keer naar mijn oncoloog internist. Voorheen regelde hij alles rondom mijn chemo en nu ging het over de hormoon pillen die ik de komende tien jaar mag gaan slikken. Iets vantevoren moest ik op de weegschaal staan en werd mijn bloeddruk gemeten. Gewicht is stabiel gebleven. Mijn bloeddruk was 90 over 60. Echt voor een jongedame….. dit kan wel verklaren waarom ik soms zo duizelig ben. De arts zei dat ik snel opstond en snel liep. Uuuh, ik ben niet invalide hoor. Hij vertelde mij dat alleen ik tot nu toe dat dieet heb volgehouden, joehoe, een record op mijn naam. Hij glom helemaal van hoe ik door de chemo’s, operatie en tot nu toe de bestraling heen ga. Weinig klachten die zijn blijven hangen. Alleen mijn voeten tintelen nog en mijn nagels zien er niet uit/brokkelen af. En dat ik al zo fit ben, echt uniek. Fijn om te horen.

Maar nu de hormoon pillen nog. Daar hoor je zoveel verschillende verhalen over. Van moe, opvliegers, humeurig, gek gedrag, overgewicht, extreem zweten, gewrichtspijn, bot ontkalking tot aan rheuma/artritis klachten aan de handen. Vooral de eerste weken zijn de klachten op zijn ergst. Na mijn bestraling mag ik een week rust. Daarna ga ik beginnen met deze, voor mijn gevoel enge, pillen.

Vanmorgen om 9:30 had ik een meet en greet met mijn ex en de kinderen in het ziekenhuis. Om 9:40 kreeg ik mijn bestraling. Ik had gehoord dat je als familie van de te bestralen patiënt een rondleiding kon krijgen. Mijn dochter heeft tot nu toe van elke behandeling van mij iets meegemaakt. Zo voorkom je bij haar spook gedachten. Toen ik naar binnen werd geroepen voor de behandeling wilde mijn zoon ook ineens mee. Eerst kregen de kids de kamer te zien met de knopjes en beeldschermen. Sooooo, 7 computerschermen riep mijn zoon! Ondertussen ging ik op de behandel tafel liggen. Toen de kids in die ruimte kwamen gaf ik ze alvast een afscheidskus voordat ik goed gelegd zou worden/in de juiste positie. Mijn dochter leek het even moeilijk te hebben. Maar gelukkig werd er door gekletst en van alles uitgelegd. Mijn 8 tattoo punten werden aangewezen en de getallen die met laser punten moesten kloppen. 

Nadat de kids en mijn ex weg liepen begon voor mij het echte werk. De bestraling. Hoe bizar dat er voor de zesde keer een storing was. Altijd bij mij. Ondertussen tijdens het extra lang wachten totdat de storing opgelost zou zijn dacht ik aan de kids. Vanaf vandaag 9:30 zijn ze voor een week bij hun vader. Voor het eerst mis ik ze een hele volle week. Ik ga ze missen. Met mij ook mijn ouders die de kindjes en mij alweer een maand bij ze in huis hebben. Ik ga mijzelf maar nuttig maken deze week. Het goede met het kwaad bestrijden. Ik loop nog vijf foto albums achter, klerewerk. Misschien is dit nu wel nuttig werk. 

Je snijdt een avocado doormidden. Je haalt de pit eruit. In het kuiltje schep je humus. Op de rand van de avocado wat citroensap tegen verkleuring en daarop wat peper, zout en fijn gesneden bieslook.

Je kan dit compleet als een lunch maaltijd eten. Maar ook bij brood of op een feestje bij toastjes. Gezond genieten!